15/05/2026
Hoe houd je de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog levend, nu de laatste ooggetuigen verdwijnen?
Twee voorbeelden op BOOR-scholen in Rotterdam.
Op het Erasmiaans Gymnasium werden onder meer de 130 namen voorgelezen van (oud)leerlingen en docenten die de oorlog niet overleefden. Rector Chris van den Berg sprak over de schuldvraag, en pleitte voor mildheid. “Draag het verleden, zodat de toekomst beter wordt.”
Drie groepen 8 van Daltonschool De Margriet presenteerden op straat de werkstukken die ze maakten over joodse kinderen uit hun buurt. Ze vertelden hun bevindingen voor de huizen waar deze kinderen 80 jaar geleden woonden, werden opgepakt en afgevoerd.
Willem-Jan schreef een boekje over Grietje de Winter, vermoord in Auschwitz op haar vijfde. Dominique deed onderzoek naar Levie Khonraad, die zijn overbuurjongen had kunnen zijn. “Dan komt het wel dichtbij.”
Daarna poetsten ze samen de Stolpersteine, de messing gedenksteentjes, in de straat.
Twee scholen, twee tradities, dezelfde gedachte: herinneren is een werkwoord. Kinderen raadplegen bronnen, denken na over dilemma’s waar volwassenen vaak ook geen antwoord op hebben, en spreken namen hardop uit tot ze weer mensen worden.
Goed dat onze scholen hier ruimte voor maken.
