Margriet de Rijk - LoodZ Rijk Leven -

Ze zit tegenover me, op het puntje van de stoel en blijft nog net zitten terwijl ze haar verhaal vol enthousiasme in geuren en kleuren aan het vertellen is. Over haar proces van afgelopen maanden, haar recent verworven inzichten, patronen die ze begint te herkennen en hoe ze minder uit verdediging reageert omdat ze haar triggers eerder door heeft en vooral ook hoe ze daar voorheen op kon reageren en hoe ze nu kiest een nieuwe route, een nieuw patroon te creëren.

Ik raak bijna buitenadem van haar enthousiaste manier van vertellen.

Ik kan alleen maar glimlachen, want wat is deze vrouw de afgelopen maanden gegroeid, getransformeerd. Van uitgeblust, veel piekeren en vaak in conflict met haar meest dierbaren tot vrolijk, energiek en in verbinding. In verbinding met zichzelf en met haar omgeving. Niet dat ze nooit meer moet (over)(ge)prikkeld is, maar ze heeft haar eigen grenzen leren herkennen, erkennen en kan daar nu veel beter naar handelen.

Ik vraag haar wat ze de afgelopen tijd vooral nodig heeft gehad om tot deze inzichten te komen. Ik zie haar naar binnen keren, ze schuift haar billen naar achter en laat haar rug tegen de rugleuning rusten, er valt even een stilte…. ze bijt op haar onderlip en kijkt me ineens aan met een twinkeling in haar ogen: “Jou Margriet en STILTE!!” Zegt ze lachend! “Wie had dat ooit gedacht dat ik dat zou zeggen…… STILTE! Zo heb ik de signalen van mij lijf leren herkennen en kan ook veel meer vanuit mijzelf, wie ik ben en wat ik belangrijk vind handelen en reageren. Ik heb nog nooit zo vaak nee gezegd en toch verbinding gevoeld.”

Tijdens mijn twee jarige coach opleiding die ik 7 jaar geleden afrondde zijn er verschillende uitspraken geweest die keer op keer in mijn praktijk (en mijn eigen leven) terugkomen, bevestigd worden of er doet zich iets voor wat mij hieraan doet denken. Eén daarvan is: ‘Het gebeurt in de stilte.’

Dit merk ik zowel in een gesprek, als in de tijd die ik laat zitten tussen twee sessies in. Bewust en onbewust wordt er steeds stilte, even niets, toegevoegd aan een proces, een gesprek, een oefening…

En ook voor mijzelf is het juist de stilte waarin een idee vorm krijgt, een oplossing gevonden, een gevoel bekrachtigd, de fluisteringen van mijn lijf opgemerkt, een situatie omarmt, de traan te zien en de glimlach ontvangen. En stilte is voor mij niet altijd niets doen, het heeft voor mij o.a. te maken met geen woorden geven aan, niet naar buiten toe communiceren, maar met binnen in verbinding gaan. Hoe? dat verschilt per keer, de ene keer via dans, een andere keer door de natuur in te gaan, op de bank te liggen zonder afleiding.

We kijken elkaar aan, het is stil, wij zijn stil. Wat een prachtige reis heeft deze vrouw mogen maken en wat ben ik dankbaar dat ik hierin ene bijdrage heb mogen leveren.

Ik mag haar helpen vechten
Ik mag haar helpen vluchten
Ik mag haar helpen omarmen
Zichzelf omarmen, het meisje de vrouw die bevroor
Het meisje de vrouw die niet vocht
Het meisje, de vrouw die niet vluchtte
Het meisje , de vrouw die bleef, die bleef op de plek waar het gebeurde
Daar waar al haar grenzen werden overschreden

Ik maag haar lijf helpen herinneren hoe te vluchten, om de gestagneerde energie van het bevriezen (en alle oordeel die daarover is) weer in beweging te krijgen. Ik mag haar lijf helpen herinneren hoe te vechten en hoe deze energie te bevrijden.

En ze vlucht, ze vecht, de huilt, ze ontspant.

En met een hand op haar hart en een hand op haar onderbuik laat ik haar de warmte voelen van mijn handen en vraag aan haar zich hiermee te verbinden. Om vanuit die verbinding naar binnen te keren en te verbinden met haar hart en met haar buik, met haar be**en.

En ik vraag haar te luisteren naar mijn stem en te horen wat ik zeg: “in dat moment was bevriezen het meest veilige wat jij kon doen. Bevriezen was in dat moment het beste wat jij kon doen voor jou zelf. Wow, wat heb jij op dat moment goed voor jezelf en jouw veiligheid gezorgd.”

Tranen over haar wangen. Ik zie haar liezen ontspannen, haar schouders verzachten, haar ademhaling verdiepen. Ze opent haar ogen en zegt: “zo heb ik er nog nooit naar gekeken! Dankjewel”

Voor iedereen die bevroor, voor iedereen die niet het gevecht aan ging, voor iedereen die niet vluchtte. Je deed dat wat het meest veilig was voor jou op dat moment! Jij deed wat je kon.
Gefeliciteerd met jou, jij bent een survivor!

Schildering: Meraki Watercolorart

Ze komt binnen, druk pratend en haar handen wapperen alle kanten uit. Vriendelijk gezicht, lieve en alerte ogen. De huid onder haar ogen lijkt wat gespannen. Het valt me op dat ze snel en hoog in haar borst ademt.

Ik laat haar even “uitrazen”, we lopen naar boven en geef haar even tijd in haar eentje in mijn praktijkruimte, vanaf de gang waar mijn keukenblok zich bevindt kan ik haar heen en weer zien lopen, ik stel haar een paar vragen waar ze antwoord op geeft.

Als ik met de koffie en thee aankom heeft ze een stoel gekozen om te gaan zitten, ik neem de andere plek in.

Ze is hier voor het eerst. Ik luister naar haar verhaal en hoor hoe ze praat, kijk naar hoe ze beweegt en zit. Ik richt me op wat ze aan het vertellen is en vraag daar op door, koppel het aan het hier en nu en en dan merk ik dat ze begint te landen in de ruimte, bij mij.

Fijn!!

De vragen die ik nu stel hebben allemaal te maken met haar lijf en wat ze wel of niet ervaart. Ik zie dat ze zich bewust aan het worden is van haar lijf en wat ze ervaart, spanning in haar ogen neemt toe: “het is wel veel wat ik allemaal voel. Pffff ik begrijp nu ineens waarom ik zo slecht slaap, uren kan liggen piekeren en zo veel spanning ervaar!”

Ik geef haar prachtige krachtige denkvermogen wat informatie/kennis over de werking van ons brein, emoties, zintuigelijke waarnemingen en meer… Even dat denken wat afleiding geven zodat het niet gaat saboteren, afleiden van waar ik haar naartoe wil begeleiden. Namelijk naar haar lijf en wat het haar te vertellen heeft.

Redelijk abrupt vraag ik haar om op dat blauwe ding te komen staan. Iedereen die bij mij in de praktijk een coach sessie heeft gedaan weet nu waar ik het over heb. Wanneer ze op dat blauwe ding staat komt er echt van alles voorbij: lachen, inzicht, berusting, frustratie en irritatie. Ze vind mij ook even meer dan irritant 😉 merk ik, goed zo! Dan zijn we exact daar waar we moeten zijn.

Binnen 20 minuten tijd hebben we helder hoe haar lijf reageert op stress, wat voor een patroon dit kent en wat voor een patronen dit triggert, maar ook hoe het voelt als ze beseft daar haar hoofd ook even helemaal “leeg” kan zijn en wat dat dan weer raakt.

Ik zie haar uiteindelijk zakken in haar lijf, billen en kaken ontspannen, ademhaling vertraagd en brengt nu ook haar buik in beweging. Ze zakt langzaam dieper en dieper in haar be**en, haar stem klinkt lager/dieper en ze lacht… “oh wat voelt dit fijn!” Ik zeg haar dat ze van dit gevoel en deze sensaties mag vastleggen d.m.v. een “screenshot” zodat ze zichzelf ten alle tijden kan en mag herinneren dat ze zich zo kan voelen in en met haar lijf.

Bij de afronding van onze sessie zegt ze: “ik begrijp - met mijn hoofd - eigenlijk niet zo goed wat we nu exact hebben gedaan, maar ik merk dat ik het toch begrijp. Mijn lijf begrijpt het.”

Wanneer ze vertrekt zie ik dezelfde vrouw, maar toch is ze anders. Ze toont groter, rustiger, meer aanwezig terwijl ze minder doet of zegt.

“Hoi!! Wat fijn dat je er bent.” Zeg ik tegen haar. Haar ogen stralen, ze knikt “Wat fijn om hier te zijn!” We zeggen gedag, tot snel… dit was de eerste sessie, een start van een mooie traject.

Hoe gaat het met jouw hart?
Hoe staat het met de balans in en van jou hart?

Sluit je ogen eens en ga met aandacht naar je hart, kan je deze voelen, kan je je verbinden met je hart? En wanneer je deze verbinding aan gaat is dat dan vooral met de voorkant van je hart of ervaar je misschien ook de achterkant van je hart?

Bij de meeste van ons lukt het vele malen makkelijker om te verbinden met de voorkant van ons hart. Maar maak nu ook eens actief verbinding met de achterkant van je hart.

De voorkant van je hart is je gevend hart en de achterkant van je hart je ontvangend hart. Als de ene kant meer wordt gebruikt dan de andere ontstaat er een disbalans. Zo kan het ook zomaar zijn dat je op dit moment vooral aan het ontvangen bent en minder aan het geven.

Keer eens met aandacht en focus naar binnen. En bewonder je hart eens, kijk er naar zoals je in een museum een kunstwerk bekijkt, wees nieuwsgierig en onderzoekend. Loop er omheen en bewonder alle kanten. En leg je hand eens op de plekken die wat lastiger zijn om waar te nemen. Wat doet dit met jou?

Ook kan je je partner of een dierbare vragen eens een hand te leggen tussen je schouderbladen, ter hoogte van je hart. Sluit je ogen en voel eens hoe dat is, kan je deze hand, de warmte ontvangen? Of een hand op je borst, ter hoogte van je hart. Lukt het om je te openen en te stralen naar deze hand en de warmte die deze uitstraalt?

Geniet maar van dit ontdekken, je hoeft er niks van te vinden. Neem maar waar wat jij ervaart, het is een prachtige reis naar binnen die vanzelf naar buiten zal keren. Daar hoef je niks voor te doen.

Geef je hart maar wat extra aandacht.
✨❤️✨

In m’n element!

Afgelopen weekend mocht ik een meer dan geweldig retreat co-hosten met Karien de Munk op de fantastische locatie Buitenplaats De Hoorneboeg

van.nathalie maakte o.a. deze foto’s.

Zo in mijn element als ik groepssessies zoals deze mag begeleiden. Later worden er nog meer foto’s gedeeld… maar nu al zo dankbaar met deze beelden.

Werken met dans, coaching, embodiment, de wijsheid van het lijf, de liefde voor het lijf, verbinden, gidsen, inspireren, transformeren en heel veel plezier hebben.

Wat een top baan heb ik toch gecreëerd! ❤️

Waarom je blijft doen wat je doet, ook al heeft dit negatieve gevolgen? (en het is niet alsof je dat niet weet of door hebt!)

Toch die reep chocolade helemaal opeten, toch nog een keer die afwijzingsemail voor de nieuwe baan doorlezen, het Facebook profiel van je ex blijven bekijken, ruzie maken met je partner, toch maar niet je nieuwe aanbod delen op social media, mogelijkheden tot meer omzet toch niet oppakken, jaren in diezelfde baan blijven terwijl het je allang niet meer past.

Nou, omdat er iets is waardoor het “lekker” aanvoelt. Iets in jou geniet hier gewoon van!! Interne SM parktijken lijken het wel 😉

Ervaar je nu weerstand? Goed zo!! Dan zit daar informatie.

Iedereen heeft een schaduwzijde en wist je dat we van daaruit heel veel kunnen creëren? Juist dat waar we niet naar willen kijken blijft daardoor alleen maar oppoppen in ons leven!

Tijdens deze masterclass schaduwwerk krijg je tools in handen inzichtelijk te krijgen wat de oorsprong is van bepaald gedrag wat niet constructief en soms zelfs destructief is. Waardoor je steeds diezelfde struikelpunten tegen blijft komen in je leven.

Wanneer? Maandag 13 september 20:15u via zoom.

Nog 8 plekken beschikbaar! Tickets via deze link: https://www.loodz-rijkleven.nl/product/masterclass-schaduwwerk/

Toen mijn dochter ziek werd en zij de auto immuunziekte diabetes type 1 bleek te hebben (boven op de auto immuunziekte coeliakie die ze al had) was er één iets wat ik haar vanuit het diepste van mijn hart gunde.

En dat is het volgende: dat ze ten alle tijden vrijheid kan blijven ervaren. Ik merkte met dreigende hypo's dat de neiging groot was Evy dichter bij huis te willen houden omdat ze hypo's niet goed aanvoelt komen. Vrijheid beleven èn vlakbij huis moeten blijven? Nope, dat gaat niet samen.

In mijn zoektocht naar vrijheid en veiligheid te combineren resulteerde dit als eerst in een horloge waarmee ze mij kon bellen als dat nodig was en met dit stukje techniek kon ze weer alle kanten uit.

Later werd dit een eigen mobiele telefoon, op veel jongere leeftijd dan ik ooit had gedacht. Het bleek een gouden greep. Naast de mogelijkheid van bereikbaar zijn is zij mede dankzij de mobiele telefoon enorm gegroeid in zelfstandigheid.

Maar om deze stappen te maken had ik steeds een ander stukje in mijzelf aan te kijken. Een oordeel of aanname welke het nemen van een beslissing in de weg deed staan.

En nu weer, terwijl ik dit type, zit ik midden in de bossen met een campervan naast het kampgebouw waar Evy verblijft. Ze is twee dagen op kamp met school. Nu heeft ze nachten met een erg verstoorde bloedsuikerspiegel en school heeft aangegeven dat de medische zorg tijdens de nachten niet door het team van school gedragen kan worden. Evy zou dan de nachten naar huis moeten of zou met mij in de buurt van het kamphuis moeten overnachten.

Er is altijd heel veel mogelijk, maar deze twee zijn voor mij niet eens opties. Kamp is juist met alle andere kinderen op dezelfde locatie slapen. Aangezien er geen extra bed was kon ik ook niet in het kampgebouw slapen.

Nu zijn probleem situaties inmiddels mijn specialisatie geworden en had ik binnen één uur een campervan geregeld en met de locatie geregeld dat ik naast het kampgebouw kan staan en overnachten. Waardoor ik vlakbij ben wanneer nodig en hopelijk vooral veel afwezig zal zijn.

Maar ook hiervoor had ik het e.e.a. onder ogen te komen. Ook al is mijn "missie" helder, Evy met zo min mogelijk beperkingen een normale jeugd geven waarin ze vrijheid mag ervaren voelt meegaan op kamp daar niet bij. Want wat bleek, ik had allerlei oordelen een aannames over ouders die meegaan op kamp om hun kind vooral in de gaten te houden en het loslaten nog even uit te stellen.

Ik mocht even vol aanwezig zijn bij die oordelen en aannames die ik in mijn schaduw had gepland.

En oh boy, wat een vrijheid levert het op als je inzicht krijgt in die bewust en onbewust gecreëerde schaduwen. Je ontmantelt ze waardoor ze hun lading verliezen waardoor kiezen vanuit vrijheid zoveel makkelijker is.

Weet je, iedereen heeft schaduwzijdes. Van sommige zijn we ons hele bewust en van anderen helemaal niet. Terwijl we wel de gevolgen hiervan ervaren. Bijvoorbeeld een stroef lopend eigen bedrijf, stroef lopend contact met je leidinggevende, nog steeds vrijgezel zijn terwijl je graag anders zou willen, steeds maar weer conflict met je zoon of dochter. Allemaal situaties waarbij de oorzaak van bepaald (niet zo constructief) denken, doen en creëren ook verborgen ligt in bepaalde schaduwzijdes die je onder ogen mag gaan komen.

Iedereen die in een traject zit krijgt de masterclass schaduwwerk aangeboden, deze staat nu gepland op 13 september om 20:15u! Nu heb ik een aantal plekken beschikbaar gesteld voor mensen die niet in een traject zitten. Een waanzinnige kans, want deze masterclass wordt door deelnemers als extreem inzichtelijk en makkelijk toepasbaar gewaardeerd.

Slechts een beperkt aantal plekken beschikbaar!! De masterclass is al volgende week maandag!! Er komt een replay beschikbaar! https://www.loodz-rijkleven.nl/product/masterclass-schaduwwerk/

Voor nu liefs van mij vanuit de campervan naast het kampgebouw!! Tof kantoor toch 😉

Gentle reminder! ✨❤️✨

Uit de praktijk: de tennisbaan

Altijd maar pleasen en kiezen voor de lieve vrede. Harmonie, altijd en always ten koste van zichzelf. Meebewegen naar en voor de ander. Waarom doe ik wat ik doe? En heb ik constant het gevoel om te vallen?

O ja, zegt ze tussen neus en lippen door: ik heb een hekel aan open vlaktes.

Ik zie allerlei beelden en teken dat voor haar uit… hoe ze vanuit haar kruin zonder gronding de hele ruimte probeert te vullen en aan te voelen. De tekening is spot on.

Maar waarom vraagt zij zich af.

Ik vraag aan haar (ik zal haar even Suze noemen) om even stil te zijn en haar lijf het woord te geven.
Suze sluit haar ogen en zegt helemaal niks, sputtert wel wat tegen en laat heel even niet toe wat haar lijf haar te vertellen heeft.

Nogmaals vraag ik aan haar lijf: lijf, jij was erbij, al die tijd, wat heb je Suze te vertellen?

Een tennisbaan, ik sta op een tennisbaan. Eén oog gaat even open, Suze zegt “wat raar dat ik dit zeg” en ze sluit haar oog weer en de woorden blijven komen, de woorden die haar lijf wil delen, ik stel af en toe een vraag.

Haar lijf: Nog steeds op de tennisbaan, die grootse tennisbaan. Omdat ik dit zo goed kan, tennissen, daarom bleef ik dit doen, iedereen complimenteerde mij en niemand vroeg mij of ik dit eigenlijk wel wilde en of ik het leuk vond. Ik haatte het! Helemaal de wedstrijden. Niemand zag mijn struggle, ze zagen alleen de overwinning.

Zo klein, de kleinste en zo snel, de snelste. Iedere keer weer kon ik de situatie goed en accuraat inschatten, anticiperen, reageren en actie. Precies weten wat er nodig is, altijd!

Dat maakte dat ik keer op keer kampioen werd. Maar ik huilde, iedere keer, ieder avond, zeker 7 nachten lang voor ieder toernooi.

Zo klein, te klein…. De tennisbaan, voelde als veel te groot voor mij. En toch moest ik deze vullen, vullen met mij… altijd daar zijn, op de juiste plek. Ik kon het, ik deed het, ik herhaalde het… keer op keer. En uiteindelijk ook in vele andere situaties.

Ik werd niet gezien, tenzij ik deed waar ik kampioen in was: inzien, overzien, inschatten, aanvoelen, anticiperen, reageren en actie.

De tranen blijven stromen, Suze opent haar ogen. Ik wist niet dat dit zo’n impact heeft gehad op mijn leven. Ik heb hier nooit echt bewust aan teruggedacht en nu stond ik daar ineens weer. Het voelde echt alsof mijn lijf het overnam en exact kon vertellen waar ik starten mag.

De wijsheid van je lijf, lichaamswijsheid! Onderschat dit niet, NOOIT!! Jouw lijf was bij en met je, je hele leven. Werk maar samen, samen kom je een heel eind.