Praktijk Kirsten Oosterhoff

08/09/2024

"School is niet altijd even leuk, maar als je lichaam een tekort heeft aan basisbehoeften zoals eten, kan je brein school gaan zien als een onveilige plek. Zonder voldoende voeding voelt je lichaam zich niet veilig, waardoor je meer geneigd bent school te vermijden. Het is daarom essentieel dat je zelf goed voor jezelf zorgt, maar ook dat scholen meer aandacht besteden aan het vervullen van deze basisbehoeften. Alleen dan kan school een plek zijn waar je je op je gemak voelt."

Stel je voor: je stapt 's ochtends zonder ontbijt de deur uit, je komt op school en al bij het eerste uur, wiskunde nota bene, beginnen je hersenen een staking. Het enige wat je brein op dat moment denkt, is: “Waarom zijn we hier? Is dit een marteling?!” Want ja, als je hersenen geen brandstof hebben, doen ze het simpelweg niet. Ze kunnen die moeilijke sommen niet aan, laat staan die eindeloze PowerPointpresentaties van aardrijkskunde.

Maar hier komt het gekke: je brein is slim, héél slim. Als jij niet eet, dan maakt je brein een vreemde maar logische conclusie: “Blijkbaar is school gevaarlijk, want elke keer dat we hierheen gaan, krijgen we geen eten. Onveilig! Tijd om te vluchten!” Ineens lijkt een middagje onder de dekens liggen thuis een veel beter idee dan die bio-toets.

Kijk, ons lichaam draait op basisbehoeften, en als je niet goed eet, is het alsof je je telefoon de hele dag op 1% probeert te laten draaien. En we weten allemaal hoe dat afloopt: paniek, stress, en uiteindelijk, uitvallen. Als je genoeg eet, dan zeg je eigenlijk tegen je lichaam: “Hey, geen zorgen, het is hier veilig, we kunnen dit aan.” Je hersenen kunnen weer focussen, je energielevel stijgt, en hé, misschien voel je je zelfs vrolijk genoeg om die scheikundeformules écht te begrijpen.

Dus, moraal van het verhaal: goed eten voor school is niet alleen belangrijk om je hersenen aan de gang te houden, het vertelt je lichaam ook dat school geen jungle is, maar een plek waar je veilig kunt overleven. Met een volle maag maak je van school misschien zelfs iets leuks – of in ieder geval iets wat je doorkomt zonder dat je brein in de paniekstand schiet.

18/06/2024

𝗗𝗲 𝗼𝗻𝘇𝗶𝗰𝗵𝘁𝗯𝗮𝗿𝗲 𝗽𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗮𝗻 “𝗡𝗶𝗲𝘁 𝗴𝗲𝗸𝗼𝘇𝗲𝗻 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻”

Stel je voor: je zit in een klaslokaal vol met levendige stemmen en lachende gezichten. De docent kondigt aan dat het tijd is om groepjes te vormen voor een nieuw project. Voor de meeste kinderen is dit een moment van opwinding en anticipatie. Ze draaien zich om naar hun vrienden, lachen en beginnen direct te overleggen. Maar voor jou is dit moment een nachtmerrie die zich telkens opnieuw afspeelt.

Je ziet het gebeuren, net als elke keer. De vertrouwde gezichten die zich naar elkaar toe bewegen, de ogen die jou ontwijken. Je blijft zitten, een kloppend hart van angst en een knoop in je maag. De seconden lijken uren, terwijl je wacht, hoopt, maar diep van binnen weet wat er gaat gebeuren. Je blijft alleen achter, opnieuw de laatste die overblijft, opnieuw degene die niet gekozen wordt.

Het is niet slechts de eenzaamheid die je voelt. Het is de bevestiging van wat je al lang vreest: dat je er niet bij hoort, dat je niet goed genoeg bent. Elke keer dat de docent de leerlingen zelf de groepjes laat vormen en jou bij een willekeurige groep plaatst, voel je de brandende ogen van je klasgenoten op je gericht. Je hoort de zuchten, ziet de blikken van onverschilligheid of erger nog, van irritatie. Je weet dat ze jou niet wilden en dat snijdt diep.

Dit constante patroon van afwijzing laat littekens achter die dieper gaan dan iemand misschien begrijpt. Het tast je zelfbeeld aan, ondermijnt je zelfvertrouwen en doet je twijfelen aan je eigen waarde. Je vraagt je af waarom niemand je wil, wat je verkeerd doet, waarom je nooit lijkt te passen.

Maar wat nog pijnlijker is, is de onzichtbaarheid van je pijn. Anderen zien het misschien niet, begrijpen het niet, of denken dat het niet zo erg is. "Het is maar een groepje," zeggen ze misschien. Maar voor jou is het zoveel meer. Het is een bewijs van jouw plaats in de sociale hiërarchie van de klas, een dagelijkse herinnering aan je isolatie.

En zo zit je daar, keer op keer, met tranen die achter je ogen branden en een zwaarte op je hart. Je probeert je best te doen in het project, probeert mee te doen, maar het gevoel van niet gewenst zijn blijft hangen, een schaduw over elk woord dat je zegt, elke bijdrage die je levert.

Wat ik zou willen dat docenten doen, is dat zij gedurende het hele jaar actief en empathisch de groepsindelingen sturen. Het zou geweldig zijn als zij meestal zelf de groepjes vormen, zodat iedereen de kans krijgt om met verschillende klasgenoten samen te werken en niemand zich buitengesloten voelt. Natuurlijk is het ook goed om af en toe de kinderen zelf hun groepjes te laten kiezen, maar dit moet zeker niet de norm worden. Door zelf de regie te houden, kunnen docenten een inclusieve en ondersteunende omgeving creëren waarin iedereen zich gewaardeerd voelt. Regelmatige check-ins met leerlingen en aandacht voor hun welzijn zijn hierbij essentieel, zodat elke leerling zich gehoord en begrepen voelt.

Met zulke maatregelen kunnen we de pijn van het niet gekozen worden verzachten. Het zou betekenen dat niemand meer alleen hoeft te zitten, zich buitengesloten hoeft te voelen of met een zwaar hart naar school hoeft te gaan. In plaats daarvan kunnen alle kinderen ervaren dat ze er toe doen, dat ze gewaardeerd worden en dat hun aanwezigheid een verschil maakt. Tot die tijd blijft de pijn van het niet gekozen worden een stille, maar krachtige aanwezigheid in je leven. Het is een gewicht dat je meedraagt, een voortdurende herinnering aan je eenzaamheid en een gebed voor een dag waarop je eindelijk zult passen.

13/05/2024

Afgelopen 2,5 maand was ik helaas niet in topconditie. Ik was daardoor on niet erg zichtbaar en aanwezig. Excuses als ik je lang heb laten wachten. Het lijkt inmiddels allemaal weer de goede kant op re gaan en ik zal het werk weer langzaamaan gaan opbouwen.

17/03/2024

Leren leren doe je niet alleen. Dus ik maak vaak huiswerk met mijn kinderen. Dit keer moest er voor Engels (brugklas) een klein verhaaltje worden geschreven. Na wat gemopper en een duwtje in de rug kwam er de volgende tekst uit:

Once upon a lunar time, there lived a little man on the moon. One day, while gazing at the Earth, he spotted a garden full of tulips. He longed for one of those vibrant flowers. So, he grabbed a pair of scissors and hopped into his rocket, zooming towards Earth until he landed in Japan. After a quick swim to America for a bathroom break, he continued his journey to the Netherlands. Upon arrival, he hopped into a tiny car and drove to Soesterberg. There, he politely asked for a tulip from the garden. With a nod, his wish was granted. And with a heart full of flower power, he sailed back to his cozy home on the moon.

Omdat het leuker is om er een beeld bij te hebben, hebben we samen de volgende prompt gemaakt om Midjourney Ai voor hem een plaatje te laten maken.

Prompt: a little man is sailing in space in a boat with white sails. He is sailing on translucent stardust. He has a bunch of tulips in his hand. He is sailing to the moon. On the moon is a tiny house. very thin translucent stardust --no sea --s 850 --v 6.0

Het praktisch maken van het engels maakt het zo nog leuker!

23/02/2024

Dat je niet altijd (of bijna nooit) gelukkig wordt van een bepaalde lesmethode heeft vaak te maken met dat je op een te laag niveau wordt aangesproken. En dan bedoel ik niet p***e inhoudelijk maar vooral visueel. Alsof je nog in de kleuterklas zit.

Zie hier het voorbeeld van een methode voor het leren van Engelse woorden.

Ook op de basisschool zie ik het in veel methoden terug komen. De beeldspraak en de visuals passen vaak niet bij het niveau van beleving van het kind.

Het levert hier thuis vaak wel hilarische reacties op omdat we er inmiddels heel bewust van zijn.

22/02/2024

Hoe enorm ingewikkeld kan het zijn als je constant het idee hebt je te moeten aanpasssen. Dat je altijd allert moet zijn op hoe en ander vind dat je zou moeten zijn. Wat zou het geweldig zijn als je de gordijnen zou kunnen opentrekken en zou belanden in jouw wereld.

Op een sombere, regenachtige dag voelde ze de zwaarte van de wereld op haar schouders drukken. Haar hart gebroken door eenzaamheid, afwijzing en onbegrip, trok ze de gordijnen dicht, verlangend naar de veilige omhelzing van duisternis. De wereld buiten leek gevuld met vreemde geluiden en ondoorgrondelijke gebaren, als een dans waarvan zij de pasjes niet kende.

Met een diepe zucht sloot ze haar ogen, zich terugtrekkend in de stilte van haar binnenwereld. Maar zelfs daar leek de chaos haar te achtervolgen, als ongrijpbare schaduwen die haar gedachten besprongen en haar rust verstoorden.

Plotseling, als een wonder, sloop een zonnestraal door een kier van de gordijnen. Een warme gloed raakte haar gezicht, als een tedere streling van de natuur zelf. Verbaasd opende ze haar ogen en keek naar de gordijnen waar vanuit het licht zich verspreidde. In die straal van licht vond ze een glimp van hoop, een sprankje van verwondering dat haar hart deed ontwaken uit zijn donkere sluimer. Voorzichtig trok ze de gordijnen verder open.

En daar, in het zachte licht van de zon, ontvouwde zich een wonderbaarlijke wereld. Vogels floten melodieën van vriendschap, terwijl konijntjes dartelden in de zonovergoten weiden. Zelfs de bomen leken haar fluisterend toe te spreken, hun takken wiegend in de bries van verstandhouding. Hier hoefde ze haar anders-zijn niet te verbergen of te maskeren; het werd omarmd als een kostbaar geschenk dat de kleuren van deze magische wereld nog intenser deed stralen.

Hoewel ze wist dat dit slechts een droom was, voelde het als een oase van rust te midden van de chaos van haar bestaan. En telkens wanneer de zon haar wangen streelde, zou dat gevoel van vrede en kracht haar opnieuw vervullen, haar de moed gevend om het licht in haar leven te volgen, zelfs in de diepste duisternis.

12/02/2024

𝑫𝒆 𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆 𝒌𝒂𝒏𝒕 𝒗𝒂𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒗𝒆𝒓𝒉𝒂𝒂𝒍

ᴰⁱᵗ ᵛᵉʳʰᵃᵃˡ ˡⁱᵍᵗ ᵈⁱᶜʰᵗ ᵗᵉᵍᵉⁿ ᵈᵉ ʷᵉʳᵏᵉˡⁱʲᵏʰᵉⁱᵈ ᵃᵃⁿ ᵐᵃᵃʳ ⁱˢ ᵈᵃᵃʳ ᵃˡˡᵉᵉⁿ ᵒᵖ ᵍᵉᵇᵃˢᵉᵉʳᵈ.

De laatste tijd blijft Timo steeds langer op school en laat hij niet weten dat hij later thuiskomt. Op zich ben ik gerustgesteld dat hij blijkbaar vrienden heeft gevonden op school, ook al besteden ze hun tijd voornamelijk aan gamen. Op de basisschool miste hij echt sociaal contact, dus het is positief dat hij nu vrienden heeft gevonden. Maar ik maak me toch zorgen. Hij lijkt zichzelf uit te putten; zijn energie raakt op. In de middag is hij compleet uitgeput en soms slaan we zelfs zijn sportactiviteit over omdat hij te vermoeid lijkt. 's Ochtends verloopt het ook niet soepel en eindigt het vaak in chagrijn of boze buien, waardoor hij niet op tijd naar school vertrekt.

Een telefoontje van school bevestigt dat het ook daar niet goed gaat. Thuis hebben we weer een gesprek en hij begrijpt wel dat dit niet langer kan. Maar toch lukt het hem niet om gewoon naar huis te komen en rust te nemen, en huiswerk maken lijkt helemaal onmogelijk. "Dat heeft hij op school al gedaan..."

Nu heeft hij volgende week een toets Frans over hoofdstuk 3. Hij heeft zich voorgenomen om deze week echt goed te gaan leren, want tot nu toe heeft hij eigenlijk niets gedaan. Ook geen huiswerk.

En weer blijft hij 's middags 3 uur langer op school dan nodig. Dan maar weer een beperking op zijn schermtijd, want blijkbaar lukt het hem niet zelfstandig. Soms gedraagt hij zich als een kleuter. Boos en verdrietig, en dan volgt er weer een gesprek over waarom het zo moeilijk is. Excuses hier, excuses daar.

Ik vertel hem dat ik hem zal helpen. Maandagmiddag heeft hij zijn toets. Op vrijdag leert hij de eerste twee blokken losse woordjes. Vrijdagavond kijken we samen naar de grammatica en doet hij de oefeningen voor het werkwoord être onder mijn begeleiding. Hij begint er vertrouwen in te krijgen en ik zie dat hij zich kan concentreren en zelfs plezier begint te krijgen omdat hij het begrijpt.

Zaterdag stampt hij weer twee blokken met woordjes, daar is hij, als hij zich er toe zet, gelukkig heel goed in. Samen kijken we naar de bezittelijke voornaamwoorden. Ik adviseer hem om een spiekbriefje te maken voor de grammatica en deze uit zijn hoofd te leren, zodat hij die als eerste kan opschrijven bij zijn toets. Nu moet hij nog meer zinnetjes en woordjes herhalen. Hij begint echt te ontspannen en ik kan hem met het leerwerk prima alleen laten.

Zondagochtend herhaalt hij nog eens en schrijft hij zijn spiekbriefje op. Het lukt bijna uit zijn hoofd. De rest van de dag ontspant hij en doet hij iets leuks met papa. 's Avonds nemen we nog een keer het spiekbriefje door en herhaalt hij alle woordjes. Hij kan het en wil het maar heeft “gewoon” nog wat extra hulp en stimulans nodig. Gelukkig is hij nog niet volledig in de pubertijd en kan ik hem nog een beetje sturen. Wat ben ik trots op hem, en ook een beetje op mezelf. Het kost me een paar jaar van mijn leven, maar ik doe het graag en met liefde.

𝙻𝚎𝚎𝚜 𝚑𝚎𝚝 𝚟𝚎𝚛𝚑𝚊𝚊𝚕 𝚟𝚊𝚗 𝚃𝚒𝚖𝚘 𝚑𝚒𝚎𝚛:

http://bit.ly/49dHADg

12/02/2024

𝑫𝒆 𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆 𝒌𝒂𝒏𝒕 𝒗𝒂𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒗𝒆𝒓𝒉𝒂𝒂𝒍

ᴰⁱᵗ ᵛᵉʳʰᵃᵃˡ ˡⁱᵍᵗ ᵈⁱᶜʰᵗ ᵗᵉᵍᵉⁿ ᵈᵉ ʷᵉʳᵏᵉˡⁱʲᵏʰᵉⁱᵈ ᵃᵃⁿ ᵐᵃᵃʳ ⁱˢ ᵈᵃᵃʳ ᵃˡˡᵉᵉⁿ ᵒᵖ ᵍᵉᵇᵃˢᵉᵉʳᵈ.

Ik zit hier al een tijdje naar mijn Franse boek te staren, maar het lukt me maar niet om in actie te komen. Ik ben Timo, net begonnen in de brugklas van het VWO, en ik moet echt die Franse woorden leren voor mijn toets. Maar er zijn zoveel andere dingen die veel leuker zijn, zoals gamen of buiten spelen met vrienden. Dus heb ik het steeds maar uitgesteld. Ik bedoel, wie heeft er nu tijd om Franse werkwoorden te leren als er een nieuw level te halen valt in mijn favoriete game?

Maar nu kan ik echt niet meer wachten. Over drie dagen is die toets al, en ik heb nog helemaal niets gedaan. Ik voel de stress al opkomen, maar het lijkt alsof mijn hersenen gewoon niet willen meewerken. Telkens als ik probeer te focussen, dwalen mijn gedachten af naar iets anders. Het lijkt wel alsof mijn brein een eigen willetje heeft, en dat willetje wil nu even geen Franse werkwoorden stampen.

Gelukkig is mijn moeder bereid om me te helpen. Maar soms is dat ook frustrerend. Ze probeert me te motiveren en geeft me tips, maar op de een of andere manier maakt dat me alleen maar meer gestrest. Ik wil het zelf kunnen, zonder hulp. Ik bedoel, ik ben toch geen kleuter meer?

Uiteindelijk besluit ik om de tip van mijn moeder, om een spiekbriefje te maken en uit mijn hoofd te leren, op te volgen. Het zijn de werkwoorden "être" en "avoir" en de bezittelijke voornaamwoorden. Na een aantal keer oefenen, zitten die erin en kan ik die tijdens de toets als eerste opschrijven. Nu moet ik alleen nog alle losse woordjes leren.

Het was een hoop werk, maar ik voel me toch vol vertrouwen als ik de toets in ga. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan en uiteindelijk toch alles heb gedaan wat ik kon. En hopelijk betaalt dat zich uit tijdens de toets. Maar eigenlijk besef ik nu pas echt dat ik volgende keer echt eerder moet beginnen met leren om niet te hoeven stressen. Alleen vraag ik me af of dat zal lukken, want dit neem ik me al het hele jaar voor en het is me nog niet een keer gelukt. Misschien moet ik toch wat meer discipline opbrengen. Of misschien moet ik gewoon hopen op een wonder.

𝙻𝚎𝚎𝚜 𝚑𝚎𝚝 𝚟𝚎𝚛𝚑𝚊𝚊𝚕 𝚟𝚊𝚗 𝚖𝚘𝚎𝚍𝚎𝚛 𝚑𝚒𝚎𝚛:
https://bit.ly/498P6zx

28/01/2024

Heb je je ooit afgevraagd wat er gebeurt als een kind met ADHD voor het innemen van zijn medicatie wordt ondergedompeld in een achtbaan van prikkels, zoals een tekenfilm die lijkt te zijn gemaakt door een groep hyperactieve regisseurs?

Stel je voor: een rustige zondag ochtend begint met een kind dat zich klaarmaakt om zijn dagelijkse dosis concentratieboosters (lees ADHD medicatie) te nemen. Maar voordat dat gebeurt, besluit hij, "per ongeluk", om de dag te beginnen met een tekenfilm die lijkt te zijn geïnjecteerd met suiker, koffie en een snufje onvoorspelbaarheid.

En daar gaan we dan, de tekenfilm begint als een kermisattractie op snelheid. Het kind, dat al de superkrachten van ADHD bezit, wordt nu geconfronteerd met een tsunami van kleuren, geluiden en karakters die sneller bewegen dan zijn eigen gedachten.

Dan wordt het toch echt tijd voor het ontbijt en die broodnodige medicatie. Resultaat? Het kind is nu net zo voorspelbaar als het weer in de lente. Concentratie is ver te zoeken, en het lijkt erop dat elke poging tot kalmte wordt weggeblazen door de cartoonachtige chaos.

Maar nu even serieus:

Kinderen met ADHD hebben vaak al moeite met het reguleren van hun aandacht en impulsiviteit. Een drukke tekenfilm kan deze uitdagingen verergeren door het kind bloot te stellen aan overmatige visuele en auditieve prikkels. De intense beelden en snelle veranderingen op het scherm kunnen leiden tot een verhoogde mate van opwinding en hyperactiviteit bij het kind.

Na het kijken naar zo'n prikkelrijke tekenfilm kan het voor een kind met ADHD moeilijk zijn om zich te concentreren, kalm te blijven en zich doelgericht te gedragen. De combinatie van de stimulatie van de tekenfilm en de reeds aanwezige kenmerken van ADHD kan resulteren in impulsieve reacties, verminderde concentratie en moeite met het volgen van instructies.

Het is belangrijk voor ouders om bewust te zijn van de invloed van dergelijke prikkels, vooral vóór het innemen van ADHD-medicatie. Het kan nuttig zijn om activiteiten te kiezen die minder stimulerend zijn om een rustiger begin van de dag te bevorderen. Dit kan de overgang naar de medicatieperiode vergemakkelijken en de effectiviteit ervan verbeteren. Komt die medicatie na een boost van intense prikkels dan kun je erop rekenen dat je je handen vol hebt en de slechte start in de ochtend doordrukt in de rest van de dag.

Natuurlijk gebeurt het af en toe toch dat je zelf nog lekker in je bed ligt en je kind de TV aanzet voordat de medicatie is genomen. Trek dan vooral je zijden handschoenen aan en tel niet tot 10 maar tot 100 voor je je kind de opdracht geeft om de tv uit te zetten en wens jezelf succes in de achtbaan.
😉

22/01/2024

𝗖𝗼𝗺𝗽𝗮𝗰𝘁𝗲𝗻: 𝗘𝗲𝗻 𝘇𝗲𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝗲𝗲𝗻 𝗩𝗮𝗹𝗸𝘂𝗶𝗹?

In mijn rol als begeleider van hoogbegaafde kinderen kom ik regelmatig situaties tegen waarin op school te weinig aandacht wordt besteed aan het automatiseren van leerstof. Als je leest over onderwijs en hoogbegaafdheid ontkom je niet aan de optie om te compacten. Sterker nog vaak is dat het eerste waarover wordt gesproken zodra duidelijk is dat een kind hoogbegaafd is. Vaak is het zo dat het compacten van de lesstof tot doel heeft dat een kind zich niet gaat vervelen door teveel herhaling. Maar heeft het compacten van de leerstof altijd het gewenste effect?

𝙳𝚎 𝚌𝚛𝚞𝚌𝚒𝚊𝚕𝚎 𝚛𝚘𝚕 𝚟𝚊𝚗 𝚑𝚎𝚛𝚑𝚊𝚕𝚒𝚗𝚐 𝚟𝚘𝚘𝚛 𝚕𝚊𝚗𝚐𝚍𝚞𝚛𝚒𝚐𝚎 𝚔𝚎𝚗𝚗𝚒𝚜𝚘𝚙𝚜𝚕𝚊𝚐

Het herhalen van leerstof speelt een cruciale rol in het leerproces doordat het bijdraagt aan het opslaan van informatie in het lange termijn geheugen. Herhaling versterkt de neurale verbindingen in de hersenen en consolideert de geleerde kennis, waardoor het gemakkelijker toegankelijk wordt wanneer nodig. Het zorgt niet alleen voor een duurzame verankering van informatie, maar vergroot ook de snelheid waarmee deze kennis kan worden opgeroepen. Door regelmatige herhaling wordt het geheugen getraind om informatie te behouden en bevordert het het vermogen van leerlingen om de verworven vaardigheden op lange termijn toe te passen, wat essentieel is voor een diepgaand begrip en blijvend succes in het leerproces.
Wanneer herhaling echter overgaat naar gedachteloos repeteren verdwijnt het effect. Dan wordt het als een liedje dat je heel bekend voorkomt maar waarvan je geen idee hebt waar het over gaat. Of een reclame die je bijna woordelijk kunt nazeggen, maar waarvoor die reclame dan is, dat is je helemaal ontgaan. Sommige kinderen kunnen ook op basis van wat ze zien, zonder enig begrip de juiste antwoorden geven of zijn bij multiple choice vragen de foute antwoorden zo kansloos dat er gekozen wordt voor het juiste antwoord zonder het ook maar te hebben gelezen. Mazen genoeg in het net om onopvallend af te zakken naar wat “onderpresteren” wordt genoemd.

𝚃𝚎𝚟𝚎𝚎𝚕 𝚌𝚘𝚖𝚙𝚊𝚌𝚝𝚎𝚗 𝚒𝚗 𝚜𝚙𝚎𝚕𝚕𝚒𝚗𝚐 𝚎𝚗 𝚛𝚎𝚔𝚎𝚗𝚎𝚗

Met name in spelling en rekenen zie ik vaak dat er te veel wordt gecompact, waardoor herhaling tekortschiet. Een hoogbegaafd kind snapt de instructie vaak heel snel. Duurt het te lang dan haakt het af. Het kan opgaves makkelijk maken als het kort ervoor instructie heeft gehad, de informatie uit het boek kan halen of via een voorbeeld. Toch kan, door een gebrek aan herhaling, elke nieuwe opdracht een uitdaging zijn als het ontbreekt aan die instructie. Een veelgehoord probleem is: "Hij kan het wel, maar het lukt hem niet om te beginnen.” Of “Als ik eerst een som voordoe, lukt het haar wel!" Kinderen lijken niet te kunnen starten met de stof omdat de benodigde kennis niet direct uit het lange termijngeheugen kan worden opgeroepen. De docent moet de kennis kortstondig naar het werkgeheugen verplaatsen, door het voor te doen, voordat het kind aan de opdracht kan beginnen. Of een kind komt helemaal niet aan het maken van de opdracht toe omdat op het te lang doet over het ophalen van de kennis.

𝙺𝚠𝚊𝚕𝚒𝚝𝚎𝚒𝚝 𝚟𝚊𝚗 𝚍𝚎 𝚒𝚗𝚜𝚝𝚛𝚞𝚌𝚝𝚒𝚎: 𝚂𝚕𝚎𝚞𝚝𝚎𝚕 𝚝𝚘𝚝 𝚂𝚞𝚌𝚌𝚎𝚜

Een cruciaal aspect is de kwaliteit van de instructie en de juiste timing van herhaling. Als het lukt om de instructie in zowel inhoud als snelheid aan te passen aan het individuele kind, kan dit in de toekomst aanzienlijk tijd besparen. Instructie geven met de volledige focus van de leerling maakt het mogelijk om later gemakkelijk te refereren aan dat moment. Zorg er daarnaast ook voor dat kort na de instructie gecontroleerd wordt of de informatie is blijven hangen, desnoods door slechts één som of een spellingsregel te vragen tussen lessen door. Vooral in de dagen direct na de eerste instructie over een nieuw specifiek onderwerp, is het van belang om te zien of de kennis beklijft.

𝙴𝚏𝚏𝚎𝚌𝚝𝚒𝚎𝚟𝚎 𝚕𝚎𝚎𝚛𝚘𝚖𝚐𝚎𝚟𝚒𝚗𝚐 𝚟𝚘𝚘𝚛 𝚑𝚘𝚘𝚐𝚋𝚎𝚐𝚊𝚊𝚏𝚍𝚎 𝚕𝚎𝚎𝚛𝚕𝚒𝚗𝚐𝚎𝚗

In conclusie is het van groot belang dat kinderen op de juiste instructie krijgen waarbij hun focus optimaal is. Kinderen moeten niet gedachteloos herhalen maar het is wel van belang dát er herhaling plaats vindt. Die herhaling zit hem niet per se in eindeloze rijen met sommen (hoewel ook dat soms uitermate effectief kan zijn) maar in het controleren of de kennis is blijven hangen in de dagen na het aanbieden van de stof. Zo niet kun je kijken of je je instructie aanpast of dat er toch meer herhaling nodig is, of dat de herhaling eerder komt dan hij nu wordt gevraagd.
Compacten draagt bij in het tegengaan van verveling maar mag niet ten koste gaan van automatiseren waardoor hiaten ontstaan in de kennis. Het uiteindelijke doel is het creëren van een effectieve leeromgeving voor hoogbegaafde leerlingen en dat lukt vaak alleen door een individueel plan en niet door hier en daar wat oefeningen weg te strepen.

16/01/2024

“De Glijdende Balans van Ouderlijke Beslissingen: Sneeuw, Gebroken Botten en de luxe wagen”

Vanmorgen heb ik het weer gedaan. Ja, ik geef het toe. Ik heb mijn kinderen met de luxe wagen naar school gebracht. Waarom? Omdat ik geen zin heb in een spontane carrière als pleegzuster en omdat de fietspaden eruitzien als een spekgladde ijsbaan onder een laagje witte watten.

Het is een jaarlijks terugkerend dilemma voor ouders: laten we onze kinderen het risico tegemoet glijden op de fiets, waardoor onze kroost karakter en doorzettingsvermogen ontwikkelt? Of kiezen we voor de laffe, maar oh zo verleidelijke optie van de auto, waarin we onze kinderen als waardevolle lading achterin vervoeren?

Het is niet alleen een kwestie van comfort. Het is ook een poging om de gevaren van het winterse weer te ontwijken. Fietsen op een spekglad fietspad is als dansen op ijs, maar dan zonder de gratie. En wie heeft er tijd voor gebroken botten, gips en doktersafspraken?

Natuurlijk, er is dat kleine stemmetje in je hoofd dat zegt: "Kom op, een glijer op de fiets maakt ze sterker!" Maar laten we realistisch zijn, als er één ding is dat ik wil vermijden, is het een telefoontje van school met de mededeling: "Uw kind heeft de piste verlaten en heeft een gebroken been."

Dus daar ga ik, mijn innerlijke avonturier teleurstellend terwijl ik mijn auto als een gepantserde tank over de spekgladde wegen manoeuvreer. (Blijkt natuurlijk alleen onze doodlopende straat niet gestrooid te zijn, maar nu zijn we al onderweg).

Maar laten we eerlijk zijn, ouder zijn is een voortdurende evenwichtsoefening tussen risico's nemen en beschermen. En als dat betekent dat mijn kinderen af en toe als koninklijke passagiers in mijn auto zitten, dan zij het zo. Gebroken botten genezen, maar een stressvrije ochtendroutine? Dat is pas echt onbetaalbaar.

16/01/2024

"𝗠𝗶𝗻𝗱𝗹𝗲𝘀𝘀𝗻𝗲𝘀𝘀: 𝗛𝗼𝗲 𝗶𝗸 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗶𝗻𝗻𝗲𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝘇𝗲𝗻 𝘃𝗶𝗻𝗱 𝘁𝘂𝘀𝘀𝗲𝗻 𝘁𝗲𝗻𝗻𝗶𝘀𝗯𝗮𝗹𝗹𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗸𝗹𝗲𝗶𝗯𝗿𝗼𝗸𝗸𝗲𝗻"

Lieve lezers,

Iedereen kent het wel: de zoektocht naar innerlijke rust, het ontsnappen aan de chaos van alledag, het streven naar een kalme geest in een wereld die nooit lijkt te stoppen met ratelen. Mindfulness lijkt de toverstaf te zijn die je nodig hebt om je gedachten tot bedaren te brengen. Maar laten we eerlijk zijn, niet iedereen heeft tijd of zin om als een Boeddha op een rots te zitten terwijl het leven aan je voorbij flitst?

Ik, de zelfbenoemde mindlessness coach, heb een revolutionaire ontdekking gedaan: stilzitten en mediteren is niet mijn ding. Mijn gedachten zijn als een horde op hol geslagen eekhoorns die racen door de boomkruinen van mijn brein, en ze laten zich niet zomaar temmen door een paar minuten in kleermakerszit.

Dus, wat is mijn geheime wapen tegen deze gedachten-tornado? Spoiler alert: het heeft niets te maken met wierook, mantra's of lotushoudingen. Nee, mijn ultieme mindlessness-oase bevindt zich te midden van tennisballen en kleibrokken.

In plaats van de rust op te zoeken in de stille hoeken van mijn geest, heb ik ontdekt dat ik mijn innerlijke zen veel beter vind tussen het geluid van tennissers en het kneden van klei. Terwijl anderen proberen hun geest leeg te maken, omarm ik juist de prikkels om me heen. Tennissen is mijn antwoord op het jachtige leven – met elke smash sla ik mijn overvolle gedachten een virtueel stukje verder weg.

En als ik niet op de tennisbaan sta, gooi ik mezelf in een wereld van beelden en vormen. Afbeeldingen maken, beeldhouwen en het liefst alles tegelijk. Want laten we eerlijk zijn, wie heeft er slechts één hobby nodig als je je brein kunt uitdagen met een overvloed aan creatieve prikkels?

Dus, terwijl anderen proberen om één gedachtegang te volgen, ben ik de regisseur van mijn eigen mentale chaos. Mijn dagelijkse gedachtestroom heeft misschien wel dertig banen, maar door mijn tennis- en creatieve escapades kan ik die stroom temmen tot een beheersbare enkelspoorweg.

Dus, beste lezers, als je ooit gefrustreerd raakt door de zoveelste mislukte poging tot meditatie, bedenk dan dat mindfulness niet één maat hoeft te zijn voor iedereen. Soms is het beter om de stilte te omarmen te midden van het lawaai, om je innerlijke rust te vinden tussen de tennisballen en kleibrokken. Wie zei er dat Zen niet kon worden bereikt met een spetterende backhand?