30/09/2018
Joke, Joke… waar ben je
Vandaag exact vijftig jaar geleden.
Hij had de koeien wat vroeger gemolken, zich snel even opgefrist en de nette kleding aangetrokken. Moet even weg en kom vanavond weer thuis mompelde hij, haar in de vlucht nog een kus op haar wangen gevend.
Later in de avond kwam zijn auto knerpend tot stilstand. De hoed stond achter op het hoofd, en met een grijns van oor tot oor, de bekende ondeugende twinkeling in de ogen huppelde hij het huis binnen.
Joke, Joke... waar ben je. Joke ik heb een zwembad voor je gekocht.
Dit waren de legendarische woorden die hij uit wist te brengen.
Nu was Joke een groot liefhebber van zwemmen. Bijna dagelijks trok ze haar baantjes buiten in ’t olle diepke. Dit soms onder afkeurende blikken van passanten. Maar haar kon dit niet deren, sinds zij de zwemkunst in haar tiener jaren machtig was geworden, was er geen water meer veilig voor haar.
En dus vertrok hij daarna iedere dag na het melken naar Roden om te klussen. Er werd getimmerd, gemetseld en zelfs de eerste twee baden van het Natuurbad kregen een betonvloer.
Het huis van de badmeester werd erbij gekocht en daardoor was er ruimte om te wonen.
In 1970 werd de Camping geopend, waarbij één van de eerste gasten uit Nieuw Zeeland kwamen. De meeste gasten woonden voornamelijk in Groningen.
Vanwege de betonvloer vloer was het zwembad vrij simpel schoon te maken kon het zwembad nog jaren worden gebruikt door de campinggasten. Eind jaren zeventig begin tachtig werd het derde bad dicht gegooid, dit omdat hij te onveilig was voor de kleine Campinggastjes. Jaren later mochten ook de overige baden niet meer voor zwemdoeleinden gebruikt worden en werden deze tot vijvers omgetoverd.
In de jaren negentig ging de Camping ter ziele en werd het terrein een lap grond met een gebouw en vijvers.
Krakers namen hun intrek en na anderhalf jaar mochten ook zij weer vertrekken.
Hij is ondertussen overleden, maar Joke….. Ja, die zwemt nog steeds.
