Wereldse Kaplaarzen

De kleur in ons grijs: Terugblik op Lichtjes in de Vermaning

Soms voelt de wereld aan als een paar stevige, aardse kaplaarzen in de modder: zwaar, rauw en eerlijk. Afgelopen week stond ik daar opnieuw, als trotse vrijwilliger van de Aya Memoriam Foundation, tijdens onze herdenking lichtjes in de Vermaning.

Het thema van dit jaar was Grijs. Ons team was gehuld in alle kleuren om grijs—de kleur van de mist waar je in terechtkomt als het leven stilstaat kleur te geven. Maar midden in dat grijs stond de CD centraal. Niet alleen als symbool voor muziek in ons zo stille leven, maar als drager van een demo: een belofte van wat had kunnen zijn.

Juist daar ontstond de magie. Want als het licht de CD raakt, verschijnen er spetters van kleur.

Die kleurspetters zijn de sprankels die de herinnering nog altijd achterlaten. Het zijn de kleine momenten van liefde en trots die door het verdriet heen breken in het leven van de ouders. Het herinnerde ons eraan dat, hoe grijs de wereld soms ook kleurt, de liefde altijd een eigen spectrum aan licht met zich meebrengt.

Het was een avond van verbinding, van tranen die mochten vloeien en van een gezamenlijke stilte die meer zei dan duizend woorden of klanken.

Terwijl we samen luisterden naar de muziek en de namen noemden, voelden we de kracht van het samen zijn. Want ook als het gemis enorm is, hoeven we niet alleen in het donker te staan.

Als alle kaarsjes branden..., en je naam is genoemd

💫Dan weten we dat die lichtjes altijd ons grijs zullen verwarmen. ✨

Vandaag is de dag dat ik met een warm hart afscheid heb mogen nemen van De Vijf Havens en Varenoord ❣️
Wat een mooi afscheid, wat een waardevolle woorden.
Ik neem dat allemaal mee in mijn levensrugzak❣️
Een dankbaar mens voor alle ontmoetingen

Een hele dag scenario training oncologie geven

Dag scenario training geven.
Door kennis te delen zal kunde ergens ontstaan.
,

Morgen 10 december mogen we elkaar weer ont-moeten❣️
Waarin we de namen hard op noemen en ze in het licht mogen zetten.
Waarin we mogen leunen op elkaar❣️
Aya Memoriam Foundation

Vandaag een dag ABCDE en palliatief redeneren voor palliatieve zorg verpleegkundige die deze week hun opleiding afsluiten.
.
Dankbaar daar een onderdeel van te zijn❣️

Dag 2 deze week, training geven in het EMC.
Beginnen bij de kern van het vak...nieuwe broeders en zusters, dat meegeven wat de kern van het beroep is.
Luisteren met al je zintuigen en je hart ❣️

Met mijn Wereldse kaplaarzen een Dagje training geven aan de Geriatrie opleiding in het EMC..
Een hele dag kijken waar het SAMEN anders kan
,

Met mijn wereldse kaplaarzen, een fijne dag training geven in het EMC. Palliatief redeneren
de bron beginnen voor verandering ❣️

Vandaag zetten de wereldse kaplaarzen weer hun stappen naar het EMC .....training zorg in de stervensfase , maakt kundig

Hij heeft al een ruime tijd last van …
Ja... waar hij precies last van heeft kan hij niet benoemen
Maar alles kost hem moeite
Daar werkt de situatie die aan de gang is in de wereld ook niet aan mee.
Hij mist zijn praatje op het bankje in het park
Hij kan zich niet meer herinneren dat hij zijn kostuum aan mocht doen
Want er zijn geen speciale gelegenheden meer waar hij voor uitgenodigd wordt.
Zijn Neef heeft voorgesteld om met mij en de poppetjes te komen praten.
Aan de telefoon spreken we af, dat als hij komt ik graag hem in zijn kostuum met stropdas ziet komen op onze afspraak.
Als hij de praktijk in komt, staat daar een statige man, met kostuum en stropdas.
De koffer met poppetjes gaat open,
Ik leg kort uit via de poppetjes dat ik graag met hem de situatie neer wil zetten op tafel.
Hij zegt; dat ik ooit nog met speelgoed zou spelen !
Ik heb namelijk nooit speelgoed gehad.
Ik laat hem zichzelf uitzoeken … in een koffer met poppetjes.
Daar naast zet ik zijn kleine en kleine kleintje op tafel.
Binnen een korte tijd, staat de situatie op tafel.
Met een lach en een traan, verteld hij zijn verhaal
De angst als kind, de oorlog ,het nooit ergens bij horen, eenzaamheid, doelloosheid in het leven,
Loyaal aan zijn werkgever wel 32 jaar en nu zich afgeschreven voelen.
We hebben een mooi en open gesprek met elkaar en de poppetjes.
Als we het gesprek afronden
Vraagt hij….. kan ik weer een speel afspraak maken?
Want de schaduw is duidelijk geworden.
Ik ben nooit te oud om te spelen.

( met toestemming van Dhr. )

Zonnebloemen .....

Het waren zonnebloemen
Zonnebloemen die zijn laatste behuizing moesten versieren
We kwamen in gesprek met elkaar
Omdat hij via “die buurman” had gehoord dat ik iets deed met kaplaarzen en luisteren
Hij wilde graag vast hebben staan dat hij zonnebloemen wilde als het zover was
Maar hij had een probleem.
Wat als hij zou sterven, buiten het seizoen van de zonnebloemen.
Samen zochten we naar een oplossing…
We kon geen oplossing vinden, maar…
De verhalen van zijn tuin kwamen naar boven
Hoe hij vaak in de tuin in zijn kruiwagen ging liggen
En dan zo kon genieten van de zonnebloemen in zijn tuin.
Het leek erop dat ze dan altijd richting de kruiwagen groeide
De laatste dagen gaat het minder met hem
Buiten is het koud en het is zeker geen seizoen voor zonnebloemen
Hij belt en zegt ik heb de oplossing …
7 dagen later stond ik bij zijn laatste plek hier op aarde
Naast mij zijn kruiwagen.
Nu gevuld met aarde ….
En wel meer dan 100 zaden
Bij het dicht maken van het graf.
Ging zijn laatste wens in vervulling...
Zijn laatste behuizing.
Zal dadelijk bloeien met wel honderd Zonnebloemen