04/12/2025
“Braaf”is niet altijd een goede graadmeter voor een gelukkige hond.
Ik kom regelmatig honden tegen die aan de buitenkant perfect functioneren,
maar aan de binnenkant duidelijk onder druk staan.
Ze doen niets ‘verkeerd’, maar ze laten ook niets van zichzelf zien.
Neem bijvoorbeeld de hond die nauwelijks durft te snuffelen.
Hij blijft strak naast zijn eigenaar lopen, precies waar hij hoort te lopen.
Geen initiatief, geen nieuwsgierigheid.
Dat is geen voorbeeld van gehoorzaamheid,
maar vaak het resultaat van een hond die geleerd heeft
dat eigen keuzes onveilig zijn.
Of de hond die letterlijk bevriest aan de lijn.
Hij blaft niet, reageert niet,
en lijkt het allemaal “knap te doen”.
Maar veel van deze honden zitten in overleving.
Dan zijn er de honden die alleen bewegen als hun eigenaar beweegt.
Ze wisselen nooit spontaan van tempo,
kijken amper rond
en lopen alsof ze in een spoor zitten waar niet van afgeweken mag worden.
Dit is een teken dat de hond weinig ruimte ervaart
om zelf na te denken of te voelen.
De honden die nooit een ‘fout’ maken noemen wij “braaf” en “goed opgevoed “.
Aan de buitenkant de “perfecte hond”,
maar in werkelijkheid vaak een hond die weinig emotionele speelruimte heeft
en vooral probeert conflict te vermijden.
Het punt is:
De term BRAAF zegt niets over hoe een hond zich vanbinnen voelt.
Een hond kan perfect functioneren volgens onze verwachtingen
en toch gespannen, onzeker of overprikkeld zijn.
Daarom is het zoveel waardevoller om verder te kijken dan gedrag alleen.
Let op zijn lichaamstaal, zijn herstel na spanning, zijn initiatief,
en of hij zich veilig genoeg voelt om zichzelf te laten zien.
Een gelukkige hond is niet per se een “perfecte” hond.
Het is een hond die zich veilig, gedragen en vrij voelt
om te bewegen zoals hij wil en keuzes te maken die bij hem passen.
En dat ziet er soms minder braaf uit,
maar zegt veel meer over welzijn.
🫶🏻
