28/06/2026
Donderdagavond 19.50 uur ben je geboren.
Je hebt je ouders enorm verrast.
43 kostbare minuten ben je in leven bij hun geweest. Dichtbij je vader en moeder.
Ze hebben je hun liefde kunnen laten voelen.
Die donderdagavond ontvang ik per app het bericht van jouw geboorte en overlijden.
Een golf van afschuw gaat door me heen, ik voel t in mijn buik.
Vrijdagochtend bezoek ik eerst je ouders thuis. Ik luister naar hun verhaal.
Ze zijn behalve verdrietig, ook enorm trots.
Ze willen je graag thuis, dichtbij ben hebben.
Ik haal je op in het Moeder en kind centrum en breng je naar huis. Bij thuiskomst maak ik foto 's. Van jou en je papa en mama op de bank.
Boven op je kamertje installeer ik de waterbak. Met een hemeltje er boven.
Hierin blijft je lijfje op zijn mooist.
De volgende ochtend ontmoet je je zus.
In haar eigen vertrouwde omgeving.
Je zus zit bij je moeder op schoot.
Ze is uit haar doen.
"Baby niet meer in de buik..." zegt ze.
Ik vraag haar of ze mee naar boven gaat om bij haar broertje te kijken.
Heus loopt ze zelf de trap op.
De opa's en oma's komen bij je kijken.
Je ooms en tantes.
Nichtjes en neefjes.
Stichting Still maakt foto's.
Elke dag ga ik bij je ouders langs.
Even horen, even zien, even bij hun zijn.
Elke dag komen ze een stapje verder met invulling geven aan jouw afscheid.
Deze post maakt onderdeel uit van een reeks van 4. Met toestemming van de trotse ouders van Kai geplaatst.
, , , , , .
Voor begeleiding en uitvaartzorg bij zwangerschapsverlies:
💜 www.gewoonviola.nl
💜 [email protected]
💜 06-28975137
Liefs Viola