11/07/2022
Een persoonlijk verhaal…
Er is een bepaalde negatieve gedachte die me al een tijdje dwars zit:
‘Wie ben ik om anderen te vertellen hoe ze gezond moeten eten en leven?
Kijk in de spiegel, ik heb behoorlijk overgewicht, waarom zouden ze het van mij aannemen?’
Deze gedachte maakt me steeds weer verdrietig en onzeker.
Daarom heb ik besloten om mijn verhaal op te schrijven en te delen.
Niet om mezelf te verantwoorden, maar om deze negatieve gedachte voor eens en altijd los te laten.
Als kind was ik broodmager. Ergens in de pubertijd, toen de hormonen begonnen te stromen, veranderde ik van een mager sprietje in een vadsige puber.
Mijn jeugd was een hel, thuis kon ik niet terecht met mijn problemen en verdriet en ik ontwikkelde uiteindelijk een eetstoornis.
Ik at overdag een kwart sneetje wit brood en ’s avonds vrat ik alles wat los en vast zat om het vervolgens weer uit te kotsen. Binge eaten noemen ze het nu, toen was ik gewoon compleet verloren. Ik wilde er zo graag bij horen, bij de mooie, slanke en populaire meiden maar ik was de onzichtbare dikke nerd.
Gelukkig vond ik op mijn 17de iemand die wel schoonheid in me zag en met hem ben ik nog steeds gelukkig.
Door de jaren heen was ik dik, dikker, ietsje slanker, weer wat dikker, zwanger, nog dikker, nog twee keer zwanger, weer wat slanker, weer dik.
Tot ik een jaar of 7 geleden compleet crashte in een burn-out. Ik woog bijna 100 kg, doodongelukkig, darmklachten, ongezond…er moest iets veranderen.
Gelukkig kwam dat wat ik nodig had op mijn pad. Ik leerde over voeding, over gezondheid, ging terug de schoolbanken in en keerde mijn leven 180 graden om.
Maar nog steeds….veel te dik.
In 2018 stopte mijn lijf met menstrueren. Ik was net 41, niet zwanger….wat was er aan de hand?
Er volgden onderzoeken en een doortastende gynaecoloog ontdekte in mijn bloed verhoogde waarden van een hormoon: prolactine.
En na nog meer onderzoeken kreeg ik de eerste diagnose: prolactinoom.
De MRI liet zien dat mijn hypofyse, een kliertje in je hersenen zo groot als een doperwtje, bij mij de afmeting had van een flinke kastanje.
Helaas sloeg de medicatie niet aan, ik werd doorverwezen naar het UMCG.
Nog meer en andere onderzoeken en uiteindelijk een nieuwe en juiste diagnose: ik had een Rathke’s Cleft Cyste, oftewel een cyste in mijn hypofyse.
Deze afwijking ontstaat in de embryonale fase, tijdens het vormen van de voor- en achterkwab van de hypofyse wordt tijdelijk een soort schotje geplaatst. In mijn geval is dat schotje blijven zitten, heeft zich gevormd tot een zakje en zich in de loop der jaren gevuld met troep. Tot ik kennelijk ook een bloeding erin heb gehad en dat was het moment dat er zaken begonnen uit te vallen.
Want die hypofyse, die doet nogal wat!
Het regelt de hormonale cyclus, de schildklier, de bijnieren, de vochthuishouding….
Voor mij vielen er zaken op hun plek!
De gewichtstoename in de pubertijd, de altijd onregelmatig cyclus, het niet kunnen geven van borstvoeding, het overgewicht…
Ondertussen werd ik steeds zieker.
Mijn geslachtshormonen waren al uitgevallen, daarna volgde mijn schildklier. In slechts een week kwam ik 10 kg aan.
Tot slot volgden mijn bijnieren, ik zat koud, trillend en misselijk op mijn kantoor terwijl ik sprak met dubbele tong. Zelden heb ik me zo dicht bij doodgaan gevoeld.
Gelukkig kon een en ander worden opgelapt met medicijnen tot ik werd geopereerd.
Na de operatie herstelde ik snel. Ik had even een kleine terugslag door een infectie maar zes maanden na de operatie werkte ik weer fulltime in en aan mijn bedrijf.
De schildklier en bijnieren functioneren goed, ik ben medicijnvrij.
Maar.
De geslachtshormonen hebben zich nooit hersteld. En vanuit mijn lichaam gezien begrijp ik dat best.
Ik ben de 40 ruim gepasseerd, ik heb 3 gezonde kinderen…waarom zou het lijf er moeite voor doen?
Mijn spiegels van vrouwelijke hormonen (oestrogeen en progesteron) zijn bijna niet meetbaar. En daar komt mijn huidige overgewicht om de hoek kijken. Want vetweefsel is een orgaan, een oestrogeen producerend orgaan.
Mijn lichaam kiest ervoor vetweefsel in stand te houden als oestrogeen producent.
Ik heb sinds de operatie, nu twee jaar geleden, van alles gedaan om af te vallen. Diëten, sporten, calorieën tellen, verzin het, ik heb het gedaan.
Het resultaat: de weegschaal beweegt geen millimeter.
De oplossing voor mij is starten met het innemen van oestrogeen uit een potje.
Echter als ik de bijsluiter lees en dit combineer met de kennis die ik heb over synthetische hormonen en de gevolgen op lange termijn, dan kan ik niet anders dan besluiten dat ik dit niet ga doen.
Dus kom ik terug op mijn negatieve gedachte. Kijk mij nou eens, dikkerdje die wel even zal vertellen hoe het allemaal werkt?
Ja. Ik ben dat dikkerdje. Maar ik weet exact hoe het werkt.
Ik weet heel veel van het menselijk lichaam en hoe dit tot op celniveau werkt!
Ik heb gekozen voor vetrollen i.p.v. chemische troep. En natuurlijk hoop ik nog steeds dat mijn lijf ooit een manier vindt om het anders te doen. Tot die tijd koester ik mijn lijf en zorg ik er voor door goed te eten, te bewegen, rust te nemen.
En als dit is wat het is, dan is dit wat het is.
Dag negatieve gedachte!
