29/11/2021
Ze zit tegenover me, op het puntje van de stoel en blijft nog net zitten terwijl ze haar verhaal vol enthousiasme in geuren en kleuren aan het vertellen is. Over haar proces van afgelopen maanden, haar recent verworven inzichten, patronen die ze begint te herkennen en hoe ze minder uit verdediging reageert omdat ze haar triggers eerder door heeft en vooral ook hoe ze daar voorheen op kon reageren en hoe ze nu kiest een nieuwe route, een nieuw patroon te creëren.
Ik raak bijna buitenadem van haar enthousiaste manier van vertellen.
Ik kan alleen maar glimlachen, want wat is deze vrouw de afgelopen maanden gegroeid, getransformeerd. Van uitgeblust, veel piekeren en vaak in conflict met haar meest dierbaren tot vrolijk, energiek en in verbinding. In verbinding met zichzelf en met haar omgeving. Niet dat ze nooit meer moet (over)(ge)prikkeld is, maar ze heeft haar eigen grenzen leren herkennen, erkennen en kan daar nu veel beter naar handelen.
Ik vraag haar wat ze de afgelopen tijd vooral nodig heeft gehad om tot deze inzichten te komen. Ik zie haar naar binnen keren, ze schuift haar billen naar achter en laat haar rug tegen de rugleuning rusten, er valt even een stilte…. ze bijt op haar onderlip en kijkt me ineens aan met een twinkeling in haar ogen: “Jou Margriet en STILTE!!” Zegt ze lachend! “Wie had dat ooit gedacht dat ik dat zou zeggen…… STILTE! Zo heb ik de signalen van mij lijf leren herkennen en kan ook veel meer vanuit mijzelf, wie ik ben en wat ik belangrijk vind handelen en reageren. Ik heb nog nooit zo vaak nee gezegd en toch verbinding gevoeld.”
Tijdens mijn twee jarige coach opleiding die ik 7 jaar geleden afrondde zijn er verschillende uitspraken geweest die keer op keer in mijn praktijk (en mijn eigen leven) terugkomen, bevestigd worden of er doet zich iets voor wat mij hieraan doet denken. Eén daarvan is: ‘Het gebeurt in de stilte.’
Dit merk ik zowel in een gesprek, als in de tijd die ik laat zitten tussen twee sessies in. Bewust en onbewust wordt er steeds stilte, even niets, toegevoegd aan een proces, een gesprek, een oefening…
En ook voor mijzelf is het juist de stilte waarin een idee vorm krijgt, een oplossing gevonden, een gevoel bekrachtigd, de fluisteringen van mijn lijf opgemerkt, een situatie omarmt, de traan te zien en de glimlach ontvangen. En stilte is voor mij niet altijd niets doen, het heeft voor mij o.a. te maken met geen woorden geven aan, niet naar buiten toe communiceren, maar met binnen in verbinding gaan. Hoe? dat verschilt per keer, de ene keer via dans, een andere keer door de natuur in te gaan, op de bank te liggen zonder afleiding.
We kijken elkaar aan, het is stil, wij zijn stil. Wat een prachtige reis heeft deze vrouw mogen maken en wat ben ik dankbaar dat ik hierin ene bijdrage heb mogen leveren.
