21/02/2025
Dieren hebben ook een ziel . En die kun je dus ook “readen”. Dat klinkt heel logisch maar ik vond
het toch een wat vreemd idee toen er tijdens mijn opleiding een les over ging. Ik was natuurlijk
wel heel nieuwsgierig. Hoe gaat dat dan? Wat “zeggen“ ze dan? Zeggen ze überhaupt iets?
We gingen oefenen in het medium klasje. Ik zat tegenover mijn medestudent en ze zei: “Wij
hadden niet echt huisdieren vroeger, nou ja: Een goudvis” En ik dacht: Neee, geen dooie goudvis!
Wat moet ik daar nu mee? Een hond of een kat leek me al moeilijk genoeg. Toch maar proberen
dan. Dus ik stemde me wat sceptisch af op de energie van haar goudvis. En ja hoor: ik zag een
klassieke, ronde vissenkom met helemaal niks er in behalve die goudvis. “Ja, dat klopt “,
beaamde ze. Ik was perplex! Ik ging eens voelen. Eenzaamheid, voelde ik en verveling. En dat ie
niet gelukkig was en toen iets plotselings. Voor mijn gevoel had hij maar kort geleefd. Ja, klopt,
denk ik, zei mijn medestudent. Hij is op een gegeven moment uit de kom gesprongen en toen
was ie dood. Een soort zelfmoord. Dat had ik dan weer niet zo precies gevoeld maar ik was toch
heel verbaasd en blij met het resultaat. Los van dat ik het heel erg zielig vond. Ik dacht wel; als
dit mijn eerste ervaring is met dieren lezen dan kan ik alles aan. Kom maar op met je olifant of
varken.
Dat is (nog niet) gebeurt maar wel katten en honden. Die dan ook echt iets laten weten over
gezamenlijke herinneringen. Laten ze zien waar hun mandje stond of dat ze bij het baasje gingen
zitten als die verdrietig was. Of die kat die altijd bij de deur stond om haar eigenaar te begroeten
met zo’n trillend staartje en kleine miauwtjes. En vaak met dankbaarheid dat ze zo’n goed leven
hebben gehad. Zo mooi!
Zulke boodschappen zijn heel troostend voor jou als ontvanger. Dieren readen vind ik erg fijn om
te doen. Vooral als ze laten weten nu nog met je mee te lopen of in de buurt te zijn. Ik hoop alleen
dat het aantal zelfmoorden bij 1 goudvis blijft