Totus Training

Startpagina
Nederland
Rotterdam
Totus Training

Train-de-trainer 🌳 van inhoudsdeskundige naar trainer 🌳 integratieve coach 🌳 teamcoach Samen je eigen waardevolle trainingsaanbod maken?

Ik help je met tips en inspiratie. Je ontdekt hoe je focus aanbrengt in je eigen brij van kennis, zodat je in actie komt. Train-de-trainer: je ontdekt hoe je ervoor zorgt dat je deelnemers van begin tot einde geboeid blijven, doordat er volop interactie en verbinding is. Een goede kop-romp-staart structuur, een heldere rode lijn, een eenvoudig stappenplan en volop creatieve werkvormen helpen jou o

m vol zelfvertrouwen trainingen te geven. In het bos coach ik je om vanuit RUST om te gaan met die twijfelgedachten die ongetwijfeld oppoppen. ‘Ben ik wel goed genoeg? Zitten ze wel op mij te wachten?’ en andere nare imposter gedachten die je tegenhouden en onzeker maken. Zodat je vanuit rust en verbinding met jezelf ontspannen voor de groep staat, je mooie kennis gaat delen en zo echt van betekenis bent voor de ander.

25/08/2026

Bijna vier jaar geleden zat ik op een muurtje in Pieterburen.

Nog 482 kilometer te gaan tot de Sint Pietersberg bij Maastricht. 26 etappes van het Pieterpad.

Bos, hei, zonneparken, blokkendozen, leuke dorpjes, brede rivieren en best veel heuvels.

En zo leuk de gesprekken met andere lopers. Je herkent ze direct: soms met het routeboekje in de hand en bijna altijd die langeafstandblik in de ogen.

Al lopende kom je in een cadans. Of de zon nou schijnt, het stort van de regen of het superkoud is. Gewoon de ene voet voor de andere zetten.

In mijn werk wandel ik ook veel. Dan gaat het niet om de kilometers, maar om de gesprekken. Ik wandel met rustzoekers: coaches, trainers en andere experts.

In die gesprekken hoor ik vaak hetzelfde verlangen: rust.

Rust in je hoofd. Niet steeds maar doorgaan met hard werken. Weer ruimte voelen om te doen wat je eigenlijk wilt doen.

We lopen. Ik stel vragen (sorry, soms op het irritante af 😉). We zijn stil. En ondertussen doet de natuur ook mee.

Een boom kan ineens iets losmaken. Iemand staat stil, kijkt nog eens. Er komt een diepe ademteug. Een lach.

Dat zijn mooie momenten. Juist omdat ze niet te plannen zijn.

Vier jaar na dat muurtje in Pieterburen sta ik bij de ENCI groeve in Maastricht. Het Pieterpad gelopen!

Ik voel me voldaan, blij en trots.

En dan komt vanzelf de volgende vraag:

Welk pad nu?

Dus, welk langeafstandspad heb jij gelopen en is een aanrader?

03/08/2026

Oké, let's go. Welke twee kies jij? ☀️

Vandaag is mijn eerste werkdag na een heerlijke vakantie in Zuid-Limburg. En als ik daaraan terugdenk, vond ik dit het allerfijnste:

🌿 Niksen.
Gewoon in mijn stoel in de schaduw.
En dan word je zomaar verrast door een
kudde grazende Lakenvelderkoeien op prikkeldraadafstand. 🐄

📚 Een goed boek.
Achter in de auto stond een krat vol:
spannende, romantische, reflectieve en vakgerichte boeken, plus een paar Flow-magazines. Heerlijk!

Nu dus weer terug in het werkritme.

En lukt dat niksen en lezen dan ook nog?

Jazeker. Vanmorgen begon ik de dag met even naar buiten staren en een paar bladzijden lezen.

Grappig om te merken dat die kleine momenten van rust ook in mijn dagelijkse leven belangrijk zijn. Daarna kan ik met frisse energie aan de slag. Al doe ik het vandaag en morgen nog heel rustig aan.

Ik ben benieuwd: welke twee kies jij?
Laat ze achter in de reacties.

18/06/2026

Mijn hoofd stond vannacht niet stil.

Mijn ouders hebben op dit moment
allebei veel zorg nodig.
Ik ben eerste contactpersoon.
Het is een rollercoaster aan emoties.
Van verdriet tot aan frustratie.

Vervolgens lig ik de halve nacht wakker
en is mijn brein overactief.
Het herinnert me plotsklaps aan nog veel meer
‘urgente’ zaken die ik moet regelen.

Misschien herken je dat.

Je combineert mantelzorg met een drukke baan.

Of je bent moe, heel moe, en denkt:
straks is het tijd voor mij. Nog even doorgaan.

Of je blijft die droom om
een eigen training te ontwikkelen,
een nieuwe doelgroep te kiezen of
te gaan solliciteren maar uitstellen.
Omdat dit volgens jou niet het juiste moment is.

Dat gevoel dat je maar blijft rennen in een
hamsterrad en totaal niet vooruitkomt.

Ik voel dat ik me in een gevarenzone begeef.
Ik herken die neiging:
nog even doorgaan, het is bijna vakantie.

Maar ik weet inmiddels dat doorrennen
nu de slechtste keuze is.

Het voelt soms bijna als spijbelen om
dan weg te lopen van de hectiek
en het bos in te gaan.
Maar ik weet dat die tijd in het groen
geen tijdsverspilling is.
Het is pure noodzaak.

Het geeft me de ademruimte, de rust en de veerkracht
die ik nodig heb om dit alles vol te houden.
Om niet alleen voor anderen te blijven zorgen,
maar ook voor mezelf.

Wandel jij weleens de stress uit je hoofd? 💚

En doe je dat liever niet alleen?
Op maandag 6 en dinsdag 7 juli
heb ik nog ruimte om met een paar mensen
één-op-één het bos in te gaan. 💚

09/06/2026

Er ligt nog zoveel werk op je te wachten.

Dus ga je nog even door:
Nog één mailtje.
Nog één taak.
Nog even volhouden en de schouders eronder.

En ondertussen merk je dat je hoofd aan blijft staan,
je lijf moe is en de rust niet echt komt.

Misschien herken je dat:
er is altijd wel iemand of iets dat aandacht vraagt,
waardoor er weinig ruimte overblijft voor jezelf.

Ik herken dat ook.

Op dit moment wonen mijn ouders
niet in hun eigen huis en ook nog apart van elkaar.
Ze hebben veel hulp nodig en
niet alles wordt door professionals gedaan.

Daardoor gaat regelmatig onverwacht de telefoon
en moet er direct iets geregeld worden.

Laatst moest er op vrijdagmiddag vlak voor sluitingstijd
nog medicatie opgehaald worden bij de apotheek.
Ik woon ruim 100 kilometer verderop en kon
op dat moment niemand bereiken om te helpen.

En ondertussen ben ik ook oma.
Heerlijk én best vermoeiend. 😉

Soms voel ik me daardoor in die sandwichrol geperst:
zorgen voor de generatie boven me én
voor de generatie onder me.

Juist wanneer er veel tegelijk speelt
en ik stress voel,
merk ik dat mijn to do-lijstjes steeds langer worden.

Dan zet ik zelfs de kleinste taken erop en
maak ik steeds nieuwe overzichtjes.
Alsof ik daarmee weer meer grip krijg op alles wat er speelt.

Inmiddels weet ik dat die eindeloze lijstjes
voor mij een signaal zijn om te vertragen.
Anders lig ik alsnog wakker. 💡

Een tijd geleden stelde ik mezelf daarom een andere vraag:
Waar heb ik nu eigenlijk écht behoefte aan?

Het antwoord was toen: een paar dagen Vlieland.
Dat kan niet altijd, maar de vraag bleef belangrijk.

Soms zit ruimte in iets veel kleiners:
een wandeling buiten,
een kop thee zonder scherm,
je gedachten opschrijven
of even bewust ademhalen.

Juist die momenten helpen mij om weer helder
te zien wat prioriteit heeft.
Wat echt belangrijk is.
En wat best even kan wachten.

Hard werken is niet het probleem.
Het probleem is vaak dat we geen herstel nemen.

Waar heb jij op dit moment écht behoefte aan? 🍀

B5ewaar deze post voor een dag
waarop je hoofd weer overloopt
en je jezelf die vraag opnieuw mag stellen. 🌟

29/05/2026

Deze maand bestaat Totus Training 15 jaar 🎈

Mooi moment om even stil te staan bij
het werk dat ik al die jaren heb mogen doen.

15 jaar geleden had ik nooit gedacht
dat ik nu met professionals door
het bos zou wandelen.

Inmiddels wandel ik niet meer alleen met trainers.
Het gaat eigenlijk in elk gesprek over
het verlangen naar rust.

Rust in je hoofd.
Niet alleen maar doorgaan met hard werken.
Verlangen om te doen wat je écht wilt doen.
Meer aandacht voor jezelf.

En dat verlangen zie ik niet alleen bij trainers.

Ik vind het heel mooi om steeds meer
verschillende professionals hierin te begeleiden.

Het bos is bij uitstek een plek om te vertragen.
Zodra we het bos in wandelen,
komt de ontspanning vaak al vanzelf.

Ik blijf het bijzonder vinden hoe de natuur helpt
om anders naar jezelf en je situatie te kijken.
En hoeveel lucht en ruimte er dan ontstaat.

Wil je ook meer rust in je hoofd?
Nieuwe inzichten?
Of gewoon samen uitzoomen?
Weet dan dat je welkom bent om te wandelen
met mij in het Rotterdamse Kralingsebos.

15 jaar geleden had ik nooit gedacht dat
ik nu in het bos zou werken. Grappig, hè. 😊

En tegelijk komt daarin alles samen wat ik
de afgelopen jaren heb gedaan en geleerd:

mijn werk als HR-adviseur, trainer,
teamcoach en coach,
gecombineerd met opleidingen en
bijscholingen bij o.a.
Groundwork en De Baak op het gebied van
coaching, Secure Base Coaching, stress en burn-out,
teamcoaching en trainerschap.

Doe jij nu ook iets waarvan je jaren geleden
nooit had gedacht dat het bij je zou passen?

19/05/2026

“Eigenlijk zou ik dat wel willen,
een eigen onderneming starten.”

“Doe maar niet”, komt dan een stemmetje, vertelt ze.

Het is de stem van haar moeder.
Lief, beschermend.
Doe maar geen gekke dingen.

En juist op het moment dat ze denkt:
misschien wil ik wel voor mezelf beginnen…
is die stem ineens weer heel aanwezig.

Dat is logisch.

Want wanneer je iets nieuws wilt beginnen,
komen oude beschermende stemmen
vaak weer omhoog.

“Wat wil jij het liefst?”, vraag ik haar.

Haar ogen beginnen te glinsteren.
Ja, ik wil mensen echt
op mijn eigen manier helpen.
Meer werken vanuit mijn gevoel.
Meer vrijheid ervaren.

Maar terwijl ze vertelt, zie ik het gebeuren.
Ze schiet van verlangen ineens
naar denken en analyseren.

“Waar moet ik beginnen?”

Misschien herken je dit wel bij jezelf.

Die g***s in je ogen komt van het blije kind.
Die wil spelen, ontdekken, voelen.
Dáár zit je verlangen.

De volwassene helpt het concreet te maken.
Ze mogen samenwerken. 🌿

Als dit je raakt:
𝘋𝘶𝘳𝘧 𝘵𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘰𝘱 𝘸𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵,
𝘰𝘰𝘬 𝘢𝘭𝘴 𝘫𝘦 𝘩𝘰𝘰𝘧𝘥 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘰𝘨 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘩𝘦𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘪𝘫𝘱𝘵.
En kom van daaruit in beweging. 🚶‍➡️

04/05/2026

Ik sprak laatst een collega-ondernemer die net een training had gegeven.

Ze zei:
“Bij het voorstelrondje gaf ik iedereen twee minuten
om iets over zichzelf te vertellen.
Maar één deelnemer bleef gewoon tien minuten praten.
En ik wist niet hoe ik hem kon stoppen.”

Ik voelde meteen met haar mee.
Want dit is zo’n moment dat veel trainers herkennen.

Je wilt niet meteen aan het begin van je training
die strenge schooljuf zijn.
Je wilt iemand niet afkappen.
Zeker niet als iemand zichtbaar enthousiast is.

En ondertussen voel je van binnen al van alles gebeuren.
Je voelt je hartslag omhoog gaan.
Je merkt dat de tijd onverbiddelijk doortikt.

En in je hoofd ben je vooral bezig met:
wat moet ik nu doen??

Hoe stop ik die langprater
op een manier die goed voelt
voor hem én voor de groep?

Mijn antwoord aan haar was heel simpel:
durf iemand vriendelijk te onderbreken.
Echt, durf dat te doen.

Vaak helpt het al als je eerst zelf even landt.
Je voeten op de grond.
Rechtop zitten.
Eén rustige ademhaling.
Zodat jij eerst weer bij jezelf komt
vóórdat je iets zegt.

En dan kun je bijvoorbeeld zeggen:
“Dank je wel voor je verhaal.
Zo hebben we je al best goed leren kennen.
Ik ben ook benieuwd naar de anderen.
Leonie, wil jij eens vertellen wie jij bent?”

Zo voelt het voor de ander niet als afkappen.

Maar jij laat wel weer voelen
dat jij de tijd bewaakt.

Sla deze post op zodat je ‘m later kunt terugvinden
als je weer denkt: ‘hoe stop ik een langprater?’

28/04/2026

Misschien weet je dit al…
maar doe je er nog niks mee.

Soms zie ik ze zó hun best doen
bij het maken van hun training.
Lang nadenken over wat er allemaal in moet.
Nog wat theorie toevoegen.
Een extra oefening.
Nog een voorbeeld erbij.

Ze willen alles geven wat ze weten.
En ergens is dat ook logisch.

Omdat je wilt dat mensen echt iets aan jouw training hebben.
Omdat je zorgvuldig wilt zijn.
Omdat je het goed wilt doen.
Maar juist daar gaat het mis.

Dit zijn 3 waarheden die je mag horen:

#1 – Deelnemers komen niet voor jou.
Deelnemers komen voor zichzelf.
Zij zoeken een antwoord op hun vragen.
Ze hopen dat iets waar ze nu in vastlopen helderder wordt. Dat er iets verandert.
Dat ze naar huis gaan met iets wat hen echt verder helpt.

#2 – Deelnemers willen niet weten wat jij allemaal weet.
Wat voor jou belangrijk voelt om te delen,
is niet altijd wat zij op dat moment nodig hebben.
Omdat jij verder bent in jouw kennis
dan zij in hun proces.
Ze willen niet jouw hele binnenwereld begrijpen.
Ze willen een volgende stap kunnen zetten.

#3 – Deelnemers vragen zich nooit af of jij wel genoeg weet.
De twijfel of jij wel voldoende kennis hebt,
leeft helemaal niet bij de mensen in de ruimte.
Ze komen omdat ze ergens in vastlopen.
Ze willen voelen dat jij begrijpt waar zij staan.
En dat jij hen kunt helpen om verder te komen.

Dit zijn geen prettige boodschappen.
Dat snap ik.

Maar juist deze inzichten helpen je
om andere keuzes te maken in je training.

Niet vanuit wat jij nog wilt vertellen.
Maar vanuit wat zij echt nodig hebben.
En vaak wordt je training daar juist sterker van.

Welk nummer is de grootste eye-opener voor je?

25/04/2026

Soms krijg je als trainer het advies:
“Je mag meer jezelf zijn voor de groep.”

Vaak wordt dat liefdevol bedoeld, omdat iemand ziet dat er meer in jou zit dan er op dat moment uitkomt in je training.

Toch kan zo’n zin ook behoorlijk verwarrend zijn.
Want wat betekent dat eigenlijk?
Meer jezelf zijn.

En misschien nog wel belangrijker:
hoe doe je dat op het moment dat jij degene bent die voor de groep staat?
En iedereen naar jou kijkt en iets van jou verwacht?

Dat hoor ik vaker.

Mensen voelen vaak wel dat er meer in hen zit dan er voor de groep uitkomt. Alleen zoeken ze de oplossing dan juist in:
🟠 nog meer werkvormen
🟠 nog meer theorie
🟠 of een strakkere opbouw

Omdat dat veiliger voelt.

Want als je je onzeker voelt, ga je juist vertrouwen op dingen buiten jezelf. Dat geeft een gevoel van controle en bevestiging dat je het goed doet. Zo hoop je niet door de mand te vallen.

Terwijl de echte verandering vaak begint op een heel andere plek.

Niet bij de vraag:
Hoe doe ik het beter?

Maar bij de vraag:
Wat gebeurt er eigenlijk in mij als het spannend wordt?

Misschien herken je dat.

23/04/2026

Ik wou dat meer mensen dit wisten.

Het is vrijdagmiddag.

Haar workshop staat.
De opbouw klopt.
De oefeningen zijn bedacht.

En toch zit ze nog achter haar laptop.

Ze leest haar programma opnieuw door.
Voegt nog wat extra uitleg toe.

Want steeds die gedachten:
“Wat als ze denken dat dit te simpel is?”
“Straks hebben ze hier niks aan.”

Ondertussen gebeurt er van alles in haar lijf.

Haar schouders staan strak.
Er zit een knoop in haar maag.

Ze heeft net in een trainersboek gelezen
dat je je hele training moet uitschrijven.
Stap voor stap. Alles op papier.

En dan denkt ze:
sh*t… zo doe ik dat helemaal niet.

Dus trekt ze haar eigen manier in twijfel.
“Zie je wel. Ik doe het niet goed.”

Als we elkaar spreken, zegt ze:
“Ik weet dat ik mezelf gek maak…
maar ik kom er niet uit.”

En eerlijk? Ik herken dat.
Ik heb ook vaak genoeg gedacht dat ik het anders moest doen.
Volgens een methode. Volgens hoe het ‘hoort’.
Zeker als ik iets nieuws gaf, voelde ik diezelfde spanning:
Doe ik het wel goed genoeg?

Tijdens ons gesprek herinnert ze zich een eerdere training. Daar zat ze er anders in. Veel rustiger.

Niet omdat ze meer had voorbereid.
Maar omdat ze het op haar eigen manier deed.

En toen viel het kwartje.

Dit ging niet over haar training.
Dit ging over een oude stem:
“Je moet het doen zoals het hoort.”

Die wordt extra hard zodra je iets nieuws doet.
Dat is heel menselijk.

Ze besluit dat haar uitwerking goed genoeg is.

Dinsdag geeft ze haar workshop.
Met spanning, ja.
Maar ook met meer vertrouwen.

En na afloop zegt ze:
“Al die onrust vooraf… het was nergens voor nodig.”

👉 Het zit dus niet in nóg beter voorbereiden.
Het zit in stoppen met twijfelen aan jezelf.

Wil je vaker dit soort inzichten?
Volg dan

Adres

Dirkje Goedhartstraat 48
Rotterdam
3065HH

Telefoon

+31616260137

Website

http://totustraining.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Totus Training nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.