Alleen en ongewenst kinderloos

05/09/2026

04/09/2026

Laatste voorbereidingen voor het groepstraject Samen op Stap.

Start zaterdag 5 september.

Ik heb er veel zin in!

Er is nog 1 plek. Stuur mij een pb als je nog mee wilt doen.

31/08/2026

𝗘𝗿 𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝗻𝗼𝗴 éé𝗻 𝘀𝘁𝗼𝗲𝗹 𝘃𝗿𝗶𝗷.

Aanstaande zaterdag.

Acht vrouwen. Ieder met haar eigen verhaal en ervaring van ongewenste kinderloosheid.

En er staat nog één stoel vrij.

Je kinderloosheid kan je onverwacht raken. Verdriet, gemis, jaloezie of het gevoel er alleen voor te staan.

Je verlangt naar herkenning. Naar contact met vrouwen die begrijpen wat dit betekent zonder alles uit te leggen.

En je wilt verder.

𝗝𝗲 𝗸𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿𝗹𝗼𝗼𝘀𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘃𝗲𝗿𝘄𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗷𝗲 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻𝘀𝘃𝗲𝗿𝗵𝗮𝗮𝗹, zodat er ruimte ontstaat voor stevigheid, richting, betekenis, verbinding en veerkracht.

Misschien twijfel je nog.

Twijfel kan je beschermen tegen iets wat spannend is. Maar het kan je ook op dezelfde plek houden.

𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗸𝗮𝗻𝘀 𝗴𝗲𝗲𝗳 𝗷𝗲 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗮𝗹𝘀 𝗷𝗲 𝗱𝗲𝘇𝗲 𝗸𝗲𝗲𝗿 𝘄é𝗹 𝗱𝗶𝗲 𝘀𝘁𝗮𝗽 𝘇𝗲𝘁?

Zaterdag 5 september start het groepstraject 𝗦𝗮𝗺𝗲𝗻 𝗼𝗽 𝗦𝘁𝗮𝗽 voor alleenstaande vrouwen die ongewenst kinderloos zijn.

Acht vrouwen hebben hun plek al ingenomen.

𝗘𝗿 𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝗻𝗼𝗴 éé𝗻 𝘀𝘁𝗼𝗲𝗹 𝘃𝗿𝗶𝗷.

Voel je dat je in beweging wilt komen? Stuur me een DM. Dan onderzoeken we samen of deze plek jou past.

𝗠𝗶𝘀𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝗻 𝗶𝘀 𝗵𝗲𝘁 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝘀𝘁𝗼𝗲𝗹.

𝗝𝗲 𝗯𝗲𝗻𝘁 𝘄𝗲𝗹𝗸𝗼𝗺.

15/08/2026

Misschien voel je dat 𝐒𝐚𝐦𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐒𝐭𝐚𝐩 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐨𝐮 zou kunnen zijn.

Je hebt er al over gelezen. Toch heb je je nog niet aangemeld. Je twijfelt nog.

𝑷𝒂𝒔𝒕 𝒅𝒆 𝒈𝒓𝒐𝒆𝒑 𝒃𝒊𝒋 𝒎𝒊𝒋?
𝑾𝒂𝒕 𝒂𝒍𝒔 𝒊𝒌 𝒏𝒊𝒆𝒎𝒂𝒏𝒅 𝒌𝒆𝒏?
𝑾𝒂𝒕 𝒂𝒍𝒔 𝒎𝒊𝒋𝒏 𝒗𝒆𝒓𝒉𝒂𝒂𝒍 𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒔 𝒊𝒔?
𝑾𝒂𝒕 𝒂𝒍𝒔 𝒉𝒆𝒕 𝒎𝒆 𝒕𝒆 𝒗𝒆𝒆𝒍 𝒓𝒂𝒂𝒌𝒕?
𝑯𝒆𝒃 𝒊𝒌 𝒅𝒊𝒕 𝒆𝒊𝒈𝒆𝒏𝒍𝒊𝒋𝒌 𝒘𝒆𝒍 𝒏𝒐𝒅𝒊𝒈?

Twijfel is begrijpelijk. Want werkelijk stilstaan bij de impact van ongewenste kinderloosheid kan enorm spannend zijn.

𝐄𝐫 𝐳𝐢𝐭 𝐨𝐨𝐤 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐤𝐚𝐧𝐭 𝐚𝐚𝐧 𝐭𝐰𝐢𝐣𝐟𝐞𝐥.

Wat gebeurt er als je blijft wachten? Als je denkt: misschien later…

Dan leef je verder zoals je dat tot nu toe hebt gedaan.

Dan blijven er momenten komen waarop het gemis je raakt. Waarop je ineens weer onderuit kunt gaan. Je je alleen, niet gezien of niet begrepen voelt.

Emoties komen boven. Soms zo sterk dat je niet weet wat je ermee moet. Je probeert ze weg te duwen of veroordeelt jezelf erom.

Daarna raap je jezelf weer bij elkaar.

𝐖𝐚𝐭 𝐤𝐨𝐬𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐣𝐞 𝐨𝐦 𝐳𝐨 𝐨𝐦 𝐣𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧?

Misschien is de vraag wel:

𝐇𝐨𝐞 𝐥𝐚𝐧𝐠 𝐰𝐢𝐥 𝐢𝐤 𝐡𝐢𝐞𝐫 𝐧𝐨𝐠 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐨𝐦𝐡𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧?

Niet omdat je kinderloosheid opgelost moet worden. Ook niet omdat emoties nooit meer terugkomen.

Maar omdat je verlangt naar een andere manier om ermee te leven. Naar meer stevigheid, ruimte, richting, betekenis en veerkracht.

𝐇𝐞𝐭 𝐠𝐚𝐚𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐨𝐦 𝐥𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐰𝐚𝐭 𝐞𝐫 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐤𝐨𝐦𝐞𝐧 𝐢𝐬, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐨𝐤 𝐨𝐦 𝐥𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐰𝐚𝐭 𝐞𝐫 𝐰é𝐥 𝐢𝐬.

Misschien hoeft je twijfel niet eerst weg voordat je een stap kunt zetten.

𝐖𝐢𝐥 𝐢𝐤 𝐡𝐢𝐞𝐫 𝐧𝐨𝐠 𝐨𝐦𝐡𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧?

𝐎𝐟 𝐛𝐞𝐧 𝐢𝐤 𝐞𝐫𝐚𝐚𝐧 𝐭𝐨𝐞 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐳𝐨𝐞𝐤𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐞 𝐢𝐤 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐞𝐫 𝐰𝐢𝐥?

Dat is wat we doen in 𝐒𝐚𝐦𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐒𝐭𝐚𝐩, mijn 13-weekse groepstraject voor vrouwen die alleen en ongewenst kinderloos zijn.

𝐖𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐫𝐭𝐞𝐧 𝟓 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫. Er zijn nog enkele plekken.

Vandaag, 15 augustus, is de 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐝𝐚𝐠 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐞𝐚𝐫𝐥𝐲𝐛𝐢𝐫𝐝𝐩𝐫𝐢𝐣𝐬.

Voel je een ja én twijfel? Stuur me gerust een pb.
Dan onderzoeken we samen of Samen op Stap bij jou past.

𝐖𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐭𝐨𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞 𝐭𝐰𝐢𝐣𝐟𝐞𝐥 𝐰𝐞𝐠 𝐢𝐬.

Misschien is het voldoende dat je voelt: 𝒊𝒌 𝒘𝒊𝒍 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒍𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓 𝒐𝒎 𝒅𝒊𝒕 𝒅𝒆𝒆𝒍 𝒗𝒂𝒏 𝒎𝒊𝒋𝒏 𝒍𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒉𝒆𝒆𝒏 𝒃𝒍𝒊𝒋𝒗𝒆𝒏 𝒃𝒆𝒘𝒆𝒈𝒆𝒏.

𝐉𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭 𝐰𝐞𝐥𝐤𝐨𝐦.

14/08/2026

𝐖𝐨𝐰… 𝐢𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐝𝐮𝐬 é𝐜𝐡𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐞𝐧𝐢𝐠𝐞

Afgelopen dinsdag gebeurde er iets tijdens de online bijeenkomst wat me diep raakte.

De vrouwen deelden hun verhalen. Verschillende verhalen, verschillende levens, verschillende manieren waarop de ongewenste kinderloosheid is ontstaan én doorwerkt.

Aan het einde vond een van de vrouwen het moeilijk om woorden te geven aan hoe ze de bijeenkomst had ervaren.

Tot het besef binnenkwam:

𝐖𝐨𝐰… 𝐢𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧.
𝐈𝐤 𝐳𝐢𝐭 𝐡𝐢𝐞𝐫 𝐦𝐞𝐭 𝐯𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐝𝐢𝐭 𝐨𝐨𝐤 𝐤𝐞𝐧𝐧𝐞𝐧.

En toen kwamen de emoties.

Ik voelde hoe diep dat besef haar raakte.

En het raakte mij ook.

Want er is een verschil tussen met je hoofd weten dat er andere vrouwen zijn die alleen en ongewenst kinderloos zijn…

…en het werkelijk 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐞𝐧 dat je niet alleen bent.

Alsof er ergens in je lijf iets ontspant.
Je ademhaling wat lager wordt.
Er iets zakt.

Alsof je even kunt landen.

𝐌𝐢𝐬𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐧 𝐳𝐞𝐥𝐟𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐞𝐭𝐣𝐞 𝐭𝐡𝐮𝐢𝐬𝐤𝐨𝐦𝐞𝐧.

En juist dát is wat ik andere vrouwen zo graag wil laten ervaren.

Dat je niet alles hoeft uit te leggen. Niet hoeft te verdedigen of kleiner te maken.

Dat een ander soms iets zegt en er bijna vanzelf iets in jou antwoordt:

Ja… jij kent iets van deze plek ook.

Die herkenning kan een bedding worden.

Een bedding waarin ruimte ontstaat voor jouw verdriet, jouw verhaal en jouw proces. Niet alleen op het moment dat je samen bent, maar misschien ook iets wat je daarna met je meeneemt.

Een ervaring die ergens vanbinnen blijft:

𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧. 𝐈𝐤 𝐡𝐨𝐞𝐟 𝐝𝐢𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧.

En dat is ook waarom ik zo graag met groepen werk.

Want er kan tussen vrouwen iets ontstaan wat ik als begeleider alleen nooit kan creëren.

De herkenning.
De resonantie.
Het delen.
Samen stil kunnen zijn.

En van daaruit ontstaat ruimte om niet alleen stil te staan bij wat je verloren bent, maar ook te onderzoeken:

𝐖𝐢𝐞 𝐛𝐞𝐧 𝐢𝐤 𝐧𝐮? 𝐖𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐛 𝐢𝐤 𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠? 𝐄𝐧 𝐡𝐨𝐞 𝐰𝐢𝐥 𝐢𝐤 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐞𝐫?

Dat is de bedding die we samen creëren in 𝐒𝐚𝐦𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐒𝐭𝐚𝐩, mijn 13-weekse groepstraject voor vrouwen die alleen en ongewenst kinderloos zijn.

Op 𝟓 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝐬𝐭𝐚𝐫𝐭 𝐝𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐮𝐰𝐞 𝐠𝐫𝐨𝐞𝐩. Er zijn nog enkele plekken beschikbaar.

Wil je nog gebruikmaken van de 𝐞𝐚𝐫𝐥𝐲𝐛𝐢𝐫𝐝𝐩𝐫𝐢𝐣𝐬? Dan kun je je 𝐭𝐨𝐭 𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐦𝐨𝐫𝐠𝐞𝐧, 𝐳𝐚𝐭𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠 𝟏𝟓 𝐚𝐮𝐠𝐮𝐬𝐭𝐮𝐬, aanmelden. Vanaf 16 augustus geldt de reguliere prijs.

Voel je dat dit je raakt en wil je weten of Samen op Stap bij je past? Neem gerust contact met me op.

𝐉𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧.
𝐉𝐞 𝐡𝐨𝐞𝐟𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧.
𝐄𝐧 𝐣𝐞 𝐡𝐨𝐞𝐟𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐨𝐨𝐤 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐝𝐨𝐞𝐧.

𝐉𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭 𝐰𝐞𝐥𝐤𝐨𝐦.

https://www.alleenenongewenstkinderloos.nl/aanbod/samen-op-stap-groepstraject-ongewenst-kinderloos

13/08/2026

𝗪𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵𝘁𝗯𝗮𝗮𝗿 𝗶𝘀, 𝗶𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗱𝘄𝗲𝗻𝗲𝗻.

Gisteravond schoof de maan voor de zon en bedekte een groot deel van haar licht.

Maar de zon was niet weg.

𝗭𝗲 𝗯𝗹𝗲𝗲𝗳 𝗮𝗹 𝗱𝗶𝗲 𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗮𝗮𝗻𝘄𝗲𝘇𝗶𝗴.

En terwijl ik daarnaar keek, dacht ik aan het verdriet om ongewenste kinderloosheid.

Soms schuiven we daar lange tijd iets voor. Werk. Doorgaan. Sterk zijn. Voor anderen zorgen. Afleiding zoeken.

Niet omdat we bewust iets wegstoppen, maar omdat dat soms nodig is om verder te kunnen.

Tot er iets verandert in je leven en het verdriet ineens weer dichterbij komt.

𝗪𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵𝘁𝗯𝗮𝗮𝗿 𝗶𝘀, 𝗶𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗱𝘄𝗲𝗻𝗲𝗻.

Opnieuw geraakt worden betekent niet dat je terug bij af bent. Misschien wordt er iets zichtbaar waarvoor nu ruimte is.

En misschien vraagt dat ook iets van je.

Om niet opnieuw door te gaan of er iets voor te schuiven, maar stil te staan bij wat er is.

Dat is ook wat we doen in 𝗦𝗮𝗺𝗲𝗻 𝗼𝗽 𝗦𝘁𝗮𝗽, het groepstraject voor vrouwen die alleen en ongewenst kinderloos zijn. Ruimte maken voor wat het verlies met je heeft gedaan, wat nog gevoeld wil worden én voor de vraag:

𝗛𝗼𝗲 𝘄𝗶𝗹 𝗶𝗸 𝘃𝗲𝗿𝗱𝗲𝗿 𝗶𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗻𝘂 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗲 𝗹𝗶𝗴𝘁?

Op 𝟱 𝘀𝗲𝗽𝘁𝗲𝗺𝗯𝗲𝗿start de nieuwe groep. Er zijn nog enkele plekken beschikbaar.

Wil je nog gebruikmaken van de 𝗲𝗮𝗿𝗹𝘆 𝗯𝗶𝗿𝗱-𝗽𝗿𝗶𝗷𝘀? Dan kun je je 𝘁𝗼𝘁 𝗲𝗻 𝗺𝗲𝘁 𝘇𝗮𝘁𝗲𝗿𝗱𝗮𝗴 𝟭𝟱 𝗮𝘂𝗴𝘂𝘀𝘁𝘂𝘀 aanmelden.

𝗠𝗶𝘀𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝗻 𝗶𝘀 𝗱𝗶𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗼𝗺𝗲𝗻𝘁 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝗸𝗶𝗷𝗸𝗲𝗻 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝘄𝗮𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵𝘁𝗯𝗮𝗮𝗿 𝘄𝗶𝗹 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻.

𝗝𝗲 𝗯𝗲𝗻𝘁 𝘄𝗲𝗹𝗸𝗼𝗺.

Zie link in bio voor meer informatie en aanmelden.

28/07/2026

"Ik dacht dat ik het verwerkt had."

Die zin hoorde ik laatst tijdens een gesprek met een vrouw die ongewenst kinderloos is.

Ze vertelde dat ze lange tijd dacht dat haar kinderloosheid een plek had gekregen. Ze leefde haar leven, werkte, sprak af met vrienden en ging verder.

Maar de laatste tijd merkte ze iets.

Waar ze vroeger, ondanks haar eigen gemis, met plezier op de kinderen van familie of vrienden paste, merkte ze nu dat haar dat steeds meer moeite kostte.

In de supermarkt irriteerde ze zich ineens aan een kinderwagen die in de weg stond. Spelende kinderen in de rij maakten haar onrustig.

Ze herkende zichzelf er bijna niet meer in.

En toen dacht ze:

"Heb ik het dan toch niet verwerkt?"

Ik nodigde haar uit om er eens op een andere manier naar te kijken.

Wat als dit niet betekent dat je terug bij af bent?

Wat als er juist een laag in jou zichtbaar wordt waar eerder nog geen ruimte voor was?

Rouw laat zich niet sturen.

Soms laat het leven je pas later zien wat er nog gezien wil worden. Niet omdat je hebt gefaald. Niet omdat je weer terug bent bij het begin.

Maar juist een uitnodiging om met meer mildheid naar jezelf te kijken.

💛 Herken je dit? Laat gerust een ❤️ achter of deel je ervaring hieronder. Misschien help je daarmee ook een andere vrouw die zich hierdoor minder alleen voelt.