01/09/2026
“Zal ik deze foto wel plaatsen? Hij is niet goed genoeg…”
Heel eerlijk?
Ik heb jarenlang bijna alles wat ik deed langs die meetlat gelegd. Het kon altijd beter.
Hoe ik eruitzag, kon ik eindeloos bekritiseren voordat ik een foto durfde te plaatsen. Contact maken met anderen? Liever niet. Eerst de kat uit de boom kijken. En misschien, als ik me veilig genoeg voelde, durfde ik iets te zeggen.
Als iemand me iets vroeg, voelde ik me vanbinnen ongemakkelijk. Mijn gezicht werd rood en vlekkerig.
Ik sloeg dicht. Of ik gaf het antwoord waarvan ik dacht dat de ander het wilde horen.
Ondertussen stond mijn hoofd nooit stil.
Die kritische stem was er altijd.
Je doet het niet goed genoeg.
Je ziet er niet goed genoeg uit.
Wat zullen ze wel niet denken?
Ik werd er gek van. Dus wat deed ik?
Ik ging nog harder mijn best doen. Meer sporten.
Gezonder eten. Harder werken. Meer mijn best doen.
Meer controle.
Alles om maar niet te hoeven voelen wat eronder zat:
De overtuiging dat ik niet goed genoeg was.
Maar hoe harder ik probeerde mezelf te verbeteren, hoe meer spanning en vermoeidheid ik voelde.
Ik wilde me zo graag kalm voelen. Tevreden zijn met mezelf en trots zijn op wie ik was. Gewoon mezelf kunnen zijn zonder mezelf voortdurend te beoordelen.
Lange tijd bleef ik het antwoord steeds buiten mezelf zoeken. Ik wist niet beter. Terwijl ik uiteindelijk iets heel anders mocht leren: niet hoe ik mezelf nóg beter kon maken, maar hoe ik in verbinding met mezelf kon blijven in ieder moment zonder mezelf voortdurend te bekritiseren.
En misschien is dat wel waar innerlijke rust zelfvertrouwen ontmoet. Niet bij nooit meer onrust ervaren. Maar bij jezelf niet langer afwijzen zodra je onrust ervaart. 🤍
Dus ja… ik plaats deze foto. Niet omdat hij perfect is.
Maar omdat ik niet meer wil wachten tot ik perfect genoeg ben om zichtbaar te mogen zijn.
Herken jij die kritische stem die altijd zegt dat het beter kan?
Vertel het me hieronder > je bent echt niet de enige.