31/08/2026
Humans of Wing Chun: Desi Tamboer (2/5)
Ook het onderwijs maakte me niet gelukkig en ik bleef zoeken naar wat ik wél wilde doen met de rest van mijn leven. Mijn vader overleed toen ik 29 was aan de gevolgen van een ‘Rock & Roll-bestaan’. Contact met hem had ik al een paar jaar niet meer, maar door zijn overlijden kreeg ik ook energetisch meer ruimte om zelf een plek in te nemen in de wereld en te worden wie ik ben.
Hoe luguberder, hoe beter
Ik kan me nog goed herinneren dat ik met mijn moeder sprak over wat ik wilde doen. Zij was operatieassistent en heeft altijd in het ziekenhuis gewerkt. Van kinds af aan ben ik altijd gek geweest op enge, morbide dingen. Ziekenhuizen vind ik leuk, en ik leef helemaal op van vieze verhalen over ziektes en marteltechnieken uit de middeleeuwen. Ik weet nog dat ik als achtjarig meisje boos was dat de Gevangenpoort niet eens een guillotine had. Ik keek graag naar ziekenhuisseries als ER en realityprogramma’s over traumaopvang als Rescue 911. Hoe luguberder, hoe beter. Mijn moeder zei: ‘Als kind was je altijd al dol op ziekenhuizen, geneeskunde en viezigheid. Volgens mij pas jij wel goed bij de anesthesie.’ Niet lang daarna liep ik een dagje mee op de operatiekamer van het Erasmus MC. Er werd met spoed een patiënt binnengebracht met zijn been helemaal aan flarden door een bedrijfsongeval. En ik was absoluut verkocht door de hectiek, en het operatieteam dat opereerde als een geoliede machine. En zo begon ik mijn carrière als anesthesiemedewerker.
Hier voelde ik me volledig op mijn plek, en voor het eerst van mijn leven werd ik gezien als ‘voorbeeldstudent’. Ik had het gevoel dat alles goed zou komen. Dat ik voor het eerst controle had over mijn eigen leven en deed wat ik wilde. Als ik terugkijk op mijn leven, denk ik dan ook vaak dat ik een leven heb van voor mijn 30e en een leven na mijn 30e. En voor mij kreeg het natuurkundige principe ‘de weg van de minste weerstand’ een geheel nieuwe dimensie. Fysiologie, psychologie, Wing Chun; voor mij is het op alles van toepassing.
