14/08/2026
Als iemand uitstapt uit jouw trein
Ze zeggen weleens dat het leven een treinreis is.
Mensen stappen in.
Sommigen zitten maar een paar haltes naast je. Anderen reizen jarenlang met je mee.
Je praat. Je lacht. Je deelt je leven. Misschien kijk je samen naar buiten en verwonder je je over alles wat voorbijtrekt.
En op een dag staat de ander op.
Het is tijd om uit te stappen.
Misschien wist je dat het moment zou komen. Misschien kwam het onverwacht. Misschien begrijp je zelfs waarom de ander gaat.
Want iedereen is vrij.
Vrij om te komen.
Vrij om te blijven.
En ook vrij om weer te gaan.
Maar als liefde voor jou ooit spannend is geweest, kan er iets heel anders gebeuren.
De ander stapt uit
De deuren sluiten.
De trein begint weer te rijden.
Maar jij reist niet helemaal mee.
Je kijkt door het raam naar degene die achterblijft op het perron.
Eén station verder voel je hem nog.
Twee stations verder ook.
En terwijl de trein inmiddels drie perronnen verder is, leeft er iets in jou nog steeds op de plek waar hij is uitgestapt.
Je voelt zijn aanwezigheid nog in de lege stoel naast je.
De woorden die daar werden gesproken.
De aanrakingen.
Het lachen.
De nachten.
Dat wat zo mooi voelde toen jullie even samen reisden.
En misschien is dat wel waarom afscheid soms zoveel pijn doet.
Niet omdat je niet begrijpt dat iemand mag gaan.
Dat begrijp je misschien juist heel goed.
Maar omdat jouw leven verdergaat, terwijl iets in jou nog verbonden is met een plek die allang achter je ligt.
Je bent hier.
En je bent daar.
Je zit in de trein die verder rijdt, maar je voelt nog steeds de aanwezigheid van degene die niet meer naast je zit.
En hoe verder de trein rijdt, hoe groter de afstand wordt.
Niet alleen tussen jou en de ander.
Maar ook in jezelf.
Want een deel van jou beweegt mee met het leven, terwijl een ander deel nog probeert te blijven waar het mooi was.
Alsof je langzaam uit elkaar wordt getrokken.
You are ripping apart.
En misschien begint die beweging zelfs al veel eerder.
Nog voordat iemand daadwerkelijk uitstapt.
Je merkt dat de ander anders naast je zit.
Je voelt iets veranderen.
Je voelt de beweging naar de deur voordat de ander misschien zelf doorheeft dat hij opstaat.
En ineens gaat het niet meer over samen reizen.
Het gaat over blijven.
Nog even blijven.
Alsjeblieft, blijf nog even zitten.
Misschien ga je harder praten. Zachter praten. Meer geven. Minder vragen. Begrijpen. Wachten. Ruimte geven. Dichterbij komen. Je terugtrekken.
Allemaal verschillende bewegingen met ergens diep daaronder hetzelfde verlangen:
Als jij maar blijft.
Want zolang jij daar zit, is de plek naast mij niet leeg.
Zolang ik jouw stem nog hoor, hoef ik jouw afwezigheid niet te voelen.
Zolang jij nog met mij meereist, hoef ik niet te ervaren wat er in mij gebeurt wanneer jij verdwijnt.
En ergens leeft tegelijkertijd nog een andere beweging.
De beweging naar vrijheid.
Je wilt jouw eigen leven leven.
Je wilt ontdekken.
Bewegen.
Je eigen richting volgen.
Je wilt niet vastzitten.
Maar je wilt ook niet alleen reizen.
Je verlangt naar vrijheid én naar gedragenheid.
Naar de ruimte om te bewegen en tegelijkertijd naar de veiligheid van iemand die naast je blijft zitten.
En misschien is dat wel één van de diepste bewegingen in liefde.
De vrijheid willen voelen om zelf te kunnen gaan, en tegelijkertijd de veiligheid willen voelen dat de ander blijft.
Want vrijheid kan heerlijk voelen zolang de verbinding er nog is.
Zolang je weet dat er iemand naast je zit wanneer je weer terugkomt.
Maar zodra die ander werkelijk opstaat en naar de deur loopt, kan vrijheid ineens heel anders voelen.
Dan is het geen open landschap meer.
Dan kan vrijheid voelen als alleen zijn.
En misschien zit daar de pijn.
Niet alleen in:
Jij gaat.
Maar ergens veel dieper:
Als jij gaat, wat gebeurt er dan met mij?
Want misschien heb je ooit geleerd dat mensen niet alleen verdwijnen uit een ruimte.
Ze verdwijnen uit jouw wereld.
Misschien bleef jij ooit achter met alles wat nog gevoeld wilde worden.
Met woorden die nergens meer naartoe konden.
Met liefde die nog volop door je heen bewoog, terwijl degene voor wie je die liefde voelde er niet meer was.
En het vreemde is:
Liefde stopt niet op het moment dat iemand uitstapt.
Je lichaam kent geen perron.
Geen dichtslaande deur.
Geen bord waarop staat dat deze reis hier samen eindigt.
Dus de trein rijdt verder.
Het landschap verandert.
De afstand wordt groter.
Maar van binnen kan iemand nog steeds naast je zitten.
En misschien is dát wat zo verscheurend kan voelen.
Niet het vertrek zelf.
Maar dat jij verdergaat terwijl iets in jou nog daar is.
Dat de wereld gewoon doordraait terwijl jouw binnenwereld nog geen afscheid heeft genomen.
Misschien is dat waarom we soms zo ongelooflijk hard proberen iemand in onze trein te houden.
Niet omdat we niet weten dat mensen vrij zijn.
Niet omdat we liefde willen bezitten.
Maar omdat ergens heel diep een oude beweging wakker wordt:
Als jij blijft, verdwijn ik niet.
Liefs Iris
www IrisSelder.nl
