02/11/2022
Je zet een kind op de wereld.
Een kind wordt geboren en daarmee worden ook ouders geboren.
Je kind groeit op en je doet alles waarvan je denkt dat het nodig is.
Iedere ouder doet waarvan zij overtuigd zijn dat ‘t het beste is voor hun kind, binnen hun kunnen.
Je kijkt naar hoe je ouders het deden, en je houdt wat past bij jouw normen, waarden, kennis en ervaring en wat niet resoneert, doe je anders.
Zo kijk je ook naar andere familieleden. Naar vrienden. Naar buren. Naar onbekenden in de supermarkt.
En je opvoedpartner doet hetzelfde.
Bewust of onbewust doet iedereen dit.
De valkuil zit hem erin dat (zeker bij een eerste kind) we onszelf vaak als referentiemateriaal gebruiken.
Wat heb ik als kind gemist?
Wat vond ik echt geweldig?
Maar jouw kind is niet jij. Net als jij niet jouw ouders bent.
Je bent een ander mens, met andere behoeftes, wensen, dromen, karaktereigenschappen, beperkingen, angsten, kwaliteiten.
We zijn allemaal hetzelfde en we zijn allemaal anders.
We moeten onze kinderen niet opvoeden zoals we zelf opgevoed hadden willen worden, maar zoals zij opgevoed moeten worden.
Door ze te zien voor wie zij zijn en niet voor wie wij willen dat ze zijn of als een mini-versie van onszelf.
En daarin kan een objectief systeem als Human Design helpen.
Welke behoefte zie jij terug in jouw kind, die je niet in jezelf herkent? En hoe ga je daarmee om?
Afbeeldingomschrijving in Alt Text
📷
