27/07/2026
Een persoonlijke sharing
Vandaag 29 jaar, leef ik het leven zonder mijn moeder. Dit jaar voelt het voor het eerst "anders"
Op mijn verjaardag voelde ik ineens intens het gemis van mam en pap. Ik had ze er zo graag nog bij gehad. Ik weet dat ze er wel bij zijn, in spirit, maar ik bedoel natuurlijk in levenden lijve.
Zoveel mijlpalen heeft ze moeten missen
Mijn grote liefde nooit mogen ontmoeten
Onze zoon nooit kunnen vasthouden
Geen eerste vriendje kunnen leren kennen
Geen diploma-uitreiking kunnen bijwonen
Geen etentjes om te vieren ik mijn eerste baan had
Geen proostmomentjes omdat we ons huis hadden gekocht
Geen moeder-dochter getaways
Maar zoals ik al schreef voelde het toch anders dit jaar. En dat heeft alles te maken met een voorouderheling die ik heb mogen ontvangen van Floor coaching kids & regressie voorouderlijk veld🪶🪶 nu wat maandjes geleden.
Ik kreeg al een tijdje vaker een signaal dat ik dit mocht gaan doen, waarom precies wist ik ook niet. Tijdens de heilige nachten en tijdens 🍄 ceremonies. Maar hé, je hoeft niet alles zeker te weten in dit leven toch?
Ik droeg onbewust en soms bewust een bepaalde zwaarte met me mee. Terwijl daar niet echt een reden voor leek te zijn. Alsof het niet van mij was.
Met behulp van mijn tante, de zus van mijn moeder, bracht ik de levensgeschiedenis van mam in kaart. Ik kreeg veel informatie te horen die ik nog niet wist, erg verhelderend en het bracht een stukje van mijn eigen identiteit terug.
Tijdens de sessie met Floor kwamen we erachter dat mam mij eigenlijk nog niet had losgelaten toen ze "over" ging. Ik was er ook niet bij toen mam overleed, dat heb ik heel lang erg moeilijk gevonden. Maar gezien de tijdsgeest, de jaren '90, was dat ook niet iets dat gebruikelijk was. Ik werd sowieso nergens in meegenomen tijdens haar ziektebed. Alles kwam als een schok. Gelukkig is dat vandaag de dag wel anders.
Lees verder in de comments
