Haar naam is Zoë

Nadat ik deelnam aan het EO programma Hel of Hotel, door het geven van een presentatie over Bewustwording van de slachtofferrol aan ex-gedetineerde, (sinds 7 mei te streamen op NPOstart - aflevering 5 ) volgde dit interview op het platform Eva. Mocht je het willen lezen, Linkje staat in de bio. Het is helaas een Premium artikel dus betaald en niet direct te lezen. Maar…..je kan 3 maanden gratis lid worden. Heb ik ook gedaan en nog leuk ook ! https://meer.eo.nl/eva/artikel/liesbeths-dochter-zoe-18-overleed-aan-xtc-iedere-dag-sta-ik-op-met-pijn

💜

"Ik heb haar beloofd dat dit niemand nog een keer kan gebeuren"🧡 Ze genoten van het leven, hadden plannen en dromen. Tot het plotseling misging. Een noodlottig ongeval, onder invloed van drank of drugs maakte abrupt een einde aan hun jonge levens. Wat is er gebeurd en wie waren deze jongvolwassenen? Zoë vierde haar achttiende verjaardag groots en vol overgave, zoals ze alles in het leven doet. Drie weken later overleed ze. Op een feest in Rotterdam gebruikte ze voor de derde keer de stimulerende drug XTC. Zoë's lichaam raakte oververhit. In het ziekenhuis blies ze haar laatste adem uit. Haar familie en vrienden kijken terug op het levenslustige leven van Zoë. Stream nu 'Van de wereld' op NPOStart🔶 #vandewereld #bnnvara

💜
https://www.facebook.com/share/19hqwXJDvr/?mibextid=wwXIfr

Liesbeths dochter Zoë (18) overleed nadat ze XTC had gebruikt: 'Ik heb gegild en gehuild' Liesbeth van Schie en haar dochter Zoë zijn close. Ze bespreken álles. Tijdens een feest slikt Zoë xtc en wordt onwel. Lees hier verder.

En Als de uitzending van Van de Wereld dan gisteren echt op tv te zien is..Deze massaal wordt bekeken waar met zoveel liefde en integriteit aan is gewerkt en dit ook weer snel wordt opgepakt met een mooi artikel op een groot platform wat het bereik van bewustwording rond partydrugs alleen maar vergroot .. Dan zijn wij nog trotser op jou.. Op wie je bent, wie je voor anderen bent geweest en waar je nu voor staat. Zoë💜

Waar Trek jij de lijn ? Symposium voor studenten over middelen. Niet gaan was geen optie ondanks t onmetelijke verdriet. De kans om een grote groep studenten te vertellen over wat Zoë gebeurde laat ik niet ongemoeid. Naar Maastricht. Mega file. De regisseur van het bnn programma “van de wereld” , docu over jonge mensen die stierven door partymiddelen gebruik, Zoë dus, stapte het laatste stukje in en filmde onderweg het laatste stuk. Ik vertelde. Auto geparkeerd bij Lisette, knuffel en samen liepen we naar de kerk op het Vrijthof. De moeder van Zoe want die kan dit. De mama van Zoe niet. Zo een 150 studenten hoorde hoe Suzanne, burgemeester van Son en Breugel, de avond aan elkaar sprak en de vragen op de metimeter inleidde. De antwoorden gaven het bekende beeld weer van middelen gebruik. Sophie een strafrecht advocaat vertelde over de strafmaat bij middelen bezit en een zaak over middelen gebruik : een poging tot doodslag door psychose door wiet. Arthur vertelde als preventie medewerker, over risico’s en had 5 zeer bruikbare tips voor de studenten. Daar ging ik. Bril op. Ik gebruik nooit hand-outs maar vandaag wel. Ik vergeet veel op het moment in deze moeilijke tijd. Ga ik wel of niet vertellen dat Jennifer ook is overleden 2 weken geleden en ik tussendoor kanker kreeg? Ik deed het wel. Niet om zielig te zijn maar om extra te onderstrepen dat niets vanzelfsprekend is in je leven. Dat ook het langlevendelol studentenleven zo maar anders kan worden. Ik ben immers ook maar een gewoon mens. Het was muisstil in de kerk. Soms een snik. Of het een slechte pil was? Er bestaan geen goeie pillen. Weer de bevestiging dat je binnen 15 min je drugs thuis hebt. Een zakje m**a is verstandiger dan een pil. Ik hield wat vragen voor. Welke zekerheid heb je dan? Er werden ogen geopend. Na afloop komen de verhalen. Ze waren onder de indruk. Ineens het besef dat je dood kan gaan. Er ging veel om in die koppies. Dat voelde ik. Hopelijk buzzen ze het verhaal verder naar hun vrienden. Bewustwording weer een stapje gezet. We liepen terug over het Vrijthof, namen afscheid van Bea en Simon van BNN en kwamen bij Lisette thuis terug. De keukentafel, bijkletsen, een wijntje, slapen.

7 uur.. mistig…op weg naar de PI Arnhem. Nieuwsgierig naar deze locatie. Overal net een beetje anders. Gevangenis, HVB zo een 250 plaatsen. Weer zo een grijs gebouw. Van binnen meer kleur dan in eerdere PI’s die ik van binnen zag. 9 mannen in de groep. Geen weet van hun delicten. Ik schrik toch een beetje, moord en doodslag. Ik kijk ze aan en vraag mij af “wie dan”. Geen idee..doet er niet toe. We zitten met elkaar aan tafel. Ik vertel, vraag en deel. Zichtbaar zijn ze onder de indruk. Iedereen is stil maar doen allemaal actief mee. We delen naar elkaar. Dit keer minder drugs gerelateerde gestrafte. Wel veel vaders. Merendeel heeft wel is zelf drugs gebruikt. Een afspiegeling van zoals ik het ook zie onder jongeren. We dwalen af naar geloof. Dat ik dat wel kwijt ben geraakt door wat mij overkwam. Zegt er 1: maar Liesbeth ik weet wel zeker dat de heer jou beschermd en op pad stuurt ook al ben jij dat geloof kwijt geraakt . Mooi. Ook een nadenker. Ik geloof in Goed. Zoë was goed, ze deed goed, met raad en daad. Dat wil ik ook doen. Mooi dat een van de jongens deelde over dat de gevangenis zijn redding was. Grammen gingen er per dag door zijn neus. Hij verloor 2 vrienden door een overdosis afgelopen jaar. Op 12 jarige leeftijd al in aanraking met drugs. Ze weten vaak niet beter. Van dealen naar grootverbruikdealer en grootverbruiker. Hij wil niet meer terug naar dat leven. Nu clean. Ik vertel hem trots op hem te zijn. Hij heeft een kind van bijna 18..de schrik is er zeker. Hij had zelf geen slachtoffers zei hij. Ik deelde over de vele mensen die nu pijn hebben en lastiger functioneren door het overlijden van Zoe.. allemaal ook slachtoffer op een bepaalde manier doordat Zoë overleed door drugs. Het was een waardevolle ochtend. Ik huilde in de auto terug, sprak met Zoet de ochtend door. Het kost energie maar weet dat dit nodig is. Dankbaar dat ik mag delen met ze. En dankbaar voor de kansen die ik kreeg in mijn jeugd. En toch zijn dat geen garanties..helaas. niet alles is zwart wit ..straf is onoverkomelijk als je boevendingen doet. Als je die afslag neemt. Maar wat als je bewust bent van je keuzes neem je dan ook die afslag?

Amerika.. uiteraard de ver van je bed show.. wat daar gebeurd, gebeurd hier uiteraard niet… right….

Fentanyl de dodelijkste drugs ever, 100 x sterker dan heroïne.. nee tuurlijk hebben we dat hier (nog) niet. Andere drugs waar Fentanyl over heen gedaan wordt. 2 mg, minder dan de punt van een potlood, is al dodelijk..
sluit je je ogen ervoor ? Want dat is america en hier hebben we dat niet .. ik denk een kwestie van tijd ..

Toen Zoë 14 was huilde ik om het verhaal van een moeder die haar dochter verloor door xtc. Zoë moest zitten en luisteren en we spraken er over. Zoë was daar totaal niet mee bezig en ik ook niet maar vond wel dat ik haar moest waarschuwen. Mam, dat hoeft toch niet. Dat ga ik nooit doen. En toch… werd ik die moeder die dat overkwam terwijl ik dacht dat het mijn dochter en mijn gezin niet zou overkomen.. Het was de ver van mijn bed show

Vorige week de eerste dode persoon in nederland door een online gekochte Oxycodon pil wat dit niet bleek te zijn maar een dodelijke pil..
zo ver weg is het dus niet..

Neem even een half uurtje en laat je ook hier over informeren door deze docu te kijken. Allemaal ouders die niet verwachten hun kind en hun dit zou overkomen…

Het lijkt ver weg, maar better save Then sorry..
En voor iedereen die iets online wil kopen… wees gewaarschuwd..

https://youtube.com/watch?v=KY57P-vKovY&feature=shared

Onze 2e sessie Puinruimen in de PI Grave . Een andere groep, 11 mannen. Bijna allemaal op 2 na, niet voor het eerst achter gesloten deuren. Mooi om te zien dat de groep actief meedeed, vragen stelde, sommige ook hun kwetsbaarheid lieten zien. Zoë wist hen te raken. 2,5 uur lang werd zij bij haar naam genoemd en raakte zij harten die verhard zijn door de tijd en alles wat er gebeurde in het leven van deze mannen. Velen in de groep waren goed bekend met drugs. Sommige nog een lange straf voor de boeg. Anderen over 1,5 jaar weer vrij. Hét maakt indruk. De verhalen en achtergronden raken mij. Sommige delen wat over hun delicten maar dat hoeft niet. Het praat wel makkelijker. Bewustzijn is waar ik op aanstuur. Dat kruispunt waarop je allemaal wel is staat en keuzes maakt. Dat die keuze bewust gemaakt kan worden. Zoë kende de gevolgen niet van dat “pilletje” ze overzag dat niet, want zou haar uiteraard niet overkomen. We maakte dat vergelijk naar hun situatie. Maar ook die gesloten deur. Ik deelde over mijn trauma, de gesloten deur van de IC en er niet door kunnen en trok het vergelijk van hun celdeur die 15 uur per dag dicht zit. Maar ook kwam Zoë haar verhaal en filmpjes binnen . De angst, ze willen allemaal niet dat dit hun kinderen of neefjes/nichtjes over komt. Over mijn levenslang. Maar ook over het klasgenootje die de pillen verkocht en haar straf dit mee te moeten dragen. Wie is er schuldig ? Kan je iemand aanwijzen ? Maar ook de discussie wanneer je een dealer bent? Hoe scholen hier mee om gaan. Allemaal inzichten waar ik ook weer van leer. Een van hen was producent. Geen kleine jongen gezien de straf die hem boven het hoofd hing. Hij wilde eerst niet komen. Schaamte en schuld. Hij had het moeilijk ik zag het. Een dubbel gevoel van mijn kant. Mijn moederhart had het zwaar. Is hij dan schuldig aan alles ? Het is niet uit te leggen. Er is geen dader. Zoë nam zelf die “onschuldige pilletjes”. Na 11 knuffels vertrok ik. Nog geen 4 uur later, een brief in mijn mail van “Harrie”, de pillenproducent. Ik huil. Het raakt mij. Hij heeft spijt. We hebben weer wat bereikt Zoet en ik.