26/08/2026
Laatst liep een nieuwe juf, die over een paar maanden bij ons start, een dag mee op onze vernieuwende basisschool.
Aan het einde van de dag gaf ze ons een compliment waar ik sindsdien regelmatig aan terugdenk.
Ze zei ongeveer:
“Ik was vandaag gewoon de hele dag mezelf.
Ik hoefde geen rol te spelen. Geen professioneel masker op te zetten. Ik kon reageren zoals ik ben, contact maken zoals ik ben en aan het einde van de dag ging ik met energie naar huis.”
En toen zei ze:
“Volgens mij voelen de kinderen dat hier ook.”
Die kwam binnen.
Want we zeggen in onderwijs ontzettend makkelijk:
Je mag hier jezelf zijn.
Maar ondertussen vertellen we kinderen een groot deel van de dag hoe dat ‘zelf’ zich hoort te gedragen.
Zit stil.
Wacht op je b***t.
Doe mee.
Niet nu.
Eerst dit.
Iedereen dezelfde opdracht.
We gaan nu verder.
Dit verwachten we van je.
Sommige kaders zijn natuurlijk nodig.
Maar er zit een wereld van verschil tussen kaders hebben en voortdurend moeten voldoen aan een rol.
En misschien geldt dat net zo goed voor volwassenen.
Want hoe kunnen we kinderen leren dat ze mogen ontdekken wie ze zijn…
als de volwassenen om hen heen vooral heel goed hebben geleerd wie ze op hun werk hóren te zijn?
Misschien begint een school waarin kinderen zichzelf mogen zijn daarom niet bij de kinderen.
Maar bij de volwassenen.
Bij een cultuur waarin je niet eerst een perfecte ‘juf’, ‘meester’, ‘directeur’ of ‘leerling’ hoeft te spelen om erbij te horen.
Gewoon mens tussen de mensen.
Met verantwoordelijkheid.
Met grenzen.
Met eigenaardigheden.
Met talenten.
Met slechte dagen.
Met humor.
Met jezelf.
Want misschien leren kinderen niet dat ze zichzelf mogen zijn doordat wij het tegen ze zeggen.
Misschien leren ze het doordat wij het voordoen. 💚
