Praktijk Motief

24/08/2026

Beste volger, heb jij je mantelzorgcompliment al aangevraagd?

Voor een ander klaarstaan verdient waardering 💜 Daarom bedanken we mantelzorgers in Westerwolde met het mantelzorgcompliment: €100 aan cadeaubonnen, verdeeld over vier bonnen van €25.

Ben of ken jij een mantelzorger en woon je in onze gemeente? Dan kun je het compliment aanvragen. Mantelzorgers die bekend zijn bij Welzijn Westerwolde hebben hierover een brief ontvangen.

Heb je het compliment nog niet aangevraagd? Doe dit dan uiterlijk 31 augustus.

Kijk voor de voorwaarden of om het compliment aan te vragen op westerwolde.nl/mantelzorg

Welzijn Westerwolde behandelt de aanvragen. Heb je vragen? Of wil je hulp bij het invullen? Neem contact op via [email protected] of (0599) 582460.

20/08/2026

afbeelding gemaakt met AI

In mijn hoofd is het nog even onrustig

De (één na laatste) training zit erop. De deelnemers rapen hun boek en notitieblok bij elkaar, we groeten en dan gaan ze naar huis. In mijn hoofd blijft het nog even onrustig.
Iedereen die regelmatig groepen begeleidt herkent het: het moment direct na een traject is een fascinerende mengelmoes van emoties.

De ontlading en de voldoening
Eerst is er even de fysieke opluchting. Zo’n training vraagt alertheid en energie. Je denkt nog even terug aan dat bijzondere 'aha-moment' bij een van de deelnemers, of aan de kwetsbaarheid die ontstond tijdens een lastige oefening.
Mooi om te mogen meemaken dat deelnemers zich veilig hebben gevoeld om emoties te delen. En bijzonder om te mogen bijdragen opdat mensen weer opleven doordat er inzichten en handvatten zijn verkregen waardoor er weer opties zijn. Daar krijg ik energie van.

Het zwarte g*t van de stilte
Maar het is ook afscheid nemen van mensen met wie je intensief hebt opgetrokken. Waarvan je persoonlijke verhalen kent. Met wie je hebt gelachen en meegeleefd.
Je bouwt in korte tijd een hechte, maar wel tijdelijke band op. En dan, binnen vijf minuten, pakt iedereen z'n jas, stapt in de auto en moet ook ik loslaten. Erop vertrouwen dat de stof rustig neerdaalt en blijft plakken.

De twijfel van de trainer
Ondertussen draait de analytische motor op de achtergrond op volle toeren. Had ik bij die ene vraag langer moeten stilstaan? Kwam die laatste oefening wel goed uit de verf? Was mijn feedback op die ene casus vanmiddag niet te scherp? Zelfs na de mooiste evaluaties sluipt de gezonde twijfel erin. Het is de drang om het de volgende keer nóg beter te doen.

Het einde van een training is daardoor nooit zomaar 'klaar'. Het is een moment van omschakelen: van de volle focus op de ander, naar de reflectie op jezelf. Je laat een groep los in het volste vertrouwen dat ze de opgedane inzichten, of toch dat stuk dat bij hen past, mee de praktijk in nemen.

Ik klap mijn laptop dicht, wis het whiteboard uit en pak mijn tas. Met een warm gevoel rij ik naar huis. Op naar de volgende groep.

15/07/2026

VAKANTIE! JOEPIE!

Daar was ik wel aan toe. Het afgelopen half jaar was best intensief en door omstandigheden leek het het beste om deze vakantie maar eens heel rustig aan te doen.

Prima gelukt hoor, het weer werkte wel mee. Te warm om iets te ondernemen.

Dus lekker gelezen en gepuzzeld. Af en toe erop uit om de omgeving te bewonderen. Beetje zwemmen. En lekker eten natuurlijk!

Toch knaagde het wel wat. Zover rijden om vervolgens niets te doen. Had ik dan niet beter thuis kunnen blijven? Hier was het net zo warm. En lekker eten kan ik thuis ook wel.

Maar als je thuisblijft zit je nog midden in je klussenlijstje, je wasjes, je boodschappen in dezelfde buurtsuper, je tuin waar het onkruid welig tiert.

Met andere woorden; je blijft in je dagelijkse flow bezig en laad niet echt op.

Waarom is de keuze tussen 'van alles ondernemen' en 'helemaal niets doen' soms best een uitdaging?

We plannen onze vakantie vaak om te ontsnappen aan de dagelijkse drukte, om vervolgens op onze bestemming vooral niets te missen.

Zit de uitdaging misschien in het durven missen in plaats van alles willen zien en beleven?

Een vakantie is pas geslaagd als jíj ervan geniet — of dat nu is met een zware bergwandeling of met een goed boek en een koud drankje binnen handbereik.

Of je nu de top van een berg fotografeert of de binnenkant van je ogen op een strandbedje: maak er jouw perfecte reis van!

Mijn vakantie zit er helaas alweer op.

Hoe ziet jouw ideale vakantie eruit?

07/06/2026

Van de hoogste versnelling naar de handrem:

Wat (gedwongen) stilstand mij leerde over rust

Herken je het gevoel?

Een agenda die helmaal volgeboekt. Een hoofd dat altijd 'aan' staat, rennend van deadline naar sociale verplichting, aangedreven door de adrenaline van een druk en productief leven. Als je druk bent, doe je ertoe. Toch?

Totdat het leven beslist dat het genoeg is.

Dan is er ineens die handrem.

Soms kiest een mens niet zelf voor rust, maar kiest de rust voor jou. Een griep die hardnekkiger is dan verwacht, een blessure, een burn-out, of simpelweg een lichaam dat de stekker eruit trekt. Ineens ga je van rennen-hollen-vliegen naar absolute stilstand.

Die eerste dagen? Die zijn verschrikkelijk. De stilte suist in je oren. Je voelt de onrust van e-mails die niet beantwoord worden en to-do-lijsten die onvoltooid blijven liggen. Gedwongen stilstand voelt in het begin niet als rust; het voelt als falen.

Wat er gebeurt als het stof neerdaalt?

Maar als je noodgedwongen een paar dagen (of weken) op de plaats rust maakt, gebeurt er iets interessants. Het stof daalt neer. Je begint dingen te zien die je in de waan van de dag compleet over het hoofd zag:

De illusie van onmisbaarheid: De wereld draait gewoon door zonder jouw constante bemoeienis. En dat is geen belediging, het is een enorme bevrijding.

Kwaliteit boven kwantiteit: Je ontdekt welke ballen je écht in de lucht wilde houden en welke je puur uit gewoonte aan het hooghouden was.

Echte creativiteit: Een overprikkeld brein lost problemen op met routine. Pas in de leegte en de verveling ontstaan de écht innovatieve ideeën.

"Stilstand is pas achteruitgang als je weigert om te kijken wat er om je heen gebeurt."

Rust als strategie, niet als noodoplossing.

De kunst is natuurlijk om niet te wachten tot je lichaam of je omgeving de handrem aantrekt. Duurzame succesvolle carrières en een gezond leven worden niet gebouwd op constante sprintjes, maar op een ritme van inspanning en bewuste ontspanning.

Gedwongen stilstand heeft mij geleerd om de 'vrijwillige stilte' beter te bewaken. Door vaker even te vertragen, nee te zeggen en ruimte in de agenda te claimen voor... helemaal niets.

Hoe bewaak jij de balans tussen een ambitieus, druk leven en de nodige rust? Wacht jij tot de handrem wordt aangetrokken, of plan je de stilstand bewust in?

👇 Ik lees je ervaringen graag in de comments!

En alvast een fijne, ontspannen vakantie.

02/06/2026

🏖️ Belangrijke mededeling:

Praktijk Motief is wegens vakantie gesloten van maandag 15 juni tot en met vrijdag 3 juli.

Vanaf maandag 6 juli zal ik zo spoedig mogelijk op je email of ingesproken bericht reageren.

12/05/2026

De Jeukwoorden-Bingo:

Waarom we 'verbinden' zeggen als we gewoon 'praten' bedoelen.

In onze gesprekken vallen ze ongetwijfeld: termen als regie voeren, verbinding maken of persoonlijk leiderschap. Misschien voelen deze woorden voor jou soms als 'jeukwoorden' of abstracte kantoortaal.

Waarom gebruiken we ze dan toch? En wat heb jij eraan als we ook gewoon "met elkaar praten" of "je best doen" kunnen zeggen?
Het lijkt wel of we een nieuwe taal hebben geleerd die prachtig klinkt op LinkedIn, maar waar de gemiddelde nuchtere Nederlander waarschijnlijk direct jeuk van krijgt.

Ik heb mezelf er ook op betrapt.

Waarom doen we dit onszelf aan?
En is er nog wel plek voor gewone taal?

Laten we eerlijk zijn: deze termen zijn niet uit het niets ontstaan. Ze proberen vaak een abstracte behoefte te vangen die we met oude woorden niet meer goed kunnen duiden.

De valkuil van de 'mooie woorden'

Het gevaar van deze nieuwe termen is dat ze een vluchtheuvel worden. We kunnen uren praten over 'in je kracht staan' zonder ooit echt iets te veranderen. Gewone taal is vaak confronterender.
"Ik wil meer verbinden" klinkt veilig. "Ik durf niet te zeggen wat ik echt vind" is de rauwe waarheid.

In onze sessies gebruiken we de nieuwe termen om een kader te scheppen, maar we gebruiken gewone taal om de diepte in te gaan. Want pas als we de dingen bij hun echte naam noemen, ontstaat er ruimte voor beweging.

Maar wat is er dan mis met gewone taal?

Eigenlijk helemaal niets. Sterker nog: daar zit de echte kracht. Het probleem met woorden als 'verbinden' is dat ze betekenisloos worden door overmatig gebruik. Als alles 'verbinding' is, is niets het meer.
Gewone taal is als een goed geslepen mes: het snijdt direct naar de kern. Modetermen worden als een dikke mist: het ziet er interessant uit, maar je raakt er de weg in kwijt.

Moeten we deze termen dan verbannen? Nee. Maar gebruik ze als peper en zout: met mate.
De echte kunst is om de waarde van deze begrippen te vertalen naar de praktijk.
Toon je leiderschap door gewoon eerlijk te zijn. Wees empathisch, besluitvaardig, duidelijk en integer.
Voer de regie door simpelweg de afspraken na te komen. Neem zelf verantwoordelijkheid voor wat je doet en wat je nalaat.
En verbind? Dat doe je het beste door oprechte vragen te stellen in plaats van het woord alleen maar te roepen. Hoor, zie en waardeer de ander. Dat geeft de relatie met de ander waarde.

Conclusie: Laten we afspreken dat we weer vaker 'gewoon' gaan doen. Dat is pas echt innovatief.

22/04/2026

Waarom rust een werkwoord is (en hoe je het verovert)

Eigenlijk willen we het allemaal: een hoofd dat niet aanvoelt als een harde schijf die 24/7 draait. Geen -tig openstaande tabbladen meer. We dromen van lege dagen in onze agenda, van momenten waarop we écht even niets 'moeten'.
Maar als we eerlijk zijn weten we ook: die rust komt niet aanwaaien terwijl je passief op de bank zit te scrollen. Sterker nog, rust is geen online bestelling. Het is een resultaat. En om daar te komen, moet je eerst aan de bak.

Hard werken om minder te doen

Het klinkt tegenstrijdig. Toch is dat precies wat nodig is. Rust creëren in een overprikkelde wereld vraagt om een actieve interventie. Je moet de regisseur worden van je eigen vrije ruimte, in plaats van als een robot die alleen maar achter de feiten aan rent.

Stap 1: Snoeien

Je kunt pas snoeien als je weet wat er in de weg staat. Pak je takenlijst erbij en wees niet alleen kritisch maar ook genadeloos. Kijk niet alleen naar wat je doet, maar ook naar wat het van je vraagt.
• De 'Moetjes': Wat doe je omdat je denkt dat het hoort?
• De Energie-lekken: Welke taken op je lijstje geven je al een zucht voordat je eraan begint?
• De Tijdvreters: Waar lekt je dag ongemerkt weg?

Stap 2: Nee zeggen

Hier komt de inspanning om de hoek kijken. Rust creëren betekent namelijk nee zeggen. En nee zeggen is oncomfortabel. Het betekent verwachtingen managen, grenzen stellen en soms mensen teleurstellen.
Ruimte ontstaat niet door je taken dan maar sneller uit te voeren (in de vrijgekomen tijd kun je ook nog even snel wat anders doen), maar door taken simpelweg te schrappen. Dat vraagt om reflectie, improvisatie maar vooral ruggengraat.

Stap 3: Accu besparing

Zie je dagelijkse energie als een accu. Als je agenda tot de nok toe gevuld is, draait je systeem constant op 1%. De inspanning zit hem in het inbouwen van marges. Plan die 'witte vlekken' in je agenda alsof het heilige afspraken zijn met de belangrijkste klant die je hebt: jezelf. Om die accu weer op te laden.

De harde waarheid: Als jij geen ruimte claimt voor je eigen rust, zal iemand anders (of je inbox) die ruimte voor je invullen.

Het resultaat: Ruimte om te ademen

Ja, het uitpluizen van je bezigheden is even doorbijten. Het kritisch kijken naar je eigen gewoontes doet soms een beetje pijn. Maar de beloning? Die is het meer dan waard. Een dag waarin je niet alleen overleeft, maar waarin je daadwerkelijk aanwezig bent, toekomt aan stilte en opladen door leuke dingen te doen.

Vraag jezelf vandaag eens af:

Welke taak op mijn lijstje mag vandaag sneuvelen om ruimte te maken voor een diepe zucht?

26/03/2026

Start nieuwe groep mantelzorgtraingen.

22/03/2026

TWIJFEL JIJ OOK WEL EENS ...
.. of je nog achter je eigen gedachten of overtuigingen staat?

En voel je je schuldig omdat je liever van gedachten verandert?

Het idee dat we altijd standvastig moeten zijn—dat we een mening vormen op ons twintigste en daar veertig jaar later nog steeds achter moeten staan—is een van de meest vermoeiende misverstanden van onze tijd. We zien standvastigheid vaak als een teken van karakter, terwijl het in werkelijkheid soms niet meer is dan intellectuele en emotionele stilstand.
Je gedachten zijn geen gevangenis, en je eerdere uitspraken zijn geen levenslang contract.

Waarom we ons schuldig voelen.

Het schuldgevoel bij een veranderde mening komt vaak voort uit de angst dat anderen ons onbetrouwbaar, zwalkend of "een meeloper" vinden. Er heerst een maatschappelijke druk om een 'merk' te zijn: een vastomlijnd pakket aan overtuigingen dat nooit wankelt.
Maar laten we eerlijk zijn: iemand die nooit van gedachten verandert, is iemand die is gestopt met leren.

De ruimte voor groei.

Jezelf de ruimte gunnen om te zeggen: "Ik dacht er eerst zo over, maar met de kennis van nu kijk ik er anders naar," is een vorm van ultieme zelfzorg en intellectuele en emotionele eerlijkheid.
De wereld verandert, er komt nieuwe data beschikbaar en je krijgt nieuwe inzichten. Het zou onlogisch zijn om die te negeren.
Jij bent niet meer de persoon die je twee jaar geleden was. Je hebt nieuwe ervaringen opgedaan, diepere gesprekken gevoerd en misschien wel een paar keer je neus gestoten. Dat verandert je perspectief.
Soms is een mening simpelweg gebaseerd op een veronderstelling die door de tijd is ingehaald.

Hoe je voor die ruimte zorgt.

Zonder schuldgevoel van koers veranderen vraagt om een kleine shift in je mindset:
Zie een mening als een momentopname. Het is een reflectie van wat je op dit moment weet en voelt, niet een onveranderlijk deel in je genen.
Omarm de 'het grijze gebied'. De wereld is zelden zwart-wit. Door van gedachten te veranderen, erken je vaak de complexiteit van een situatie.
Wees lief voor je oude zelf. Voel je niet schuldig over wat je vroeger vond. Je deed het beste met de informatie die je toen had.

Conclusie:

Je bent een levend, ademend wezen. Je ontwikkelt en groeit door in je persoonlijkheid. Gun jezelf de vrijheid om te dwalen, te ontdekken, af en toe je neus te stoten en uiteindelijk uit te komen bij een mening die vandaag écht bij je past

Dat is geen zwakte; dat is wijsheid.

17/02/2026

Mijn energiebron: Bouwen aan steun voor mantelzorgers

Plannen maken voor trainingen die écht , contact leggen met instanties die direct in contact staan met die grote groep mantelzorgers die onze zorg zo geweldig ondersteunen, daar krijg ik energie van.
De vermoeidheid van de dag verdwijnt en ik ga 'aan'.

Wat mij die energie geeft?

• Het mogen geven van deze trainingen is voor mij geen 'werk'. Het is het leggen van het fundament waarop anderen straks weer verder kunnen.

• De zoektocht naar wat heeft die mantelzorger nu écht nodig. Het gaat over onderwerpen die er écht toe doen, zoals de tussen werk en zorg, of stellen. Laten we eerlijk zijn: mantelzorgers zijn kampioenen in 'doorgaan'. Maar hoe leer je iemand die altijd 'aan' staat om af en toe de pauzeknop in te drukken?

• De werk-zorg spagaat: dat is de ultieme uitdaging. Een uitweg voor mensen die het gevoel hebben klem te zitten. Hoe vertaal je "nee zeggen" naar iets wat niet voelt als falen, maar als ? Die mantelzorger die tijdens de training zucht, ontspant en denkt: "Ik mag dit ook anders aanpakken."

• Een goede training is voor mij de belofte dat iemand straks met een iets lichtere rugzak naar huis gaat.

• De zon schijnt, er zit belofte in de lucht. Perfect moment om lekker aan de slag te gaan met nieuwe stappen. Heerlijk!