Nanaya

Vanaf nu plaats ik geen nieuwe berichten meer op deze pagina.
Alles wat ik deel, verhuist naar Jaarrond.

De afgelopen jaren heb ik via Nanaya veel mogen delen over hekserij, de seizoenen, ritme en persoonlijke groei. Maar de afgelopen jaren merk ik dat ik als heks me minder bezig houd met attributen, rituelen en spreuken en meer met de natuur, leven volgens mijn natuurlijke ritme en het volgen van de seizoenen. Dat reikt verder dan hekserij alleen: het is een manier van leven die iedereen zou passen.

Daarom kies ik ervoor om verder te gaan onder Jaarrond: mijn boek, de cursussen, de seizoenscolleges en de inspiratie die ik blijf schrijven. Wil je me blijven volgen? Dan nodig ik je van harte uit om mee te bewegen naar: 👉 https://www.facebook.com/jaarrond/

Daar vind je vanaf nu al mijn verhalen over leven volgens het jaarwiel, nieuwe cursussen en de seizoenskrant.

Dank voor het meelezen en reageren hier. Ik hoop je te zien bij Jaarrond.

Vandaag sluit ik iets groots af en verschijnt de allerlaatste Heksenkrant. Voor mij een project dat de afgelopen jaren steeds met me is meegegroeid en waar ik veel van mezelf in kwijt kon.
Herfst is niet alleen blaadjes die vallen. Het is ook de moed hebben om iets af te sluiten wat je jarenlang heeft gedragen. Het moment dat je voelt: dit hoofdstuk is rond en er mag ruimte ontstaan voor iets nieuws.

Loslaten is spannend. Je weet wat je achterlaat, maar nog niet precies wat ervoor in de plaats komt. Toch voelt het kloppend om de stap te zetten.

Zoals de bomen zonder aarzelen hun blad laten vallen, zo leer ik steeds meer vertrouwen op het ritme van het jaar. Met een warm hart neem ik afscheid, dankbaar voor alles wat dit pad me heeft gebracht en vol vertrouwen in de weg die nog voor me ligt.

Hier lees je hem terug:
https://mailchi.mp/05ec948273e4/de-allerlaatste-heksenkrant-ooit

Vandaag is het Imbolc en buiten voelt het precies zo: ijzig koud maar wel met een heldere lentezon. Een beetje raar om deze keer geen heksenkrant te schrijven, maar ik heb genoten van extra vrije tijd met de kinderen afgelopen week. Een dagje naar het Safaripark, puppy’s kijken bij opa en oma, lekker samen wat bakken. En ondertussen denk ik na over mooie, nieuwe plannen voor Nanaya, voor augustus 2026.

Zoals dat hoort met Imbolc liggen de ideeën nog onder het oppervlak te dutten net als de wortelkindjes in de buik van moeder aarde doen. Een periode van plannen maken zit eraan te komen en daar doe ik graag aan mee. De uitvoering mag lekker nog een tijdje op zich laten wachten, maar ik kijk ernaar uit om ermee aan de slag te gaan.

Ik las deze week een artikel over de (on)zin van Blue Monday, oftewel de meest deprimerende dag van het jaar, die dit jaar afgelopen maandag zou zijn geweest. Nou had ik maandag gelukkig een leuke dag op m’n werk met een sollicitatieproject voor onze studenten, maar ik herken het gevoel wel. Januari is m’n minst favoriete maand: het is nog zo donker en vaak guur weer. En als je pech hebt tijdens het fietsen, ook flink glad.

Ik kijk rond deze tijd altijd reikhalzend uit naar het voorjaar. Het hoeft van mij nog niet opeens zomer te zijn, maar die kleine tekenen dat het weer langer licht gaat worden, dat de zon weer aan kracht wint en de natuur weer tot leven komt, daar kijk ik wel echt naar uit. Sneeuwklokjes symboliseren voor mij dat prille voorjaar. Zodra ik ze zie, krijg ik weer een beetje hoop: we zijn er bijna.

Die overgang van de donkere naar de lichtere helft van het jaar heeft iets magisch. Uit de dood ontstaat nieuw leven. Misschien voel ik me daarom in januari zo ongeduldig. Ik weet dat elk seizoen z’n eigen waarde heeft en dat de winter er ook bij hoort, maar in deze tijd kan ik niet wachten tot de lente begint.

Gelukkig biedt de natuur troost, zelfs in deze grijze maand. ‘s Ochtends rijp op de takken of een prachtige zonsopkomst tijdens een ijzig koude fietstocht naar school. En ik probeer mezelf eraan te herinneren dat dit een tijd is om naar binnen te keren. Een periode van rust en reflectie, waarin zaadjes kunnen ontkiemen. Net zoals de sneeuwklokjes onder de koude grond al beginnen te groeien, zelfs als we het nog niet kunnen zien.

Hoewel januari dus niet mijn favoriete maand is, probeer ik er op mijn eigen manier iets moois van te maken. Met Emily thee drinken, onder een dekentje op de bank en boekjes voorlezen. Wat langer in bed blijven liggen met Mark op m’n arm die net wakker is geworden. En elke dag toch even met z’n allen naar buiten, ook als het koud of nat is.

Ik ga dit weekend in elk geval alvast de winterspulletjes opruimen en m’n Imbolc-kaart neerzetten. Laat dat (prille) voorjaar maar komen!

Toen ik zwanger was van Emily voelde ik een sterke connectie met Hera. Ik maakte zelfs deze vilten godinnenkaart van haar en plaatste die bij mijn zwangerschapstest en het mapje met echofoto's.

Hera is de moedergodin van het Griekse pantheon en beschermvrouwe van zwangeren en baby's. Ze wordt vaak afgebeeld als een majestueuze vrouw met een verenkroon of een pauw aan haar zijde, als symbool voor trots. In de mythologie wordt ze vaak afgeschilderd als wraakzuchtig, al is die eigenschap een stuk logischer als je in de verhalen leest dat haar man Zeus onophoudelijk vreemdging en bij anderen vele kinderen verwekte. Hera, die het huwelijk en moederschap als haar voornaamste levenstaak zag, werd hier telkens woedend van. Die trots en wraaklust uit de mythologieën spreekt me natuurlijk minder aan, maar het trots zijn op m’n rol als moeder, het genieten van de groei van een baby in m’n buik en het vertrouwen op de oerkracht die daarbij hoort zeker wel. Ik stond tijdens de zwangerschap regelmatig bij haar stil en telkens als ik weer een echofoto kon toevoegen aan het mapje was ik blij dat ze over me waakte.

Tijdens mijn tweede zwangerschap van Mark speelde Hera opnieuw een belangrijke rol. Ook nu zette ik haar kaart bij mijn zwangerschapsspullen. Inmiddels is Mark 9 maanden oud – een bijzonder moment, omdat hij nu even lang uit de buik is als hij erin heeft gezeten. Dit voelt als een passend moment om Hera te bedanken voor haar steun en de kaart op te ruimen

Vanavond is het kerstavond en gaan we met de kinderen naar een kerk in het centrum waar een peuterdienst wordt gehouden. Ik ben katholiek opgevoed, of althans, ik ben gedoopt en heb m’n communie gedaan. We gingen zelden naar de kerk, maar wel elk jaar met Kerst. Hoewel ik later een heel andere kant opging met mijn persoonlijke beleving van spiritualiteit, heb ik warme herinneringen aan de kerkbezoeken. Het gevoel van magie kreeg ik voor het eerst daar. Het prachtige gebouw, de (beetje enge, want van de kruistocht) kunstwerken langs de muren, het eerbied voor de voorgangers, de wierook, het aansteken van de kaarsen, de liederen en de rituelen. Het had allemaal iets magisch voor mij als kind.
Ik kom nog altijd graag in kerken en hoewel ik m’n kinderen zeker niet christelijk wil opvoeden, vind ik het belangrijk om hen wat mee te geven van de verschillende religies die er zijn. En de kerk is voor mij dan het meest vertrouwd, al neem ik hen graag ook een keer mee naar een moskee of een synagoge. Ik denk dat als je verder kijkt dan gebruikelijk, er veel overeenkomsten te vinden zijn tussen de diverse religies en dat geef ik hen graag mee. Net als het stukje bezinning dat voor mijn gevoel daar te vinden is.

Wil je meer lezen over mijn kijk op hekserij en andere religies? Je vindt het artikel op m’n website:

Hekserij en andere religies Joomla! - the dynamic portal engine and content management system

Vannacht is de langste nacht van het jaar en vieren we het jaarfeest Joel of Midwinter. Dit moment viel vroeger op de helft van het winterseizoen, vandaar de naam Midwinter. Het is de piek van de winterse energie: de dagen zijn het kortst en de nachten het langst

De energie van de natuur is naar binnen gericht. De bomen hebben hun energie de afgelopen maanden teruggetrokken van de blaadjes naar hun stam, waar die tot stilstand is gekomen. En het zal nog een tijd duren voor de sapstroom weer op gang komt en er nieuwe blaadjes ontstaan. Ook veel planten sterven bovengronds af. Alle energie ligt opgeslagen in de aarde en wacht tot de natuur weer tot leven zal komen.

Deze tijd van het jaar nodigt uit tot bezinnen en reflecteren. Bij mijzelf kwam het thema aandacht schenken naar voren. Wil je hier meer over lezen, kijk dan op m'n blog. Fijne midwinter!

https://nanaya.nl/blog/aandacht-schenken-met-midwinter

De nieuwe heksenkrant is net verzonden. Deze keer op een donderdagavond, omdat de kortste dag al snel nadert. In deze krant staat het thema aandacht geven in verschillende vormen centraal. Je kunt een nieuwe kaartlegging lezen waarbij je met drie thema’s uit je leven aan de slag gaat en natuurlijk ook mijn persoonlijke uitwerking ervan. Daarnaast deel ik hoe ik mezelf in de winter oplaad met energie van de zon en de aarde. Ik wens je veel leesplezier en een fijne midwintertijd!

https://mailchi.mp/63fdf70c08b2/heksenkrant-70

We naderen de kortste dag van het jaar: volgend weekend zal de nacht het langst zijn. Een tijd van naar binnen keren en bezinning is aangebroken. Van stilstaan bij hoe je je echt voelt en wat zich het afgelopen jaar in je leven heeft afgespeeld. Maar ook een periode van het licht opzoeken. Met Midwinter vierde men de terugkeer van het licht. Na de kortste dag zullen de dagen langzaam maar zeker weer gaan lengen en gaan we stapje voor stapje richting de lente. Tijd om kaarsjes en lichtjes aan te steken dus.

Of, zoals wij gisteren deden, naar de Light Safari te gaan. Bijzonder om dat met twee kleintjes mee te maken. In het pikkedonker erheen rijden en dan daar genieten van al die gekleurde dieren en planten. Je hoeft een jaarfeest niet altijd in de cirkel met een ritueel te vieren: erop uitgaan en iets doen waarbij de essentie centraal staat kan ook.

Laatst schreef ik over voorgevoelens die ik had rondom de geboorte van onze kinderen. Letten op voortekenen, divineren en toekomst voorspellen waren dingen die men vroeger rond deze tijd van het jaar extra deed.

Het past ook wel bij de donkere tijd van het jaar en het naar binnen keren. Wanneer je druk aan het werk bent op het land is daar minder ruimte voor.

Ook nu zijn we vaak te druk om te letten op voortekenen en voor divinatie is eveneens een rustig en leeg hoofd nodig. Wanneer je je intuïtie wil versterken, tarotkaarten wil leren duiden of wil oefenen met pendelen is de eerste stap om je hoofd leeg te maken. Vanuit ontspanning is het veel gemakkelijker om de boodschappen goed door te krijgen dan wanneer je gedachten er telkens doorheen razen. Ook innerlijk weten komt er moeizamer door als je druk bent.

Voor mij is het trekken van de cirkel altijd een eerste stap wanneer ik bijvoorbeeld een kaartlegging wil doen. Het letterlijk buitensluiten van de energie om me heen en een veilige cocon creëren waarin even niks anders belangrijk is. Omdat ik dat al zo vaak heb gedaan, kom ik automatisch in een andere staat van zijn. Mijn drukke gedachten gaan naar de achtergrond en ik kom in een meditatieve mindset. In die staat is het veel gemakkelijker om te divineren of rituelen uit te voeren, omdat mijn hoofd tegelijkertijd leeg en gefocust is.

Voor veel cursisten is het trekken van de cirkel in het begin helemaal niet ontspannend en zorgt het juist voor onrust. Logisch, het is toch best spannend om daarmee te beginnen en bij het werken met energieën willen ze het vaak heel goed doen. Dan kan ik me voorstellen dat het je niet dat opgeruimde hoofd geeft. De volgende oefening kan je dan helpen. Je gaat in gedachten de cirkel trekken, maar zonder het uitgebreid aanroepen van elementen. Een versimpelde versie, waarbij je je richt op wat je voelt ipv op woorden uitspreken of handelingen verrichten. Op die manier creëer je tegelijkertijd een leeg en opgeruimd hoofd waardoor je je meer op voorgevoelens, innerlijk weten of divinatie kunt richten. Je vindt de oefening hier: https://nanaya.nl/blog/cirkeloefening

Samhain
Vandaag vieren we het jaarfeest Samhain. Samhain is het laatste oogstfeest, volgend op Lammas en Mabon. Er valt steeds minder van het land te halen, maar door het slachten van het vee dat de winter waarschijnlijk niet zou halen kon nog een laatste groot oogstfeest gehouden worden. De dood staat centraal in deze tijd van het jaar. Niet alleen de fysieke dood, maar ook zoals we die in de Grote Arcana tegenkomen: de dood als transformatie. Het is een tijd van naar binnen keren en verder loslaten wat niet meer past. Bij Mabon werd hier een begin mee gemaakt, met Samhain begint het blad echt volop van de bomen te vallen en krijgt het loslaten een diepere laag. Je kunt het als het ware niet meer tegenhouden, het verval is nu echt ingezet. Tijd om het oude te transformeren in het nieuwe.

Transformatie
Het woord transformatie klinkt alsof het heel wat is, maar in wezen is het niks anders dan verandering. Het ene wordt omgezet in het andere. Anders dan bij het woord verandering bevat het woord transformatie voor mij wel de betekenis dat het niet terug te veranderen is. Anders dan water dat in ijs en dan weer terug in water kan veranderen moet ik bij het woord transformatie denken aan vuur. Zodra een stuk hout door het vuur tot as is getransformeerd, kan dat niet meer teruggedraaid worden. Zo’n transformatie is blijvend.

Zo zie ik mijn transformatie van de maagd- naar de moederfase ook. Hoewel de fasen van de godin (en de vrouw) vloeiender zijn en niet van het ene op het andere moment in elkaar over hoeven gaan, denk ik dat de geboortes van mijn kinderen dat proces wel versterkt hebben. Een vrouw hoeft geen kinderen te krijgen om in de moederfase terecht te komen: je kunt ook ideeën, een boek, kunst of poëzie ‘baren’. Of je op een andere manier meer in de wereld neerzetten.

Waar de maagd nog op zoek is naar zichzelf, heeft de moeder haar rol meer gevonden. Ze staat ergens voor en doet dat met meer zelfvertrouwen dan voorheen. Hoewel ik me altijd ouder heb gevoeld (en gedragen) dan mijn leeftijd en zeker ook al crone-aspecten in m’n jongere jaren herken, is voor mij de overgang van maagd naar moeder een grotere dan ik had verwacht. Ik voel me veel meer geaard, in mezelf en in m’n leven. Waar ik eerst toch zoekende was in relaties, in huizen en in werk, voelt het alsof alles nu is samengekomen. In m’n derde relatie en in m’n derde huis kan ik m’n wortels uitrollen en aarden. Dat draait niet alleen om het fysiek moeder worden, maar ook om het belichamen van die fase. Het zoekende afsluiten en het aarden in het hier-en-nu omarmen.

Je leest hier het hele artikel: https://nanaya.nl/blog/transformatie-door-geboorte-geven