07/08/2026
VERSTILD IN VUUR EN VLUCHT
De buikpijn die ik voelde tijdens het maken van deze schets, zat er de afgelopen dagen ook. De bosbrand... zo'n vijfhonderd meter van ons huis.
Het verwoestte een prachtig stuk (100 hectare) bos. Een plek waar onze jongens zo graag zijn. Dat dat vertrouwde, groene bos veranderde in een zwart, geblakerd landschap, doet pijn.
In de strakke, intense blik van het bosmeisje op papier zie ik precies dat gevoel. Haar haren vloeien samen met takken en verstikkende rookpluimen. Haar lichaam vertelt het verhaal van de gehaaste vlucht van het wild, terwijl een deel van haar al in lichterlaaie staat. In het haar de verwijzing naar wat was, de jeneverbes.
Al op de eerste dag stond het Jeugdjournaal voor ons huis. Toen onze jongens op tv hardop uitspraken "Ik hoop dat het niet bij ons huis komt", brak mijn hart.
De angst werd groter toen het vuur, ondanks alle inzet van de brandweer, over de treinrails sprong. Als het over het spoor kan komen, kan het ook over de Maasheseweg...
De 3e dag was er ontlading toen de brand onder controle was. Maar de rust was kort. Diezelfde avond laaide het vuur op twee plekken opnieuw op, aan onze kant van de Maasheseweg. En de dag erna? Weer die snijdende sirenes. Die middag viel ons huis gelukkig weer net buiten het gebied van noodverordening.
Wat ook altijd bijblijft, is de diepe dankbaarheid. Niet alleen voor de brandweermannen, brandweervrouwen en alle hulpverleners, maar ook voor de boeren uit de omgeving die alles nat bleven houden. En natuurlijk de chinooks, die honderden keren over ons huis gingen. Elk zwaar gedreun van de rotorbladen boven ons dak, de trillende ramen, was met elke waterlading een keiharde belofte van hoop.
Want hoe diep de zwarte wond in het landschap nu ook is, ergens daaronder schuilt de onverwoestbare levenskracht van de aarde. Ik houd me vast aan het vertrouwen dat de natuur zich altijd herpakt. Onder de as rijpt alweer het eerste, voorzichtige nieuw groen, een belofte dat het bos, hoe veranderd ook, ooit weer zal ademen en groeien.
Of ik dit ontwerp uiteindelijk in keramiek ga uitvoeren, weet ik nog niet. Waarschijnlijk wel, maar nu nog effe niet...
