29/01/2020
[ WEES LIEF VOOR JEZELF]
"Geluk zit in de kleine dingen"
Hoe lief ben jij voor jezelf? Zeg jij lieve dingen tegen jezelf die je ook zou zeggen tegen je beste vriendin? Als zei jou mening zou vragen of? .. Ik betrap mezelf regelmatig op dat mijn kritische stem aardig aanwezig is, ik moet van alles, het is niet goed genoeg of beter nog ik stel me aan .. Simpel weg omdat mijn overlevingsmechanisme vol aan staat. Vanwege de rollercoaster 'kanker' letterlijk uit balans en zoveel veranderingen op dit moment plaats vinden vooral fysiek. Maar ik help mezelf er niet mee om ook nog een bitch te zijn tegen mezelf. Dus wat doe ik herken en erken mijn overlevingsmechanisme, heb goede therapeut en geniet vooral het kleine en wees extra lief voor mezelf.
Weet jij je overlevingsmechanisme?
Vluchten
De confrontatie met de dingen die spelen in je hoofd kun of wil je niet aangaan. Je gaat dit uit de weg door te vluchten in anderen dingen. Dingen die er eigenlijk niet zo toe doen en stiekem niet zo belangrijk zijn. Je hebt een alibi gevonden en maakt jezelf wijs dat dit ook echt heel veel prioriteit heeft terwijl die andere gevoelens gewoon door sluimeren in je hoofd. In de praktijk betekent dit vaak dat je op zoek gaat naar iets waarop je controle kunt uitoefenen. Want controle zorgt, in iedere geval in eerste instantie, voor rust. Veel mensen vinden deze controle in voeding. Ze bedenken zich ineens dat ze wel een paar kilootjes kwijt willen of gezonder willen leven en storten zich vervolgens op een strak voedingsregime vol restricties. Overzichtelijk, controleerbaar en kan je nog een gevoel van trots opleveren ook aangezien je het zo geweldig volhoudt. Maar wees eens eerlijk? Wat houdt je eigenlijk zo geweldig goed vol? Je emoties onderdrukken? Confrontaties uit de weg gaan? Jezelf niet serieus nemen? Je snapt het al, jouw mechanisme is duidelijk: vluchten.
Bevriezen
Je weet niet meer wat je moet doen. Je zit zo vol met van alles en je hebt het idee dat, wat je ook probeert, alles uitdraait op één grote mislukking. Wat heeft het eigenlijk nog voor zin? Je loopt toch telkens tegen dezelfde dingen aan. Je vraagt je steeds vaker af waarom juist jou dit overkomt, terwijl het anderen altijd voor de wind lijkt te gaan. Je besluit het op te geven, helemaal niets meer te doen. Het heeft geen zin meer, het is je simpelweg niet gegund. Herken je ‘m al? Mensen die bevriezen doen helemaal niets meer, worden passief en hebben snel de neiging om te vervallen in een slachtofferrol. Gevoelens, emoties, gedachtes, situaties, alles wordt buiten henzelf gelegd alsof ze er zelf geen controle of invloed op kunnen uitoefenen. In de praktijk resulteert dit vaak in passief gedrag. Maar dit kan ook gepaard gaan met somberheid. Je hebt het gevoel dat je niets meer zelf in de hand hebt, logisch dat je dan somber wordt! Misschien ga je je zelfs wat meer isoleren. Je spreekt minder met vrienden af, neemt zelf geen initiatief om iets te ondernemen en gaat steeds vaker sociale situaties uit de weg. Je kunt de confrontatie met andere mensen minder aan omdat dit, in jouw beleving, een confrontatie is met mensen die wel alles gemakkelijk afgaat. Wat van jou nog een grotere mislukking maakt. Hoor je ‘m weer? Juist! Jij bent het slachtoffer. Je bevriest, gaat de confrontatie uit de weg aangezien je het idee hebt dat je het toch niet kunt veranderen.
Vechten
Je kunt de emoties die horen bij je gedachte en gevoelens niet toelaten omdat je misschien wel bang bent dat het dan niet meer stopt. Uit zelfbescherming en dus als overlevingsmechanisme overschreeuw je je verdriet met een andere emotie. Vaak is dit boosheid. Je hebt een kort lontje, bent snel geïrriteerd en zonder aanwijsbare reden op alles en iedereen boos uit je omgeving. Je overschreeuwt jezelf uit angst om echt te voelen. Zolang je boos doet denk je mensen op afstand te kunnen houden. Alles om te voorkomen dat ze die ene vraag aan je stellen: ‘hoe is het nu eigenlijk écht met je?’ Want stel dat je dan in tranen uitbarst..In plaats van boosheid kunnen sommige mensen zich ook overschreeuwen met overdreven vrolijkheid. Elke dag zet je je ‘best fake smile’ op in de hoop dat je er stiekem zelf een keer in gaat geloven. Om vervolgens elke dag een stukje meer uitgeput te raken. Ja, dat vechten en het bijbehorende verzet kost een hoop kracht. En dit alles omdat je als de dood bent voor je ware gevoelens. Vermoeiend toch?
Welk mechanisme heeft jou, onbewuste, voorkeur? Sta hier eens bij stil en probeer je eigen patronen te ontdekken.
Liefs