Job Tuerlings

Daily routine

The importance for a daily practise, a daily routine is more and more becoming important to me.
It started as a necessity because of my depression and anxiety (old feelings of unsafty) that came up in the last year and a half to look at.
But now, when looking back I was really trying to find my feet in all of these intense feelings. And creating a daily routine was a key factor in my proces of finding this ‘ground’ again.

Now that I am in a different place, this daily routines are being improved up on.
Thanks to the Mens Yoga challenge 30 days created by Martin Metzmacher which I am doing right now, together with my pal Bas Waijers Baumann ( 18).
I more and more feel the importance of a daily structure thats helps ground myself, let me feel safe & contained and the physical and mental benefits of working with the body, more and more.

So in days when I feel ‘off’ or not sure where my feet or feelings are @… These routines help me to get out of my head, and I don’t have to think about this practices, I just have to do them.
And nearly always after, I noticed my feet again.
Because I physically used those and are more present in the body (and the moment).
Not only physically but also mentally it helps me stay present, and get through the more tougher days, which we allways will have (growth).
And ofcourse it is nice to feel improving in stamina, flexibility aswell as strenght daily.

So what does my routine look like now?

🔹 I start my day with some light exercises, to wake up the body, stretch and oil the mechanisme.
Then I do the Wim Hof breathing for 3 rounds, following with a cold shower.
And I end with a moment of gratitude.
🔹Then I go outside for a ride 🚲 to make a connection with the outer world, whereby I feel more connected with my own self and emotions & thoughs of that day.
🔹 I have breakfast after all this (around 11am) so may bowels have time to rest from diner the day before till then. And start my day with whatever is on the agenda.

🔸My evening routine starts with doing a walk fir atleast 20min.
🔸Then Yoga for 30 mins (mostly power yoga and alternated with yin yoga for recovery)
🔸A warm shower when I feel like it.
🔸Then I go lay down in bed and relax my body consiously around 10/11 pm and will revisit my day in my mind, focussing on the pearls (parels) of that day.
So what where moments of connection, laughter, of growth, of things I did in felt proud of and so on.
🔸Then read a book and go sleepy-time 😴

I also have a more structured week now, not going into details about that now.
But one important aspect is karate 🥋
I never was able to stay commited to a sport for long because of perfectionism (afraid to do it wrong) or just not wanting to commit because go with the flow (feelings)…. 🌊

But for the first time I am really commited to something I really love and start loving more and more. And it helps me massivly in generating strength and power in myself in the body. The capacity to take punches and kicks and give thise back and forth. It’s a interacction of insictive powes and I just lice that 🔥

For the men feeling inspired to create or improve their daily routine. Contact Martin, because we have new slots for the 30 days yoga challenge, and it’s for free!
(You may donate whatever you feel is worth the experience / practise, afterwards)

Namaste,
Osu!

I just love the concept of ‘Destiny’.
When Utreth Ragnarrson (The Last Kingsom) speaks those words, I got chicken skin all over the place - every time, in the intro of the serie.
But what if we left concepts like these for a awhile?
Because… It can get in the(my) way.

I was always a romantic soul, just as my mother is. Fantasizing about the greatest love(r).
And it’s so innocent and human to have those longings, those fantasies, those imaginations.
So many people talk about twin flames and what not. Ohhh I just couldnt get enough of shjiet like that… but, in the end.
It was not helping me to get the relationship I
so dearly longed for.

Maybe, because my mind was so embedded by this perfect picture, this destiny thing.
And even when a woman would show up, and I felt all kinds of universal signals that this was ‘the thing’, in the end it wasnt….
And my mind could not comprehent because, It was destiny right? He felt it! I dremt it! I imagined it - through the stars and back.

Well maybe Job, that was the problem.
You where trying to create things like that, that dindnt want to be created in the first place.
Maybe you should let life take care of life.
Let grace do its magic, whilst you sit back and relax.
Not imagining anything.
Not labeling anything as destiny or some other BIG potential.
Maybe you should just be empty.

But that sounds boring right?
Maybe… but what about peace?
Tranquality? Just sitting in my kingschair, not chasing any dreams outside of the kingdom.
That would feel more grounded right?
Just to be the King you are, here and now.
And let fantasy play out in stories like that of Utreth Ragnarssom.

Let there be no concepts in Love.
No ideas or fantasies.
No imagination of what might come.
Just be present in the lap of the timelessness.
And let life play out as it wants to.
The dance off the fenominal.
Not creating anything.
Just watch it
Breath it
Own the realitity of Now
There lays your Power my King
The raw and naked truth of Here and nothing fancys more.
No more drama.

Peace
Tranquity
Wisdom
Power
Here
Now,
My beloved Kingsman

Zenuwstelsel reguleren - In times like these 🌑 🪷 🌝

Het oude werkt niet meer
Het nieuwe is nog niet zichtbaar aan de oppervlakte
De verandering begint onder de grond
De modder
En in dit proces (en ik zie steeds meer mensen om mij heen dit thema aanslaan) is het reguleren van je zenuwstelsel ‘key’

Zéker met alles wat er nu speelt aan donkerte wat zich laat zien in de wereld, zich openbaart
Maar ook omdat ons zenuwstelsel zich is gaan aanpassen aan een systeem wat al lang en breed niet meer werkt en achterhaald is

Een van continue stress, verwachtingen, afspraken, over grenzen gaan, onszelf vormen in pashokjes die ons niet passen - om maar mee te kunnen hollen in de ‘redrace’ van ons westerse bestaan
Waar ons sociale, culturele en maatschappelijke bijdrage (druk) als iets heel hoogs en belangrijk word gezien
Wat op zekere mate natuurlijk ook zo is
Maar niet als dit ten koste gaat van onze eigen gezondheid
Net zoals die van de aarde
Zo binnen zo buiten

Ik ben al een hele poos bezig om met tools, inzichten, begeleiding en vooral veel vallen en opstaan, mijn eigen zenuwstelsel opnieuw te leren reguleren (en conditioneren)
Het doorbreken van sociale normen, het durven volgen van mijn eigen behoefte, verlangens, grenzen en die duidelijk te communiceren
Het is een hele reis, met geen einde

Vertragen… daar gaat het met name over
Stilstaan bij de signalen van mijn lijf, brein, ziel
Ruimte om te voelen wat ik wil, wat er nodig is Nu - zonder uitstellen of inhalen
Want dan is het al te laat en begint het opbouwen van stresshormonen
Die ons in de weg zitten om werkelijk te kunnen LEVEN

Prioriteiten stellen
Eerst ik in balans, dan ruimte voor de de ander
Daarin een voorbeeld durven zijn, zodat langzaamaan - ook de verbindingen in onze levens mee kunnen/durven veranderen
Omdat vrienden, familie, collega’s mij op een nieuwe manier moeten leren kennen
Wat eerst kan leiden tot verwarring of zelfs (grote) weerstand in je kring(en) - dat je je anders gaat gedragen
In groepen, in een op een
Omdat je aan leert geven wat je nodig hebt en niet meer mee gaat in de aspecten/situaties die voor jou niet kloppen
Los van de sociale druk of verwachtingen van buiten en of binnen af

En dit vraagt moed!
Je gaat in tegen onze dierlijke groepsgevoelens van overleven en erbij horen, want heel vroeger ging je dan dood - en dit leeft nog steeds in ons DNA

Maar als mensen deze nieuwe ‘jou’ gaan leren kennen, gaan begrijpen en zo leren dat het kan en juist veiligheid creërend is
Een ander soort veiligheid
Een gegronde veiligheid
Door je grens aan geven, je behoefte uit te spreken, consessieloos maar wel in verbinding
Gaan ‘zij’ de ruimte voelen, dit wellicht ook te gaan onderzoeken voor zichzelf
Het verlangen om ook vrij te worden - word aangeroerd
Een bedding voor een nieuw bestaan

En zo kan de eerste stap gezet worden naar een ‘riple’ effect van de verandering van leven gericht op buiten af - naar een veilige basis én in verbinding met je medemens - een leven van binnen uit

Een weg maakt zich vrij naar nieuwe relaties, structuren en generaties
Gebouwd en gestoeld op gezondheid
Op innerlijke leiding
Op volgen en vertrouwen op de (innerlijke) natuur

Ik denk dat veel strijd… dan ook niet meer nodig zal zijn
- Van overleven naar leven

Een nieuwe wereld
Begint vandaag
Begint bij jou
Met elke keuze die je maakt

Ga ervoor 🔥

Het onderhouden van het Relatie-Lichaam

Met veel vallen en opstaan, neusstoten en - af en toe - totaal gevloerd te worden afgelopen jaar, als het gaat om relaties, alle relaties.
Kom ik er steeds meer achter hoe ontzettend subtiel en kwetsbaar deze onderlingen relatie-lichamen zijn.

Communicatie en het zorgdragen voor de relatie die je hebt met elkaar.
Of het nu met je oma, vader, broer, zus of vriend is.

Het vraagt werk, uitpluizen, eerlijk zijn en vooral met ‘zijde handschoentjes’ aan ontleden, waar de ander of ik in geraakt ben.
Hoe kunnen we samen zorgen dat we het fijn hebben samen?
Dat het veilig voelt en vertrouwd.
Dat alles uitgesproken mag en kan worden, maar wel op die manier dat de ander het ook werkelijk kan ontvangen.

En neem ik de tijd? Om eerst te mijmeren over wat de ander gezegd heeft, reageer ik niet impulsief? Want dán kan ik echt schade aan richten in het relatie-lichaam, ben ik achtergekomen….
En welke wijze van communiceren?
Wanneer is een appje op zijn plaats, een voicememo of een belletje of mag het écht wachten tot we elkaar Live in de ogen kunnen aankijken.
Bij het uitspreken van ons tere mensen Hart.

Het vraagt ontzettend veel moed.. om te relateren. Want alles komt er in terug.
Alles laat zich hier in zien.
En kunnen we daarin samen een veilige bedding maken, zodat we ons beide gezien blijven voelen in de dynamieken die er nu eenmaal zijn?
En als we een keer de bocht uitvliegen… hoe herstellen we dan?

Gisteren na een dag in Amsterdam, vertragingen en een lange tattoo sessie kwam in terug in Tilburg.
En ik voelde nog nét het beetje ruimte om even naar de opening te gaan van het atelier van een vriend, waar mijn oma mij ook voor had uitgenodigd.
Ik kwam er echt om even gedag te zeggen en daarna weer naar huis te gaan.
En mijn oma kan nogal pittig zijn en grensoverschrijdend (naast dat ze de liefste en coolste en meest inspirerende oma ter wereld is…❤️) en ze voelde dat ik geen ruimte voor haar had.
En begon mij met vragen te bekogelen en af te vuren, omdat ze eigenlijk gewoon van me houd en verbinding met me wil - gezien wilt worden.
Alleen had ik daar totaal geen zin of ruimte voor dus wees ik haar af, door aan te geven dat ik nu geen ruimte had om daar op in te gaan.
Een beetje schaggerijnig kwam ik misschien over… want niets menselijks is mij vreemd, en totaal overprikkeld.

Later thuis na een avondje flink bankhangen, voelde ik dat ik weer ruimte had en haar voor het slapen gaan nog even wilde bellen.
Gewoon omdat ik weet dat dit haar geruststeld.
Dat ze hoort aan mij en mijn stem, dat er niets tussen ons aan de hand is, en heb haar even lekker laten babbalen.
Had kort wat verteld over Amsterdam en waarom ik zo moe was, zodat ze weet dat er niet iets tussen ons was, maar gewoon mijn moezijn de oorzaak was voor het kort af zijn.
Helemaal weer hersteld leggen we beide de hoorn neer (ja zij dan hé… smartphone leg je gewoon weg natuurlijk).

En met een goed gevoel ga ik de nacht in…
Want relaties geven naast, alle vele gedoetjes, zoveel voldoening!
Als we ze verzorgen, bijhouden en voeding geven. Net als planten en dieren.
Grond waaronder ze kunnen bloeien tot prachtige stevige boom-van-
een relatie lichamen!
Daar kunde op bouwen ist nie opoe?
☺️

Een ontmoeting met een sjamaan

Mijn eerste aanraking met mijn spirituele pad als 18 jarige knul in de bergen alleen in Peru, Cusco.
De mensen waar ik volgende ervaring toen mee deelde uit het thuisfront, mij voor gek verklaarde, behalve mijn sjamanen pappie natuurlijk 😚

Ik zat 3 maanden in Cusco, en was op een van mijn vele wandelingen door de bergen rondom Cusco.
Dit keer wat verder dan gewoonlijk en het begon al wat te schemeren.

Ik was al een tijdje alleen, tot ik een jonge Peruaanse man tegen kwam, op een smal pad die me toe riep.
Hij zei dat de weg die ik liep gevaarlijk was, en dat ik beter kon omlopen.
Toen hij me wat dieper aankeek, zei hij dat hij een sjamaan in opleiding was en dat hij in mij ook de sjamaan zag.
En vroeg of hij een ritueel bij mij mocht doen.
Een vreemde man, ergens diep in de gebergte van Peru, alleen.
Maar ik voelde dat het klopte, dat het oké was, dus stemde ik in.
Hij leiden mij verder de bergen in tot we op een kleine open plek kwamen waar hij het ritueel begon.
Hij raakte verschillende klieren op mijn lichaam aan tot hij vroeg in gebrekkig engels, of ik mijn broek uit wilde doen…

Natuurlijk gingen toen even alle alarmbellen aan… maar weer kon ik blijven voelen dat het oké was, dat het klopte en vertrouwde de ervaring.
En deed wat hij zei, en hij raakte mij aan in mijn liezen.
Op een gegeven moment leek hij klaar te zijn, ik had geen idee wát hij nou precies bij me had gedaan, maar bijzonder was het op zijn minst.
Hij gaf wat dingen terug, iets over mijn knie (die deed ook zeer toen) en dat ik 5x moest do**he met cocabladeren. En we namen afscheid.
Nog een beetje beduusd… ging ik mijn eigen weg weer verder.
Helaas nooit gedoucht met die bladeren… daar was ik nog net te jong voor om dat serieus te nemen.
Maar een bijzonderen inwijding in het Pad dat ik nog steeds loop.

Gisteren mijn tattoo die staat voor mijn weg, laten bijwerken. En kan ik steeds meer en dieper gaan voelen wat het betekent een sjamaan te zijn.
Zij die de weg voorlopen, de brug zijn.
Die de weg wijzen, door eerst zelf de weg te lopen. Opnieuw en opnieuw, van de donkster diepste duister en daar het licht brengen.

When you Truely, accept yourself.
Even the shady, the nasty, the jalous parts.
The bitter, the unforgiven, the narcissist.
The victim, the perpetrater, the judge…

Then space will also arise for the other half of these coins…
Your Love, Your Beauty, Your Happiness.
Your Courage, Your Compassion, Your Strenght.
The healty responsible parts of men.
But without the underskin workings of the above.

Your broken parts make room for the healed ones.
Your distorted mind makes room for a clear view of yourself and life.
Your unloved ego makes room for the unconditional.

Black and white
Dark & light
Seemingly polarities
But in Truth
One of the same metal
The coin is You

~ Job Tuerlings ✨

Stilte

Iets wat ik het afgelopen jaar steeds meer ben gaan waarderen.
En wat tijdens de retraite bij Jeff Foster een ‘boost’ heeft gehad.
Niet alleen omdat het heerlijk is, maar ook omdat ik nu beter begrijp hoe essentieel het werkelijk is.
De ruimte, waar alles uit ontstaat.

Als je alleen maar aan het ontstaan bent (doen, beweging, ervaren, prikkels opzoeken) van hot naar her, waar blijft dan de ‘space’ om op een natuurlijke manier te laten ontstaan.
Dat wat gewoon voortvloeit uit wie je bent.
En dat niet alleen… de stilte zorgt ervoor dat je alle ervaringen van ervoor of die nog gaan komen, kan reguleren.
Kan reflecteren. Kan rumineren.
Zodat elke ‘nieuwe’ ervaring start vanuit een open blik, een groen blad.
En niet ingevuld met ‘rotzooi’ uit het verleden, of doemscenario’s over de toekomst.

Stilte kan ook confronterend zijn…
Want alles wat je uit de weg bent gegaan, laat zich juist in die momenten de voorgrond betreden. Maar wil je écht leven, volluit.
Heb je ook daar ruimte voor te maken.

Je kan stilte ook meditatie noemen, maar meditatie word vaak misbegrepen en er zijn talloze technieken en methodes die je juist weg halen bij dit moment.
Je moet ontspannen, een stil hoofd hebben, op die manier ademen of een ‘verlichte ervaring’ nastreven.
Terwijl de essentie van meditatie; gewoon aanwezig zijn is, met dat wat er is - zonder het te willen veranderen.
Je ervaring; gedachtes, gevoelens, sensaties een Liefdevolle bedding brengen 🤲🏻
Door je te oefenen in Gewaarzijn.
Opmerken.
En zo vertrouwen leert krijgen in dat elke golf uiteindelijk weer terug keert naar de oceaan, vanuit waar zij ontstond.

Alles komt en gaat.
Alles verandert.
Tijdens meditatie, tijdens stilte.
Kan je daar mee ‘oefenen’.
En het kan zo simpel zijn… als even de tv uit te zetten, je mobiel weg te leggen, muziek op pauze te zetten óf tijdens het tandenpoetsen.
En even bewust je ademhaling te volgen.
Je voeten op de grond.
De kleren op je lichaam.
De geluiden om je heen.
Een moment van stilte.
Een moment van ruimte.
Voor je weer verder gaat met waar je dan ook mee bezig was.

Stilte.

Do not skip a beat.
Do not skip the ‘waiting’ for the next thing.
Don’t skip the pouring rain, when you hurry to work or home.
Don’t skip the ‘seemingly’ boring moments between exiting ‘things’…
Live them all.
Live them fully.
Be aware of all moments of (your) life.
The wind in your face, while cycling up hill - being late for the dentist.
It’s all liv(f)e.
It’s all alive.
You do not want to say to your loved ones, when at your deathbed, that you only lived half of your life, right?
Because you skipped all of the ordinary.
“I lived all of (my) life …”
Even the moments of not feeling alive 🤲🏻
🌧️☀️🌪️⛄️💥🌈⚡️✨🥀🌹

Mijmeringen over gewaar-zijn

De onveranderlijke plek waar vanuit ervaren word, het lege blad, het open ruimtelijke doek waar zich alle ervaringen, emoties, gedachten en sensaties op afspelen, langskomen, op en afgaan tot er niets meer overblijft dan gewaar-Zijn.
Onze natuurlijke staat die er altijd is en altijd al is geweest, zonder een verleden, een verhaal of een toekomst.
Zelfs de ziel ís het niet en word ervaren vanuit dit standpunt.
We zijn geen ziel.
We ervaren ziel.
Net als dat we ‘mens’ ervaren.
En als we dit alles kunnen opmerken zonder onze menselijkheid uit het oog te verliezen.
Word leven gezien en ervaren, zonder verwachtingen maar mét verwondering vanuit kinds-ogen, Gods-ogen.
Wat dat dan ook betekenen mag, want het is tevens betekenisloos.
Het gaat er allemaal aan voorbij en is tevens de grond waaruit het allemaal uit ontstaat.
Spelen met het Leven dat we Zijn.
Ieder moment weer.
Ieder moment.

Mijmeren over gewaar-zijn.

Don’t take your dog for granted.
Or cat, or any other animal compagnon…
In fact, don’t take ‘any’ relationship for granted.
No matter how short or long lasting they are a part of the scenery of your life.

Because tomorrow could be their last breath.
Tomorrow could be the end of things.
And I am not pointing to the drama here…

But the importants of moments.
The moments you have with one another.

They are Precious.
Filled with Meaning.
Connection.
Heartfelt Interaction.

Maybe you see your grandma (or -dad) once a month.
Your parents, if they do live, once a week.

It’s not about the amount of time we spend with them, but about the quality.

How ‘Present’ we are with them and ourselfs.
Because from Present we can really meet, really see, and touch each other beyond the story of tomorrow.

“Dear friend, I love you”.
“Dear brother, I respect your honesty so much”.
“Dear sister, I love the way you let me feel when we are together”.

How often do we expres our love?
And again, it’s not about words or the many letters.
But from the ‘place’ you speak those words.
Are they formed out of Intregity? Out of Truth?
From Love? From the Heart…
From This Moment.

Because tomorrow, could be their last breath…

So today, could consist, out a whole lifetime of meaningfull precious moments.
One moment at a time ✌🏻

And… cuddle that compagnon of yours attentively today! 🐱

Wanneer je bang bent voor een afwijzing, zou je eens als experiment kunnen verbeelden, wat het ergste zou kunnen zijn, dat er zou kunnen gebeuren.

Beeld je dat dan voor, dat dit daadwerkelijk gebeurd, en neem ‘waar’ wat dit met je doet.
Welke gedachtes komen voorbij?
Welke gevoelens ploppen op?
Welke lichamelijke reacties en sensaties…
Bij het idee, dat je afgewezen word door die ene persoon, tijdens dat sollicitatiegesprek of vraag om hulp of ondersteuning aan een vriend of familielid, dat je spannend vind.

Laat dit dan eens helemaal tot je binnen dringen ipv er van weg te blijven, wat we zo vaak gewend zijn om te doen.

Je lichaam kent namelijk geen tijd, en reageert op ‘beelden’ alsof ze Nu gebeuren.
Zo kan je dus oefenen om te Zijn met moeilijke gevoelens om je er zo van te bevrijden en om ze te onderzoeken of ze wel kloppen.
Je ‘speelt’ het als het ware uit in jezelf.

Niet dat ‘jij’ hierin iets actiefs kan doen, dan de liefdevolle bedding te geven voor alles wat hierin geraak word, aan oude overtuigingen die je wellicht niet meer dienen.
Die zich genesteld hebben in je lijf.

Laat ze maar langskomen…
En verwelkom ze als ‘gasten’.
In de herberg die jij bent.
Tot er wellicht - uiteindelijk - een stilte valt.
En viel het misschien toch wel mee?

En nu, ben je vrij, om die ene vraag te stellen.
Vrij, omdat je niet meer gehecht bent aan het antwoord.
Want je hebt laten loslaten, de ‘verhalen’ rondom deze situaties.

Freedom! 🙏🏻😊