Nicole Nous Gastdocent en ervaringsdeskundige eetstoornissen

Vanmorgen nog een lege collegezaal maar deze werd vandaag 3 keer gevuld met +/- 85 leerlingen per keer. Ik mocht voor het 6e jaar op rij gastlessen geven op het Titus Brandsmalyceum, waar ik 6 jaar geleden, na mijn pitch, ook mijn eerste officiële gastles mocht geven. Inmiddels heb ik hier aan zo'n 600 leerlingen mijn kennis mogen overdragen en mijn verhaal mogen vertellen. Dank voor jullie vertrouwen, fijne woorden en complimenten.

www.nicolenous.com

Weer een hobbel genomen.

Afgelopen week heb ik namelijk op mijn werk geluncht in de personeelskamer. Wat is daar nou zo bijzonder aan zou je denken? Nou de laatste keer dat ik dat heb gedaan is misschien wel 14 jaar geleden.

Op mijn 26e ontwikkelde ik anorexia waardoor eetmomenten steeds lastiger werden. Heel vaak kreeg ik op mijn werk tijdens de lunch, bestaande uit besmeerde boterhammen met verse groenten en een blikje light energiedrank, de ene naar de andere opmerking. Die opmerkingen gingen dan voornamelijk over dat ene blikje light energiedrank wat ik dagelijks dronk.

Natuurlijk mag men daar iets van vinden maar of het persé nodig is om dat te melden daar heb ik mijn twijfels over. Zeker omdat men vaak zelf zomaar 5 bakken koffie drinkt op een dag, terwijl 1 kopje koffie gelijk staat aan 1 blikje energiedrank. Maar ook opmerkingen als heb je weer konijnenvoer enz.

Zonder dat collega's dit bewust doorhadden, werden de eetmomenten in de personeelskamer er niet makkelijker op en ging ik ze mijden of eigenlijk gewoon overslaan. Met als gevolg dat de drempel steeds hoger werd om de personeelskamer in te stappen en daardoor wellicht ook de band met collega's verslechterde.

Waarom plaats ik dit hier, nou een stukje bewustwording. Niet alles wat je denkt hoef je er uit te flappen, ook al lijkt het heel onschuldig wat je zegt. En dan heb ik het natuurlijk niet alleen over opmerkingen tijdens de lunch van een collega.

www.nicolenous.com

In mei werd ik door de LINDA. benaderd of ik mee wilde werken aan een portretreeks over anorexia. Vanaf vandaag 17 juli, ligt LINDA.253 in de winkel.

Team
Fotografie:
Styling:
Visagie:
Interview:
Chef beeld:
Productie:
LINDA.

www.nicolenous.com
.

Een paar weken geleden werd ik door de LINDA. benaderd voor een portretreeks over anorexia. Ik vond het echt super tof om hieraan mee te werken maar merkte ook hoe giftig dat eetstoornisstemmetje dan weer kan zijn. Ik moet nog even afvallen, ik ben te dik voor deze shoot, dat vinden de mensen op de set en die het blad lezen waarschijnlijk ook....... Maar dan is daar mijn dochter die als support mee ging naar Amsterdam en hebben we er maar meteen een fijn quality time momentje van gemaakt.

Inmiddels is ook de laatste periode van het schooljaar aangebroken. Op mijn agenda staan nog een aantal gastlessen op verschillende locaties waar ik naar uitkijk. Ik ben ook alweer bezig met de planning voor het volgende schooljaar. Dus mocht je opzoek zijn naar een waardevolle invulling op eigen lesmateriaal bij biologie, mens en maatschappij, burgerschap, projecten enz.
Voor:
• Middelbare scholen; alle leerwegen
• Mbo
• Hbo
• (Sport)verenigingen
• Studenten of hulpverleners (in opleiding)
• Zorgprofessionals, mentoren, coaches of docenten in het algemeen, trajectbegeleiders

Of iets anders out of the box, let me know!

O ja mijn bijdrage aan de LINDA. zal verschijnen in nr 253, half juli.

www.nicolenous.com

Ik krijg tijdens mijn gastlessen heel vaak de vraag: "maar als je zo weinig at, had je dan geen honger en weinig energie?" Ik merk vaak dat het lastig om dit te begrijpen, totdat ik de 2 scenario's beschrijf waar ik uit 'kon' kiezen:

Scenario 1: niet eten, dus energie over voor andere dingen.

Scenario 2: wel iets eten, dan moeten bedenken wat, naar de supermarkt gaan om het te kopen, eindeloos verpakkingen lezen, de juiste portie afwegen, calorieën daarvan berekenen, het bereiden, het opeten, de schuldgevoelens, compenseren: dwangmatig bewegen, braken, laxeren, of vasten, inclusief masker op om alles te verbergen voor mijn omgeving. Dit kostte dus een hele hoop energie.

Een eetstoornis is een complexe, ingewikkelde ziekte waar veel onbegrip voor is. Maar wellicht doordat je dit gelezen hebt, heb ik je heel even mee kunnen nemen in een verstoord eetstoornisbrein.

🙌 lang leve het steeds zorgelozer kunnen genieten!

www.nicolenous.com

Naast dat ik tijdens mijn gastles algemene informatie geef over eetstoornissen, vertel ik ook mijn persoonlijke verhaal. Mijn ervaring met een eetstoornis en de impact op het gezin. Onze dochter Luna is opgegroeid met een moeder met anorexia. Omdat ik nog steeds vind dat ik in herstel ben, betekent dat dat deze eetstoornis in haar hele, 17 jarige leven een rol speelt. Ik krijg vaak de vraag hoe het met haar gaat en of ik bang ben voor de gevolgen voor haar.

Mijn antwoord is dan altijd dat ik mega trots ben op haar hoe zij omgaat met de 'situatie'. Uiteraard betrokken bij mijn therapie maar daarnaast heeft zij eetstoornissen al vaak gekozen als onderwerp voor schoolse doeleinden. Zo heeft ze nu, samen met haar vriendinnen, ervoor gekozen om als onderdeel voor hun profielwerkstuk, een magazine uit te brengen over bodypositivity met het doel om een inclusiever beeld neer te zetten.

Helaas heb ik geen glazen bol die mij kan vertellen wat de gevolgen zijn van mijn ziekte voor haar, maar man, man, man, ik ben nu al zo ongelooflijk trots op haar, hoe zij van zoiets negatiefs, telkens iets moois weet te maken.

www.nicolenous.com

Deze keer een post waar ik uit mijn 'kwetsbare' comfortzone stap.

5 jaar geleden zat ik midden in mijn intensieve behandeling in Portugal. Na 12 jaar struggelen met anorexia en verschillende ambulante therapieën, koos ik er zelf voor om deze stap te zetten. Het waren 6 bijzondere weken waarin ik veel heb geleerd, wat me geholpen heeft en nog steeds helpt in mijn herstel. Want ja eerlijk is eerlijk, ik dacht echt dat ik grotendeels hersteld zou zijn zodra ik het programma had afgerond. Naïef of domme pech in combinatie met corona misschien, maar laten we maar zeggen dat ik van het positieve uitging.

Inmiddels zijn we dus 5 jaar verder. 5 jaar met ups en downs, maar vooral met groeien (in alle betekenissen van het woord). Want als je me vraagt wat de grootste uitdaging was, dan was het mijn lichaamsbeleving. Je kunt namelijk van alles leren en toepassen maar bij weer gezond worden, horen nou eenmaal lichamelijke veranderingen, aankomen, accepteren en proberen te houden van.

Het is zo'n bijzonder, ingewikkeld, verwarrend en complex proces, de weg van gezond naar ziek en andersom. Man, man wat een beproevingen. Naar jezelf kijken en ongelukkig zijn omdat je je te dik vindt, afvallen en blij zijn met het resultaat, dat dan weer bijstellen want ja dat eetstoornis stemmetje. Totdat je het dieptepunt hebt 'bereikt', de bodem hebt aangetikt en je je realiseert dat het tijd wordt voor verandering. Dus werk aan de winkel.

A hell of a job en ook voor mijn lichaam. Dus bij deze een dikke vette ode aan mijn lichaam.
Van puber naar jong- (studentikoos😉)volwassene, van een gezond 'huisje' waarin onze dochter mocht groeien, naar ongezond eetstoornislijf, van lichamelijk in herstel naar lichamelijke klachten als gevolg van de roofbouw op mijn lichaam de jaren ervoor.
En nu? Nu merk ik dat de vorm van mijn lichaam niet meer op prioriteit 1 staat want dat is namelijk gewoon weer kleur geven aan het leven! ❤️

www.nicolenous.com

Spanje, onvoorwaardelijke vriendschap, een drankje en lekker eten zonder schuldgevoelens.

Don't mind de foute, geleende badjas en de slechte foto, want veel belangrijker is dat je bij deze getuige bent van één van mijn geluksmomentjes onlangs.

Ineens lijkt mijn herstel in een stroomversnelling te gaan.

Ik kan echt weer genieten van eten.
Ik kan het weer hendelen dat eten niet altijd even lekker is, maar het belang ervan inzien dat het nodig is.
Ik kan makkelijker accepteren dat ik ineens een paar kilo zwaarder ben.
Ik kan een conclusie trekken, waarin ik kies voor herstel ondanks dat dat betekent dat ik al het 'vertrouwde' misschien kwijt raak.

Eerlijk gezegd had ik een hard hoofd in volledig herstel maar heb zowaar een sprintje getrokken waardoor ik er echt vertrouwen in heb en nog meer motivatie voor mijn gastlessen.

Mijn doel is mijn kennis en ervaring m.b.t. een eetstoornis in zetten om anderen te informeren, alarmeren of helpen een eetstoornis (in een vroeg stadium) te signaleren. In tegenstelling tot lesmateriaal uit een methode, hoop ik door 'echt' te zijn wat los te maken en wellicht een eye opener te kunnen zijn.

www.nicolenous.com

Dit keer even geen persoonlijk bericht maar een shout out naar deze meiden met hun, naar mijn mening, geweldige TikTok account genaamd Bite Back. Hun doel is te vechten tegen de absurde eetpatronen die op TikTok voorbij komen.

Waar ik zelf een 'stille' TikTok-gebruiker ben en heel af en toe wat plaats, is mijn dochter van 16 degene die me wees op dit account. Zij brengt namelijk heel wat uurtjes door op TikTok en vond dit een verfrissende, realistische tegenbeweging op de vele filmpjes die deze doelgroep kan triggeren. Tijdens mijn gastlessen besteed ik ook aandacht aan de impact die social media kan hebben op het ontwikkelen van een eetstoornis.

Ik ken deze meiden niet en heb natuurlijk toestemming gevraagd of ik hier iets over mocht plaatsen.

https://www.tiktok.com/?_t=8rO43bXnP4T&_r=1

www.nicolenous.com

Long time no see..

Klopt, social media, ik heb er een haat- liefdeverhouding mee. Ik ben geen influencer en wil dat ook zeker niet zijn of worden. Ik huiver voor de 'nieuwe' doelgroep die kampt met een eetstoornis door social media.

Maar daarentegen vind ik wel dat ik een waardevolle bijdrage kan leveren met mijn gastlessen. Stomme is dat ik juist op platforms zoals deze mijn 'gezicht' moet laten zien om men(sen) te bereiken....

Ik vind het lastig om me te manifesteren in de digitale wereld. Ik ben te oud om de snelle ontwikkelingen op dit gebied bij te benen, maar te jong om ze niet meer te snappen.

Waar mijn dochter binnen 30 sec. een epistel stuurt over haar dag, doe ik mijn best om z.s.m. te reageren. En dat is het moment waarop alles afhangt van mijn rechterwijsvinger. Want in tegenstelling tot mijn puber, kan ik alleen met die vinger appen en klaarblijkelijk ook nog eens (in de 5 minuten dat het met kost om iets te typen) heel veel spelfouten maken. Daar kan ik me dann wwer enorm druk om maken omdat ik vang ben dat men denkt dat ik dus echt niet weet hoe je iets schrijft.😉

Lang verhaal kort:
I'm still going strong, maar breng mijn boodschap liever over in real life.

www.nicolenous.com

Dit was de laatste vakantiedag, met tropische temperaturen, nog even een speklapje van de bbq terwijl de blaadjes aan de bomen al herfstachtig kleuren.

Voor mij is de zomervakantie altijd een soort meetpunt. Hoe gaat het nu in vergelijking met voorgaande jaren?

Waar ik vorig jaar gevoelsmatig een terugval had, koos ik er dit jaar toch weer voor om de weegschaal mee te nemen. Wij zitten in een luxe positie, dat we 6 weken op vakantie kunnen gaan. Dat is best een lange tijd om volledig de controle los te laten. Maar juist doordat de weegschaal mee ging, heb ik een zorgeloze vakantie gehad. Voor mij persoonlijk voelt het alsof je je medicijn neemt.

Ik zei voorheen dat ik 12 jaar anorexia heb gehad. Maar deze zomer kwam ik tot de conclusie dat het 12 jaar heeft geduurd voordat ik professionele hulp zocht, waar ik heel veel uit heb kunnen halen, maar uiteindelijk moet je het toch zelf doen en volhouden.

Misschien ga ik in mijn eerlijkheid iemand tegen de borst stoten of wat stof op doen laten waaien, maar so be it.
Ik gun iedereen die kampt met een eetstoornis volledig herstel. Maar zelf ben ik inmiddels op het punt dat ik accepteer dat het er ergens nog is, een soort van chronische ziekte die soms opspeelt maar waarvan ik ook weet hoe te handelen in dat geval. Dat vind ik erg belangrijk om te delen, want er is namelijk ook een leuk leven tussen ziek zijn en volledig hersteld. Misschien is herstellen juist moeilijker als de focus, -'het einde van de tunnel'- volledig herstel is.

Morgen start ik weer en ik heb er kei veel zin in!

www.nicolenous.com