Carin Hafkamp - voor verlies en levensgeluk

Carin Hafkamp - voor verlies en levensgeluk Peroonlijke begeleiding na verlies van een dierbare.

Kom in verbinding met jezelf en (her)ontdek je levensgeluk dmv gesprekken, 1-1 opstellingen, lichaamswerk, creatieve expressie en schrijfsessies. Ik begeleid je door je rouw en help je hoe je stap voor stap vanuit zachte kracht het leven kan (her)ontdekken.

“Ben je alweer alleen, waar is je man?” Iets verderop zit een vrouw op een bedje bij het zwembad. Ze is bruingebrand, he...
15/09/2026

“Ben je alweer alleen, waar is je man?” Iets verderop zit een vrouw op een bedje bij het zwembad. Ze is bruingebrand, heeft haar bikinibandjes naar beneden hangen, want anders witte strepen op haar decolleté.

Ik zit ook op een bedje, onder de parasol, met een boek, nog wit en ingesmeerd met factor 50.
Ik zeg tegen haar dat mijn man nog niet helemaal is hersteld van het virus dat hij heeft opgelopen en nog een dagje rustig aan doet. We doen vandaag ieder ons eigen ding.

Ik heb gisteren ondervonden dat er zijn mensen die jaar in jaar uit naar dit kleine complex op Zakynthos op vakantie gaan.

Er zat toen een andere vrouw naast me die duidelijk om een praatje verlegen zat. Ze is net als die andere vrouw alleen en komt hier al jaren. Binnen no-time had ik van alles gehoord over de eigenaren, de bezienswaardigheden en over zichzelf.

Het is er altijd al geweest, of ik er nu naar op zoek ben of niet. Ik heb het aan mijn broek hangen of het staat op mijn gezicht te lezen. Geen idee, maar vriendinnen, collega’s, soms wildvreemde mensen die voelen dat ze hun verhaal kunnen delen met mij.

Zo is vakantie niet alleen ont-moeten, maar ook ontmoeten.

Een verlies waar we vaak niet aan denken als verlies. Dan heb ik het over het legenestsyndroom. Je kinderen gaan de deur...
11/09/2026

Een verlies waar we vaak niet aan denken als verlies.

Dan heb ik het over het legenestsyndroom. Je kinderen gaan de deur uit, de één om te studeren, de ander voor een tussenjaar om te backpacken of omdat ze een huis gaan huren of kopen.

Het is de circle of life, maar denk jij daar als ouders aan als je kinderen klein zijn?

Ik werd pasgeleden geïnterviewd voor een artikel in de Telegraaf over het legenestsyndroom. Onze jongens zijn inmiddels 8 en 4 jaar het huis uit.

Ze zijn me heel dierbaar, maar het is ook fijn om weer samen te zijn en je vrijheid weer te hebben. Voor mij voelt het als een gezonde ontwikkeling, net zoals ik het destijds fijn vond dat ik een flatje kreeg.

Lees het hele artikel hieronder

- - - - - - - - - - - - - - -

Ik ben Carin Hafkamp en ik deel over rouw en verlies, verlies in de breedste zin van het woord.

Vandaag deel ik over het lege nest syndroom, een verlies wat vaak niet als verlies wordt herkend.

Wat als je jezelf zo lang hebt aangepast, dat je niet meer weet wie je bent?Dat overkwam Nicole Schlösser. Ze noemt zich...
05/09/2026

Wat als je jezelf zo lang hebt aangepast, dat je niet meer weet wie je bent?

Dat overkwam Nicole Schlösser. Ze noemt zichzelf een “kameleon”: iemand die zich zo aanpast aan haar omgeving, dat je je zelf volledig kwijtraakt.

Nicole vertelt over haar jeugd, waarin ze het gevoel heeft alleen maar blij en dankbaar te mogen zijn en er geen is voor boosheid, verdriet of teleurstelling. Dat patroon zet zich voort tot ze op haar vijfendertigste, tijdens een gesprek met een werkcoach van het UWV, de vraag krijgt: “Wie is Nicole eigenlijk?”

Dat is het omslagpunt en het begin van een lange zoektocht. Ze verliest vriendschappen, bijna al haar spullen, haar relatie loopt stuk en ze heeft tijdelijk geen contact met haar familie. Maar ze leert ook laag voor laag weer voelen wie ze werkelijk is.

Een gesprek over verlies, rouw, identiteit en de weg terug naar jezelf.
Luister nu de hele aflevering via de link onder dit bericht.

01/09/2026

We drinken samen een kop thee in de tuin en ze wijst me op de vlinder op mijn auto. Ik denk meteen aan mijn vader. Hij zit er bijna een uur lang.

Gisteren drink ik een kop koffie bij mijn moeder en zit dezelfde soort vlinder op haar raam. Ze zegt: “Als ik zo’n vlinder zie, denk ik altijd aan je vader.”

Deze zomer is het een beetje stil in mijn praktijk en mijn hoofd gaat aan. Waarom gebeurt dit, wat moet ik doen of juist niet doen. Vorig jaar was het juist heel druk.

Mijn moeder valt eind juni en daarop volgen een aantal weken ziekenhuis en revalidatie. Ik ben ineens heel druk met allemaal regeltaken en ziekenhuisbezoeken. Mijn jongste zoon zegt tegen me “Misschien is het juist wel de bedoeling, want nu heb je hier even tijd voor.”

Hij heeft gelijk, want het is al eerder voorgekomen. Het universum heeft blijkbaar iets anders in gedachten voor me. Een soort tussentijd.

Mijn moeder is inmiddels 3 weken thuis en het gaat steeds beter, thuiszorg is geregeld, ze heeft een valarm en er worden tijdelijk maaltijden bezorgd. Dat geeft rust en vertrouwen.

In de afgelopen week komen voorzichtig de eerste afspraken weer binnen, ik heb tijd om mijn eerste levensverhaal af te schrijven en de website bij te werken.

Mijn vader gaf al eerder een teken, toen na mijn burn-out. Dat heeft mijn hele leven veranderd. Nu voel ik hem weer dichtbij. Ik zoek de betekenis op wat die vlinder me zeggen wil. Het is een teken van transformatie, metamorfose en speelsheid.

Het voelt als een steuntje in de rug voor al het moois dat er nog op mijn pad komt.

- - - - - - - - - - - - - - -

Ik ben Carin Hafkamp en ik deel over rouw en verlies, verlies in de breedste zin van het woord.

Vandaag deel ik over dat mijn vader ook na z’n dood nog steeds een rol in m’n leven speelt.

Dat heb ik nog nooit aan iemand verteldWe zitten anderhalf uur te praten, zij in de stoel schuin naast mij, schoenen uit...
28/08/2026

Dat heb ik nog nooit aan iemand verteld

We zitten anderhalf uur te praten, zij in de stoel schuin naast mij, schoenen uit, haar been opgetrokken onder haar billen. Een glas water op tafel en een schaaltje met fruit.

Ik heb net weer een vraag gesteld en het blijft even stil. Ze denkt na, graaft in haar geheugen en ik zie aan haar gezicht wat het met haar doet. “Ik heb dit nog nooit aan iemand verteld” zegt ze lachend.

Je kinderen kennen je als hun moeder of hun vader, je collega’s kennen je van je werk en op verjaardagen praat je vaak over de dagelijkse dingen, over wat er nu speelt.

Wanneer praat je drie uur over jezelf, over je leven, over je vader en je moeder, je schooltijd, de keuzes die je maakt, van wie je houdt en waar je trots op bent.

Zonder op de klok te kijken, zonder je te onderbreken. Zonder iemand die zelf het verhaal naar zich toe wil trekken.

Ik doe dat. Ik stel vragen en jij vertelt, ongecensureerd. En je hoeft je niet voor te bereiden en je hoeft niet te weten waar je moet beginnen. Want je weet het wel, het gaat over jouw leven.

Als we klaar zijn schrijf ik het op, in jouw woorden, en het wordt een echt boekje, jouw boekje.

Het concept van dit levensportret is klaar en gemaild. Klaar voor feedback, want natuurlijk mag je het eerst lezen en waar nodig corrigeren of aanvullen.

Maar het gesprek vergeet zij nooit meer, het was mooi, intiem en alles mocht er zijn. Zo lang had ze nog nooit over zichzelf verteld.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik ben Carin Hafkamp.
Ik schrijf levensverhalen op in een gedrukt levensportret.

Voor jou, als je je verhaal wilt doorgeven en je in de herfst van je leven bent, of als je het
cadeau wilt geven aan bv. je ouder(s).

25/08/2026

Harten in allerlei kleuren en formaten, van hout, steen, of van keramiek. Iemand heeft ze ooit gekregen, van een vriend, een geliefde, van een kind, of misschien zelf gekocht.

En nu liggen ze hier, tussen de frutsels en de theekopjes, voor vijftig cent of een euro. Ik zie er één liggen, hij ziet er nog goed uit en ik neem hem mee. Ik schilder de harten in mijn eigen kleur rood, soms met dotpainting en altijd een madeliefje op de achterkant. Een hart met een tweede leven.

Dat is precies waarom ik het doe. Dat hart was er al, het was niet kapot. Het lag alleen ergens waar niemand er nog naar keek.

Zo voelen mijn cliënten zich vaak ook, niet gezien en gehoord. Ze hebben iets in zichzelf weggestopt omdat er eerder geen plek voor was. De ene zoekt hulp na een paar maanden of een jaar, de andere na soms wel 10 of 30 jaar.

Ik maak niemand nieuw, ik haal alleen een laagje weg dat eroverheen ligt. Wat eronder zit was er altijd al.

Aan het eind van een traject geef ik het hart aan mijn cliënt en ik zeg er bij: als je hem zelf niet wilt houden, geef hem dan door aan iemand die hem beter kan gebruiken.

Er is niks mis met je. Je hebt geleerd om je gevoel weg te stoppen, want dat was ooit het slimste wat je kon doen. Dat hoeft niet je hele leven zo te blijven.

- - - - - - - - - - - - - - -

Ik ben Carin Hafkamp en ik deel over rouw en verlies, verlies in de breedste zin van het woord.

Vandaag deel ik over het tweede leven van mijn harten en dat je rouw na verlies niet alleen hoeft te doen.

18/08/2026

Ik heb weer een aantal nieuwe volgers en vertel daarom graag iets meer over mezelf.

Ik ben Carin en ik werk als rouwbegeleider, schrijver van levensportretten en als medium.

Ik weet na al de verliezen die ik heb meegemaakt in mijn leven heel goed wat verlies betekent. Verlies van mijn onschuld na aanranding, verlies van eigenwaarde na pesten, twee maal verlies van mijn baan na een reorganisatie en verlies van meerdere dierbaren. Ik weet hoe het voelt als je lijf zegt: ik kan dit niet meer alleen.

In 2021 kreeg ik een burn-out. Ik was gewend om door te gaan, sterk te blijven, niet te voelen, tot mijn lichaam ermee stopte. Achteraf zie ik het als een cadeautje, want ik ben nu zachter, gelukkiger en ik weet zoveel beter wat ik wil en vooral ook niet wil.

Naast mijn werk houd ik van sporten, wandelen, dansen, spelletjes doen, muziek en heel veel creativiteit.

Ik ben niet voor iedereen, maar vooral voor mensen die bereid zijn om naar zichzelf te kijken. Mijn waarde zit in dat ik ben afgestemd op jou, luister zonder oordeel, zie wat je lichaam vertelt en dat ik niet alleen luister naar woorden, maar ook hoor wat er tussen de zinnen door niet wordt gezegd.

Een cliënt zei ooit: “Ik kwam om te leren omgaan met verlies, maar vond vooral mezelf terug.”

En cadeau dat ook jij je jezelf kunt en mag geven. Niemand hoeft het alleen te doen.

Ik werk vanuit Twello, en online voor wie verder weg woont.

20/05/2026

Ik dacht altijd dat mijn burn-out kwam doordat ik te hard werkte en me te verantwoordelijk voelde. Maar achteraf denk ik dat ik vooral moe was van alles alleen dragen, omdat ik altijd maar doorging.

Ik zei vaak “Het gaat goed hoor”, want ik wilde niet als zwak worden gezien of iemand lastig vallen. Mijn overlevingsmechanisme was om voor anderen te zorgen, alles te regelen, en vooral niet om hulp te vragen.

En toegeven dat het eigenlijk niet meer ging voelde onveilig. Ook als ik ’s avonds in bed lag en mijn hele lichaam van binnen vibreerde en ontspannen niet meer lukte. Ook niet toen ik niet meer naar feestjes ging en geen wandelingen meer maakte omdat ik zo moe was.

In mijn hoofd dacht ik dat ik het allemaal aan kon, maar mijn zenuwstelsel stond al een poosje in overleving. Wist ik toen veel wat dat was. Stoppen was geen optie. Althans dat dacht ik. Zo was ik opgevoed.

Toen mijn lichaam er uiteindelijk mee stopte voelde het nog steeds niet veilig om om hulp te vragen. Ik was een stukje van mezelf kwijtgeraakt en ging steeds meer uit verbinding.

Nu, inmiddels 5 jaar later, zie ik in dat ik niet alleen uitviel door veel te geven en hard te werken, maar ook doordat ik te weinig mensen toeliet om me echt te helpen.

Steek zijn voelde toen veiliger dan eerlijk zijn over hoe het écht met me ging. Hard werken is niet erg, maar het is wel van belang om op tijd je rust te nemen.

Ik weet nu dat ik niet alles alleen hoef te doen, ik heb geleerd om ook te ontvangen en te leunen, ook al voelt dat soms echt nog wel eens ongemakkelijk.

Dat is waar ik ook mijn cliënten in begeleid, leren voelen dat herstellen ook gaat over vertragen, zacht zijn voor je zelf en leunen.

Kun jij dat?

23/04/2026

Er is een moment waarop je niet meer verder kunt zoals je deed

een 1-op-1 wandeling van 2–2,5 uur. Er zijn een paar plekken per week.

Meer info via de link onder dit bericht of reageer met Binnenkeer. Dan stuur ik je alle informatie toe.

13/03/2026

We leven in een tijd waarin we geregeld in ons hoofd schieten. We vergelijken, (be)oordelen, sturen bij en optimaliseren.
Via social media lijkt het alsof iedereen fantastisch bezig is. Maar onder dat alles zit vaak iets veel menselijks: zelfkritiek, schaamte, een gevoel van tekort.

In periodes van verlies wordt dat niet minder, verlies maakt je wereld vaak kleiner. Je aandacht gaat naar wie of wat weg is, wat niet meer kan, wat je had willen doen.

Je zenuwstelsel doet wat het moet doen: scannen, regelen, overeind blijven. En precies toen raakte mij iets wat ik las over verwondering. Verwondering is niet “mooi doen”.

Verwondering is eerder het tegenovergestelde. Het helpt je om even uit die kleine cirkel van ik, mijn probleem, mijn tekort te stappen. Om weer deel te nemen aan het leven, de natuur en verbinding. En wat ik er zo hoopvol aan vind is is dat verwondering niet om privileges of perfectie vraagt. Het zit vaak in iets heel eenvoudigs, in iets wat er al is.

En soms komt verwondering niet eens via natuur of kunst, maar door het zien van goedheid. Een moment van aandacht, iemand die blijft terwijl het lastig is.

In mijn begeleiding zie ik het vaker. Het is niet één groot inzicht dat mensen draagt, maar die kleine momenten waarop er weer iets open gaat. Niet omdat het gemis weg is, maar omdat je in het leven weer ruimte voelt.

Wat roept het woord verwondering bij jou op?

Adres

Mozartstraat 97
Twello
7391XE

Openingstijden

Maandag 09:00 - 17:00
Dinsdag 09:00 - 17:00
Woensdag 09:00 - 17:00
Donderdag 09:00 - 17:00
Vrijdag 09:00 - 17:00

Telefoon

+31641163590

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Carin Hafkamp - voor verlies en levensgeluk nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type