08/12/2018
Regelmatig krijg ik van Facebook een bericht dat er dik meer dan 100 (per vandaag zelfs 147) mensen zijn die de site van CBS Tintestein leuk vinden ... en direct daaraan gekoppeld het verzoek of ik weer eens iets op deze site wil zetten. Tja, denk ik dan … moet dat nog? Nu nog? Vier jaar na dato?
Voor mij is Tintestein inmiddels een, noem het een gedwongen, gesloten boek (en neem van mij aan dat het sluiten van dat boek geen eenvoudige kwestie was … slapeloze nachten … weerstand, ongeloof, overgave, boosheid, verdriet).
Maar goed … hierbij voor één keer een reactie op het Facebook verzoek.
Wel leuk dat er mensen zijn die de site van CBS Tintestein nog altijd opzoeken. Ik waardeer dat ten zeerste. Een goed teken, ha ha. Maar sorry, het is zwelgen in nostalgie. Dat kan lekker zijn, leuk ook. Maar de realiteit is hard. Harder dan ooit gedacht.
Helaas kan ik niets toevoegen aan de status quo van deze ooit zo op vele vlakken (want vallen tijdens het hakken niet overal spaanders) fantastische school. Dicht is dicht!
Jammer. Ontzettend jammer! Geen plaats meer voor een school die gedraaid werd door een nimmer aflatend team, door mensen met hart voor de zaak. Door mensen die bijna dag en nacht leefden voor dun werk. Dierbare collega's. Ik mis hen nog dagelijks.
Geen plaats meer voor een school met een zo specifiek karakter en met zoveel bijzondere mogelijkheden. Een prachtige locatie, een speelterrein om van te kwijlen, een trapveld om van te dromen, een magnifieke schooltuin.
Geen ruimte meer voor die kleinschaligheid die er voor zorgde dat een ieder gekend werd, gewaardeerd werd en veelal begrepen ook ( respect was een groot goed op Tintestein). Het was een school met aandacht voor ieder specifiek kind (er ging geen lunchpauze voorbij zonder daarvan een verkapte leerlingbespreking te maken, ha ha).
Maar … het is klaar! Vier jaar alweer!
Hoe triest dat het bestaan van Tintestein tot een einde heeft moeten komen. Hoe triest dat niet is ingegaan op mijn voorstel destijds de school i.p.v. te sluiten om te zetten in een dependance voor de meer jongere kids en samen met de peuterspeelzaal te komen tot een gegarandeerde opvang van 2,5 tot pakweg 9 jarigen. Hoe jammer dat het idee van die 'kleine brede school' met bibliotheek, met een winkeltje, met ruimte voor het verenigingsleven en een aangebouwde sporthal destijds geen kans meer kreeg. Op grond van een niet geuite bestuurlijke visie? Op grond van politieke onwil? Huiver? Op grond van een gebrek aan durf en aan buiten de kaders durven denken? Wie zal het zeggen?
Weemoed maakt zich van mij meester. Hoe wrang te zien dat het gebouw ondertussen grotendeels gaat voldoen aan mijn idealistische ideeën van destijds. Het kan dus wel! Helaas nu 'zonder' kinderen!
Ik wens de verschillende verenigingen die Tintestein hebben mogen betrekken oprecht alle goeds. Onder de, laat ik zeggen in ieder geval voor mij en mijn ex-teamleden ongelukkig gekozen, naam `Ons Tintestein' wordt vorm gegeven aan een nieuw en uniek concept. Niet zonder slag of stoot, maar toch. Wees er gelukkig mee mensen. Wees er gelukkig mee Tinte (maar neem mij persoonlijk niet kwalijk dat ik het nog altijd moeilijk heb bij het betreden van het gebouw).
Vr.gr. Ad Smit
