Siri-s-Gastgezin

Siri-s-Gastgezin Siri-s-Gastgezin, staat onder de naam Sirious als eenmanszaak ingeschreven bij de KvK nr.: 27375554. Ik ben geen lid van de Branche organisatie Kinderopvang.

Tevens sta ik ingeschreven in het Landelijk Register Kinderopvang. WAT IS EEN GASTGEZIN? Een gastgezin is, naar mijn mening, de ideale manier om het kind/de kinderen op te laten vangen terwijl de ouders aan het werk zijn. De gastouder is zelf moeder, of zelfs al oma. Zij weet als geen ander dat theorie niet altijd praktijk is en dat alle kinderen uniek zijn, al bestaan er wel fasen waar ieder kind

zich doorheen worstelt; dat heet groter worden. Zoals in een gezin, zijn kinderen van verschillende leeftijden aanwezig. Ze leren elkaar helpen en geduld voor elkaar opbrengen. Delen en niet altijd je zin kunnen krijgen. Uniformiteit in de regels zoals deze gelden, terwijl ieder kind de ruimte zal krijgen om zichzelf te mogen zijn. In de wijze van benadering van ieder kind kan dus het verschil zitten. Deze individuele aanpak kan, omdat je met een kleinschalige realistische situatie te maken hebt. Daarnaast leert het kind/de kinderen, dat je binnen een gezin een onderdeel bent. Ze leren de gastouder te delen, ze zien de gastouder bezig zijn met kleine huishoudelijke taken, waarbij het kind/de kinderen kan/kunnen helpen. (Zoals maaltijden voorbereiden, tafel afruimen etc.) Ook zal er gezamenlijk inkopen gedaan worden. Het helpen met boodschappen doen is altijd een leuk uitje, waarbij zelfs de kleinsten zich al heel groot en stoer voelen. Als ouders gaan werken, is dit leuk voor de ouders, dat het kind op dat moment in een situatie blijft, zoals van huis uit een situatie voor een kind behoort te zijn, is leuk voor het kind. Een gastgezin kan natuurlijk nooit het echte gezin vervangen, maar het kan op een hele goede tweede plaats komen. Een plaats waar het kind zich welkom voelt en zich als individu kan ontplooien, omdat hier binnen het gastgezin, evenals bij het eigenlijke gezin, ruimte voor is; eigen ritmes, eigen ontwikkeling. Daarnaast zijn er nooit echte openingstijden en sluitingstijden voor een gezin, deze flexibiliteit werkt stress verminderend voor u en uw kind(eren). Voor meer informatie/tarieven mail naar [email protected] of bel: +31615050562.

15/12/2019

Onlangs werd één van de oppaskinderen zo uit bed in pyjama bij mij gebracht. Terwijl de lippen van de moeder vele malen het woord "sorry" vormden, hoorde ik de woorden geeneens meer. Het bracht mij terug naar de beginjaren van mij als gastouder. De twee kids werden met enige regelmatig met pyjama aan gebracht. Bij mij thuis gingen ze dan in bad en daarop volgde het ontbijt, binnen de routine van mijn eigen gezin. Mijn woorden "dat geeft helemaal niets, gezellig juist" waren dan ook volledig oprecht. Ach brengen in pyjama..... is toch gezellig, geeft een huiselijk vertrouwd gevoel. Soort van after pyjama party, zullen we maar zeggen. Wat anders is het brengen met poepluier, waar vele ouders zich wel 10x voor excuseren. Wanneer je kind poept, heb je toch niet in de hand, of toch wel...... Zal nooit de keer vergeten waarop een vader de twee kinderen brengt. Bij het uittrekken van het skypakje (dat waren nog eens winters) kwam de geur je al tegemoet. De vader reageerde geschokt: "oh jee ik denk dat hij gepoept heeft.....". Hierop sprak het zusje: "papa, hij had toch al gepoept, maar jij zei: dat doet Siri wel" whahahaha kan er nog om lachen. Het schaamrood verraadde de vader in deze en hij wist niet hoe snel hij iets moest bedenken om deze woorden nog tot iets recht te breien.
In de begin jaren, toen buurtgenoten door hadden dat ik een gastgezin vormde, kreeg ik vooral buurtkinderen als gastkinderen. In plaats van de peuterspeelzaal, werden sommigen één of twee ochtenden bij mij gebracht om samen met andere kinderen te spelen. De moeder die onregelmatig pianoles gaf en haar kinderen dan bij mij bracht. De oma die bij mij in de buurt woonde en haar zoon en schoondochter op mijn bestaan wees. Ik werd een soort nest voor de ouders uit de buurt waar je je kind kon onderbrengen. Een van de jongens en een meisje hadden elkaar echt gevonden. Meestal kwam de jongen op woensdag en het meisje keek daar naar uit. Ze hadden dezelfde leeftijd en blijkbaar een goede speelklik. Op een zomerse dag, die veel warmer was dan verwacht, had ik het badje opgeblazen en met water gevuld. In die tijd kon je gelukkig nog de kinderen spontaan in hun blootje in de tuin laten spelen, zonder dat je je zorgen hoefde te maken over buren die wellicht ongevraagd hier foto's van maakten. Ik had de jongen en het meisje net de kleren uitgedaan, zodat ze konden spelen met het water en ik stond in de keuken met de deur open met het zicht op de spelende kinderen. Opeens hoor ik de jongen in totale verwarring en verwondering het meisje vragen: "waar heb jij jouw piemel gelaten?" Ik kan je garanderen dat mijn verwarring en verwondering hierop al net zo groot was. De jongen z'n vader was koster en ik dacht dus gelijk, dat hij wellicht nog nooit een bloot meisje had gezien, hoewel hij een zusje had. Toen de moeder de kinderen kwam halen, biechtte ik dan ook vol zorgen op dat ik haar zoon geconfronteerd had met blootheid en dat hij het meisje had gezien. Gelukkig begon de moeder te lachten en reageerde geruststellend, dat hij wel degelijk het verschil weet tussen jongens en meisjes en dat ook bij hen thuis in de blote billen werd rondgerend. De verwondering lag hem blijkbaar in het feit, dat hij altijd gedacht had, dat het meisje een jongen was.

Onze Pieten zijn er klaar voor.
26/11/2019

Onze Pieten zijn er klaar voor.

25/11/2019

Producten zonder palmolie kopen, is vrijwel onmogelijk. Wel probeer ik de producten waar palmolie op vermeld staat, niet te kopen en op zoek te gaan naar het alternatief zonder palmolie/vet.
Als de kids en ik door de supermarkt lopen op zoek naar bijvoorbeeld kruidnootjes, horen de kinderen mij telkens de ingredienten lijst lezen en dan, 99% van de keren, zeggen: "Sorry aapies, er zit palmolie (of palmvet) in, dus dit koop ik niet". Kan zomaar zijn dat ik tot zes keer toe een zelfde product van een ander merk pak, maar telkens terug leg. Uiteraard heb ik de kinderen ook verteld waarom ik liever geen dingen koop waar palmolie in zit. De kinderen hoor je niet klagen. Ook zij vinden dat de aapjes mogen blijven leven, dat ze niet mogen uitsterven (uiteraard zijn de gevolgen van het kappen van de oerwouden en aanleggen van de plantages nog vele malen erger, maar het blijven kinderen, dus ik leg het hen vrij simpel uit).
Juist om deze uitleg, zijn de kinderen niet teleurgesteld als er geen vervanging is, daarnaast hebben de bakkers vaak van alles zonder palmolie!
Hoe dan ook, met dit als achtergrond informatie het volgende verhaal:
Onlangs zat ik met de kids in de auto. Ik vroeg aan een kindje of hij al ontbijt gegeten had. Hij antwoordde bevestigend. Hierop vroeg ik hem of hij een boterhammetje gegeten had. Hierop zei hij, dat hij kwark met chocolade gegeten had. Ik reageerde verbaasd, "zozo kwark met chocolade, dat is wel een heel lekker ontbijt". De jongen was even stil en vervolgde: "zonder alcohol". Hierop begon ik te lachen, terwijl ik nogmaals herhaalde; dus je hebt kwark met chocolade gegeten maar wel zonder alcohol?!
De jongen, wellicht niet begrijpend waarom ik hierom lachte, vulde aan: "nu gaan de apen niet dood. Gaan niet uitgestorven." Vol begrip over het feit dat ik toch niet had mogen lachen zeg ik nu heel serieus: "aha, heel goed, dus je hebt kwart met chocolade gegeten zonder palmolie
"JA, was zijn reactie, (zovan: dat zei ik toch al, alcohol, palmolie..... what's the difference?)

18/11/2019

Onlangs ons bed te koop gezet, niet zomaar een bed, een echt familiebed. Door een timmerman laten maken, 2.40m breed. Weer zoiets dat mij terug doet denken aan een hele periode van gast- en ouderschap.
Niet dat wij dit bed al hadden toen ik net begon als gastouder in 1992. Neen, we hadden toen eerder een smal bed. Nou ben ik een makkelijke slaper, zet me op een kruk en als ik maar moe genoeg ben, val ik daar zelfs op in slaap (is letterlijk voorgekomen, werd wakker op het moment dat ik er vanaf donderde)
Toen ik in mei 1992 toegezegd had gastouder te zullen worden, bleek ik weer zwanger te zijn. Het zwanger worden was nooit echt een probleem, het was het uitdragen van een zwangerschap waar het bij mij meer dan eens mis was gegaan. Nadat onze dochter in 1991 te jong geboren werd en gelijk stierf, dacht ik wellicht nooit meer een kindje te krijgen en hadden wij besloten dat ik gastouder zou worden. 1 Oktober 1992 werd mijn allereerste dag als gastouder en op 14 december 1992 werd onze dochter geboren. Daar zij weken te vroeg geboren was, ze had begin februari moeten komen, werden mijn gastkinderen gedurdende deze periode door een vriendin opgevangen. Acht weken heeft zij deze taak op zich genomen. Onze dochter kwam tweede helft januari thuis en vanaf februari werd mijn gezin weer aangevuld met de gastkindjes.

Het duurde geloof ik een jaartje, (de baby was toen nog klein, 68cm op haar eerste verjaardag....) maar toen ging die spruit hard groeien en dus besloten wij een groter bed te laten maken. Kon pa tenminste ook eens doorslapen, zonder wakker gemaakt worden door een stel tenen in zn neus.
Dit grote bed bleek een grote pret. Want ohohoh wat hebben er veel kinderen gelijktijdig in geslapen, wat hebben we veel pret beleefd aan dit bed, grote en kleine kindjes, oppaskindjes en vriendinnetjes van mijn dochters.
Zoonlief was verhuisd naar zijn eigen kamer met eigen bed, die had het vlak na de geboorte al gezien met al die drukte en gebroken nachten.

Een paar keer per jaar werden logeerpartijtjes gehouden. Dan mochten de oppaskindjes blijven slapen. Vaak na een speurtocht of een andere bezigheid, als we dan thuis kwamen, werden de plekken in bed verdeeld. Zes kinderen pasten er wel in. Het bed was dan vol, in elk geval vol genoeg dat ik er niet bij paste. Gelukkig kwamen de kinderen met goede oplossingen voor mij.
Zo was er een keer, dat de kids zittend op bed, gezellig kletsend, de slaapspullen aan het neerleggen waren. Op gegeven moment kom ik binnen en vraag: "Hei maar dat bed ziet er wel vol uit, waar kan ik nu slapen?". Hierop draaide één van de kinderen zich om en zei: "Jij kunt wel op de bank Siri". Wat ook de plek werd voor mij om te slapen. Het alternatief kwam op een andere keer, toen stelde ik dezelfde vraag en antwoordde een jongen: "jij mag hier", zijn vinger wijzend naar de plek op de grond naast zijn plek in bed. Ik koos wederom toch maar voor de bank. Je kunt niet zeggen dat die schatten niet meedachten en mij toch ook wat gunden....
De warmste herinneringen zijn de middagslaapjes in de tijd dat alle kinderen deze nog deden. Ik ging dan in het midden van het bed onderuitgezakt zitten. De jongste of de slechtst slapende op mijn borst, zodat ze rustig konden slapen. De rest aan weerskanten naast mij. Vaak dicht op elkaar, op de buikjes, billetjes omhoog. Ik neuriede dan allerlei deuntjes totdat ik de kinderen bijna synchroon hoorde ademen. Kan eerlijk zeggen, dat op mening moment mijn ogen ook even dichtvielen. Als eentje dan even wakker werd, legde ik mijn hand op het hoofdje, neuride weer even en dan vielen de oogjes bij het kindje weer toe. Terwijl ik dit schrijf, terug denkend aan die slaapjes, word ik weer geraakt door hoe lief dat was, al die lieve kindjes daar in bed.
Dit bed kent vele verhalen en dit bed nu wegdoen is dan ook best een stap. Maar net als bij kinderen is iedere stap er één naar een andere mogelijkheid. Ik kan enkel hopen, dat een ander gezin er net zoveel plezier aan zal beleven.

Deze week komt het vervolg op mijn verhaal, echter eerst wat anders. Ons familie bed gaat eruit. Onze kids hebben er met...
21/10/2019

Deze week komt het vervolg op mijn verhaal, echter eerst wat anders. Ons familie bed gaat eruit. Onze kids hebben er met ons in geslapen, vrienden van onze kinderen hebben er gezamenlijk in geslapen (talloze logeerpartijtjes), oppaskinderen hebben er gezamenlijk in geslapen (zes kleintjes op een rij, geen probleem), en nu is het tijd dat anderen er in kunnen slapen. Mocht iemand geinteresseerd zijn in een familie bed, dan graag via een pb reageren. Breedte 2.40 (standaard matrassen van 1.60m en 0.80m kunnen gebruikt worden). Super eenvoudig in en uit elkaar te halen. Lattenbodems kunnen zowel laag als hoog geplaatst, waardoor je verzonken of niet verzonken kunt slapen (mocht je bang zijn dat iemand eruit zou kunnen rollen) In opdracht door een timmerman destijds gemaakt. Meer foto's en info kunnen in pb gestuurd worden.

14/10/2019

18 december 2019 zal ik met mijn werkzaamheden als geregistreerd gastouder stoppen, na vele vele jaren en vele vele kinderen. Hoe het zo gekomen is, wat ik ervaren heb, zal ik deze laatste maanden op deze pagina verwoorden. Wie wil kan het volgen, iedere paar dagen een stukje, zodat het niet teveel ineens is. ,-) Vandaag het begin, het prille begin.:

Mei 1992, via een gastouderproject van Humanitas, maak ik kennis met de ouders van een meiske van ruim anderhalf jaren. De rondingen van haar moeders buik verraden dat er een tweede op komst is. De kennismaking bevalt wederzijds. Wat valt er ook niet leuk te vinden aan dit meiske. Klein, fijn gebouwd, korte blonde haartjes en een hele lieve warme blik in de ogen. Goedlachs is ze ook. Vanaf 1 oktober 1992, op de tweede verjaardag van het meiske, zullen beide kinderen komen. Dan zal de tweede inmiddels geboren zijn en zitten de twaalf weken zwangerschapsverlof, die volgen na de bevalling, erop.

Ik heb altijd gedroomd van een groot gezin. Kan mij nog herinneren dat ik als kind wel vond dat 24 kinderen een mooi aantal zou zijn Ik weet niet meer hoe oud ik was, zal wellicht rond de zwangerschap en geboorte van mij jongste broer geweest zijn. Wij schelen acht jaren, dus tja ik zal dan wel rond de acht geweest zijn. Dat er nog wat meer nodig is dan enkel negen maanden zwangerschap, wist ik toen nog niet. Ik heb destijds netjes uitgerekend hoe lang ik zwanger moest zijn om 24 kinderen te krijgen, 18 jaren welgeteld. Vond ik wel lang, maar ach ik had het hele leven nog voor mij en als ik maar jong genoeg begon.....

Hoewel ik het aantal kinderen flink had bijgesteld, en ik niet voornemens was 18 jaren zwanger te zijn, werd ik wel relatief jong moeder. Een week voor mijn 21ste verjaardag werd mijn, correctie, onze zoon geboren. Terwijl ik dit schrijf, zie ik mijzelf weer op het ziekehuisbed liggen. Ik heb een wit nachthemd met dunne rode strepen aan, onze zoon is gewikkeld in een wit doek en daarover heen een bruin doek. Daar ligt hij dan, dat kleine lieve mensje, in mijn armen. Het geluksgevoel van toen, lijkt nu nog steeds bijna tastbaar.

Het eerste kind in mijn leven, mijn eigen kind, werd op 4 april 1984 een feit.

11/09/2018

Dat kinderen het gedrag van de ouders en ja ook de omgeving kopieren is ons niet vreemd. Zo zullen zij al spoedig om een strijkplank met strijkijzer vragen, of wacht dit is wellicht een slecht voorbeeld, daar ik het idee heb dat er bijna niet meer gestreken wordt ;-) Ons gedrag wordt gekopieerd, maar zeker ook de manier waarop wij praten of zaken benoemen. Ik zal de keer nooit vergeten dat hier twee kleine meiden de po**en de borst gaven of de keer dat een speelgoed fles gepakt werd en het kindje vroeg: Wijntje? En de speelgoedkopjes in begon te schenken.
Afgelopen week was er weer zo’n moment. Een jongen en een meisje, ze zijn ervan overtuigd dat zij later met elkaar zullen trouwen, en geloof mij, af en toe lijkt het ook net een getrouwd stel, waren aan het spelen. Zij gaan dan op in hun eigen wereld. Zetten spullen neer, de loopfietsen worden bij ‘hun huis in aanbouw’ neergezet en er worden hele gesprekken gevoerd.
Dit alles speelde zich die ochtend af achter het gordijn.
Op gegeven moment loopt het meisje weg van het gordijn richting kamerdeur. Halverwege begint zij langzamer te lopen, alsof zij aan het nadenken is. Dan stopt zij en draait zich om. Ze roept de naam van de jongen en vraagt: ‘ wat ging ik ook alweer doen?’
Het hoofd van de jongen komt vanachter het gordijn te voorschijn en hij zegt enkel maar: ‘ BROOD’
Het meisje draait zich weer om en vervolgt haar weg naar de kamerdeur. Terwijl ze dit doet hoor ik haar zeggen: ‘ oh ja, ik ga brood halen’.
De glimlach die ik op zulke momenten op mijn gezicht krijg, is terugkerend telkens als ik er weer aan denk.

Vlinders aan de Vliet is zo'n plek waar het super goed toeven is met de kinderen. Overigens niet enkel met de kinderen, ...
20/05/2018

Vlinders aan de Vliet is zo'n plek waar het super goed toeven is met de kinderen. Overigens niet enkel met de kinderen, want ook voor volwassen is het een prachtige plek om eens rustig doorheen te lopen en de meest prachtige vlinders te zien. Naast vlinders zijn er vogels, krokodillen, schildpadden, flaptakken, kikkers etc etc. En voor de koukleum is het er extra goed toeven, want het is er tropisch warm!

Zon, schelpjes, water, gieters, eten en drinken, meer heb je toch ook niet nodig op zo'n prachtige dag.
16/05/2018

Zon, schelpjes, water, gieters, eten en drinken, meer heb je toch ook niet nodig op zo'n prachtige dag.

14/05/2018

Soms heb je niet helemaal door hoeveel zo’n klein minimensje aan woorden in zich opneemt, de passieve woordenschat zeg maar, alvorens het er allemaal via dat kleine mondje uitkomt.
Zo hoor je hen soms plots tijdens het spelen een liedje zingen. Of je hoort hen iets zeggen, wat zeker niet past bij zo’n schattig uitziend wezentje, waardoor je gelijk wel de link legt naar een grotere broer of zus, die al naar school gaat en waarbij de straattaal van de “matties” en de “gozer” meer voor de hand ligt.
Vanmorgen moest een drie jarige peuter naar het toilet. Nadat hij had gemeld dat hij moest plassen en ik reageerde dat hij dan vooral naar het toilet moest gaan hoorde ik hem, tijdens zijn tocht naar het toilet, zeggen:”ik moet plassen in een systeempafon”.
Bij het horen van deze tekst vormden mijn wenkbrauwen zicht tot een unibrow.
In de veronderstelling dat ik dit verkeerd gehoord had, liep ik naar de jongen toe. “Wat zei je nou?” vroeg ik hem, maar hij herhaalde de woorden precies zoals ik deze de eerste keer had gehoord.
“Hoe kom je daar nou weer op?” zo was mijn volgende vraag, wat ik gelijk aanvulde met de vraag of hij wist wat een systeemplafond überhaupt was.
Hij begon enkel te lachen en zei nogmaals dat hij in het systeempafon ging plassen. Al lachend vulde hij aan dat hij dit van zijn grote broer had gehoord.
“Aha, dus je hebt het hem horen zeggen en nu zeg hij het ook?”
Hierop sprak de jongen de woorden: “Toen ik een baby was hoorde ik het hem zeggen, maar nu ben ik groot en zeg ik het ook.”
Mijn lach onderdrukkend, keek ik de jongen zo serieus mogelijk aan en zei: “okay even voor mijn duidelijkheid, dat ik alles goed begrepen heb: Lang geleden, toen jij nog een baby was, hoorde jij jouw broer deze woorden zeggen. Deze heb jij toen onthouden, en nu, jaren later, nu jij een grote jongen bent, zeg jij deze woorden ook?”
De jongen keek mij al even serieus aan en antwoordde: “ja Siri, nu, tegenwoordig, zeg ik het ook.”
hahahahaha wat zijn die lieve kleine minimensjes toch geweldig. Ik hoor mezelf en hoor nu pas, hoe sommige van mijn 'woorden uitleg' klinken. Nu/tegenwoordig… dat ik het maar even goed begrijp hahahahaha

Adres

The Hague
2565

Openingstijden

Maandag 07:30 - 18:30
Dinsdag 07:30 - 18:30
Woensdag 09:00 - 18:30

Telefoon

+31615050562

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Siri-s-Gastgezin nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Scholen

Stuur een bericht naar Siri-s-Gastgezin:

Snelkoppelingen

Delen

Type