ZonneZieltjes Coaching Ontspanning & Rouwbegeleiding

04/08/2026

"Krijg je er nog eentje?" vroeg hij terwijl hij daarbij over zijn buik wreef. In mijn hoofd bedacht ik allerlei antwoorden, maar ik kon mijn schrik niet verbergen. Hij zag dat blijkbaar en bood meteen zijn excuses aan. "Nee", zei ik met een geforceerde lach. Ik wilde eigenlijk zeggen: 'Hoe kun je dit vragen, doe dat nooit meer', maar ik hield mij in. Ik dacht aan de dagen daarvoor, ik had met buikpijn op de bank gelegen.
Ik dacht aan de steken die ik eerder die ochtend voelde in mijn buik, waardoor ik waarschijnlijk mijn hand op mijn buik had gelegd. Was het die hand die hem deed denken dat ik zwanger ben? Of was het mijn enorm opgeblazen buik, de zogenaamde 'endo-belly' die het deed lijken dat ik er nog eentje krijg...?
Zijn vraag hield mij nog dagen bezig, het maakte me verdrietig en boos. Deze vraag stellen vind ik brutaal, je kunt iemand er enorm mee kwetsen. Vrouwen die misschien wel proberen zwanger te raken of vrouwen die worstelen met hun lichaam en onzeker worden van deze vraag. Mijn situatie op dat moment was dat ik nog niet wist of mijn baarmoeder verwijderd zou worden. Die uitslag zou ik een week erna krijgen.
In die week heb ik veel gedacht aan het verlangen naar 'nog eentje'. Een hoop die ik jaren geleden al heb laten varen en waar ik nu ok mee ben, op mijn 45e. Toch raakte de vraag me meer dan ik vooraf had gedacht. Zeker in het proces waar ik nu in zit. Mijn baarmoeder zal verwijderd worden, dan kan het écht niet meer.
Jaren geleden heeft een lieve vriendin ook deze ingreep gehad, zij had een onvervulde kinderwens en haar woorden vergeet ik nooit meer: "Mijn geboortehuisje gaat ongebruikt retour", zei ze. Het raakte mij, ik wist op dat moment nog niet dat ik ooit moeder zou worden. Zij had deze droom opgegeven en veel baat gehad bij de operatie. Ze had er vrede mee, maar ik voelde haar diepe pijn in die ene zin.
Mijn geboortehuisje is wel bewoond, River mocht hierin groeien. Veilig en warm. Ik denk aan het eerste moment dat ik hem voelde bewegen. Als een fladderend vlindertje in mijn buik. Een moment dat ik nooit zal vergeten. Het maakt me dankbaar en ik heb er vrede mee dat dit geboortehuisje retour zal gaan. Maar de diepe pijn blijft en dat is een deel van mij geworden. Ik draag het met mij mee.
Door dit te delen, heel ik een stukje van mijn pijn. En ik weet dat veel vrouwen deze pijn herkennen en hier misschien troost uit halen. Dit was deel 2 van mijn verhaal in aanloop naar de hysterectomie. En in aanloop naar de veranderingen in mijn praktijk. Later meer hierover. Deel gerust jouw ervaring hieronder of in een dm. Delen is helen.

22/07/2026

"Dan zet ik je op de wachtlijst voor een operatie", hoor ik aan de andere kant van de lijn. Ik verwacht directe twijfels bij mezelf, maar ze komen niet. Ik voel me juist heel krachtig en sterk, ik weet dat dit de bedoeling is.
En dat dit het juiste moment is.

Vanaf de eerste menstruatie worstel ik met heftige pijn en zoals jullie weten heb ik endometriose. Daar kwam ik pas op mijn 29e achter. Na ontelbaar veel onderzoeken, behandelingen, hormonen en twee operaties, mocht ik op mijn 37e toch moeder worden. Voor en tijdens mijn zwangerschap voelde ik mij geweldig, fit, vrouwelijk.

Na de geplande keizersnede waarbij ze ook nog endometriose hebben verwijderd, genoot ik van onze knappe zoon. Langzaam kwamen de klachten weer terug. Een jaar na de geboorte van River, had ik weer heftige menstruatiepijn en daar kwam pijn bij de eisprong bij, vermoeidheid, zenuwpijn. Kortom; mijn leven stond weer in het teken van endometriose.

Ik ben door allerlei processen gegaan en sta nu op mijn 45e, op het punt dat ik weet dat het beter is om de baarmoeder te verwijderen. Nu ik vol in de perimenopauze zit, ben ik onregelmatiger ongesteld. Mijn vertrouwen in mijn lichaam is weg, ik ben bang voor de pijn. Hoewel ik geniet van alles wat ik wèl kan en heel dankbaar ben, wil ik graag de kwaliteit van mijn leven terug. Niet steeds hoeven denken; maar kan ik dit wel? Afspraken af moeten zeggen, omdat mijn lichaam op is. Ik heb nog zoveel ambities, dromen...

De baarmoeder eruit, het is niet de oplossing. Het geeft geen garantie en het geneest de endometriose niet. Maar de klachten zullen hoogstwaarschijnlijk verminderen en ik zal geen bloedingen meer hebben.
Dat klinkt als muziek in mijn oren. Op mijn 11e kreeg ik mijn eerste bloeding en werd ik 'een vrouw'.
Het vrouw zijn is me soms heel zwaar gevallen.

En toch, nu ik weet dat de baarmoeder verwijderd gaat worden, voel ik me zo krachtig. Ik voel me juist heel vrouwelijk, ik kies namelijk voor zachtheid. Het mag nu, ik wil die pijn niet meer. Ik mag in de overgave en weer gaan vertrouwen in mijn kracht. De kracht van de baarmoeder, die ook als de baarmoeder niet meer fysiek aanwezig zal zijn, er altijd zal zijn.

*Meer in de reacties

05/07/2026

Op 12 juli vorig jaar kwam mijn boek 'Mam, mijn hoofd zit zo vol' uit en ik heb inmiddels al veel ouders blij mogen maken met mijn boek. Omdat het nu bijna een jaar geleden is, vond ik het wel weer tijd voor een winactie!

Ik schreef dit boek voor ouders van (vermoedelijk) hoogbegaafde kinderen èn professionals die met deze kinderen of ouders werken. Je leest mijn persoonlijke zoektocht als moeder van een hoogbegaafd kind, ervaringen van andere ouders èn je krijgt veel tips en handvatten. Bijvoorbeeld hoe je jouw kind kunt helpen ontspannen en hoe je beter voor jezelf kunt zorgen.

Wil je kans maken op mijn boek? Reageer dan hieronder en vertel waarom jij dit boek wilt lezen. Volg mijn profiel èn deel het bericht in je stories. Op 12 juli maak ik de winnaar bekend.

Naast het boek ontvang je ook het mooie gedicht van Brievenbusgeluk en een fijn ontspanningspakketje. 💜

Ik vond het liedje van Hoogbegaafd de Gids || Kristel van Eijk wel heel toepasselijk bij dit bericht. 😉

18/05/2026

Dinsdagavond 2 juni mag ik voorlezen uit mijn boek 'Mam, mijn hoofd zit zo vol' en je kunt mijn boek ook kopen. Daarnaast gaan we in gesprek over het ouderschap van een hoogbegaafd kind èn we gaan peilen of er behoefte is aan een ontmoetingsplek voor ouders van (vermoedelijk) hoogbegaafde kinderen in Altena.
Locatie Het Vlechtwerk in Werkendam.

Hoogbegaafde kinderen hebben andere behoeften, gevoelens, mogelijkheden en valkuilen. Hoe ga je daar als (groot)ouder/verzorger mee om? En hoe kom je er überhaupt achter dat je kind hoogbegaafd is? Liesbeth van Oord – Zonnevylle schreef er een boek over.

Op dinsdagavond 2 juni vertelt ze haar persoonlijke verhaal. Ben jij erbij? Meld je gratis aan via www.bibliotheekaltena.nl/hoogbegaafd

12/05/2026

Ik kan niet in mijn chatberichten. Ik krijg wel een melding, maar kan ze niet lezen. Excuses daarvoor. Mocht je een berichtje hebben gestuurd en je wacht op een reactie, stuur mij dan even een appje.

06 81022710

19/04/2026

Zoals beloofd een post over de opleiding die ik volgde: Systemisch werk bij rouw en verlies.
Vooraf had ik met mijn hoofd bedacht dat mijn eigen rouwproces te maken had met het leven met endometriose; het verlies van gezondheid en misschien in de toekomst, het verlies van mijn baarmoeder. Tijdens de opleiding werden we uitgenodigd om leven en dood aan te kijken...

Daar werd iets heel anders aangeraakt bij mij. Ik voelde weerstand, want ja, mijn hoofd had dit niet zo bedacht.
Maar de weerstand wilde gevoeld worden. Oude tranen wilden stromen. De herinnering wilde gezien worden.
Ik zei ja op de uitnodiging en volgde mijn lichaam en mijn intuïtie. In de twee weken die volgde ben ik de diepte in gegaan en ging ik terug naar mijn eerste herinnering aan groot verdriet.

Ik voelde het gemis, ik voelde de connectie die er nog steeds is, ik voelde de Liefde. Ik wist ook dat er werk aan de winkel was. Na haar overlijden ben ik op een andere plek in het systeem gaan staan, toen onbewust. Nu bewust...
Het was en is niet mijn plek. Dit werd heel mooi duidelijk in de tafel opstelling die we oefenden tijdens de tweede dag.

Ik wist dat ik mijn eigen plek weer mocht gaan innemen.
Weer voelde ik weerstand, strijd. De rol die ik had aangenomen, voelde namelijk ook veilig. Maar de tijd was daar, nu mocht ik voor mijzelf kiezen. En wat ik op dat moment voelde, was opluchting. De pijn in mijn schouders trok weg. Er werd mij ook ineens veel duidelijk, waarom ik bepaalde dingen had gedaan. Bepaalde keuzes had gemaakt.

Deze opstelling gaf zoveel helderheid. En weer voelde ik die diepe connectie die ik met haar had en heb. We kenden elkaar al voor dit leven en nu ik op de juiste plek in het systeem sta, kan mijn eigen verdriet, er ook Zijn.

Dit is wat systemisch werk kan doen en wat ik graag wil doorgeven.

31/03/2026

Vandaag de laatste dag van De Endometriose Awareness Maand. Dit is het vervolg op mijn vorige post:

Ik staar naar de zwarte streng op het scherm, het ziet er boosachtig uit. Dit is endometriose, het lijkt vast te zitten aan je darm, zegt de echoscopiste terwijl ze op mijn buik duwt.
Dat zou mijn toenemende klachten kunnen verklaren, denk ik hardop. Het onderzoek duurt ruim tien minuten, ze neemt de tijd om alles goed te bekijken. Dan mag ik door naar de arts in opleiding, die op me wacht in het kamertje...

Ook zij neemt de tijd, ik voel me gehoord. Ze stelt heel veel vragen, af en toe moet ik diep graven in mijn geheugen op zoek naar jaartallen. Wanneer kreeg ik de diagnose, wanneer welke behandeling, wanneer ben ik geopereerd? Welke pil soorten en hormonen heb ik allemaal gebruikt? Terwijl ik alles opsom, bedenk ik me dat ik nu al 30 jaar lang klachten heb.
De diagnose heb ik ongeveer 15 jaar geleden gekregen.

Wat is er al veel gebeurd. Wat had ik gehoopt dat het zwarte monster in mijn buik zich niet meer zou laten zien. Maar helaas, wij vrouwen met endometriose moeten vaak leven met chronische pijn en zijn dagelijks op zoek naar balans.
We leren leven met pijn, vermoeidheid, het verlies van een toekomstbeeld. Dit is rouw.

We bespreken de opties die ik nog heb en daarbij zijn hormonen een absolute no go! De heftigheid van de bijwerkingen, de donkere depressieve, ja zelfs suïcidale gedachten die bij mij naar boven komen als ik hormonen moet gebruiken, wil ik nooit meer ervaren. En in tegenstelling tot andere artsen die dan alsnog het rijtje hormonale behandelingen afgaan, luistert ze naar me. Ze neemt me serieus. Ze weet waar ik vandaan kom en waarom ik zo stellig ben. De andere optie is nog een operatie.

Hoe het nu verder zal gaan, weet ik nog niet. Ze zullen mijn casus gaan bespreken in het multidisciplinair team waar allemaal specialisten in endometriose in zitten. Ik vertrouw erop dat ze mij zullen helpen de juiste beslissing te nemen.
Als dat betekent dat de baarmoeder eruit gehaald gaat worden, is dat goed. Ze heeft haar werk gedaan, er heeft een prachtig kind in mogen groeien.

Ze heeft me ook extreem veel pijn en verdriet bezorgd.
Lees verder 🔽

24/03/2026

Tegenover mij zit een vrouw, zichtbaar geëmotioneerd.
Haar partner, althans dat vermoed ik, zit naast haar.
Beiden zijn ze gericht op hun telefoon, wegvluchtend van een voor mij voelbare emotie.

De echoscopiste komt naar buiten en roept ze naar binnen, naar mij wuivend dat ze iets uitloopt. Ze lacht vriendelijk en sluit de deur. Ik wacht, mijn moeder zit naast me, zoals ze zo vaak naast mij heeft gezeten. Ze was mijn steun toen ik van de ene arts naar de andere specialist werd gestuurd, zoekende naar een diagnose. Een naam voor mijn klachten.

Ze was daar, wachtend op de zaal na mijn zes uur durende operatie. Ze stond naast me, toen ik na jaren van pijn, teleurstellingen en allerlei behandelingen, besloot om ermee te stoppen. Het was buiten het ziekenhuis, ik zie mezelf nog staan bij de parkeerplaats. Ik huilde. Mijn lichaam was op.

En nu ben ik hier, in het UMC voor een second opinion.
Al kan ik het beter een third of fourth opinion noemen inmiddels... Het stel komt weer naar buiten. Ik denk terug aan de periode dat ik met mijn man in een IUI traject zat.
Hoe hormoonspuiten, echo's en wachtweken mijn leven beïnvloedde. Hoe ik geëmotioneerd in wachtkamers zat waar ik omringd werd door dikke buiken.

Ik word naar binnen geroepen. Tegenwoordig is de zorg voor vrouwen enorm verbeterd. Ik hoef niet meer met mijn benen omhoog en mijn voeten op de steunen. Ik mag rustig liggen en er wordt gewacht tot mijn lichaam voldoende ontspannen is. 'Ik zie iets tussen je baarmoeder en darmen', zegt de echoscopiste. Ik kijk mee op het scherm en zie een grote zwarte streng.

Wordt vervolgd...

22/03/2026

Even voorstellen.
Een hoop nieuwe volgers in korte tijd, dus tijd voor een voorstelrondje: ik ben Liesbeth, 45 jaar, moeder van een hoogbegaafde zoon van 7. Getrouwd en sinds een halfjaar wonen wij in Sleeuwijk, Noord-Brabant.
We zijn verhuisd voor passend onderwijs en om dichterbij mijn ouders te wonen. We voelen ons hier helemaal thuis en ik werk ook in het mooie Altena! Ik ben coördinator van de

Daarnaast heb ik een eigen praktijk in coaching, ontspanning en rouwbegeleiding. Momenteel staat het even op een laag pitje, maar daar komt op de juiste tijd verandering in...
Vorig jaar heb ik een boek uitgebracht: 'Mam, mijn hoofd zit zo vol' en ook daar ben ik achter de schermen druk mee bezig. Ik heb het in eigen beheer uitgegeven, dus dat betekent zelf promoten en alles regelen. Binnenkort mag ik een lezing geven in de plaatselijke bibliotheek en er staan nog meer mooie dingen op de agenda!

Ook schrijf en vertel ik over mijn leven met endometriose.
Ik ben heel open en dat doe ik, omdat ik weet dat ik hiermee andere vrouwen kan steunen en inspireren.
Hier op mijn profiel vind je vooral berichten over het moederschap, leven met endometriose, rouw en over zelfzorg en ontspanning. Wil jij meer weten? Kijk dan op www.zonnezieltjes.nl

23/02/2026

De afgelopen weken, waarin we van alle kanten worden meegenomen in duistere berichten die misselijkmakend zijn, vond ik het heel moeilijk om mij niet constant down te voelen.

Alles komt aan het licht en ook al wist ik al langer dat deze vreselijke dingen gaande zijn in de 'onderwereld', het overviel mij weer. Ik werd weer misselijk, net als toen ik het jaren geleden voor het eerst las. En ik weet ook dat er nog veel meer gaat komen... We kunnen en mogen onze ogen niet sluiten.

Maar hoe blijf je dan staande? Hoe blijf je in je kracht staan?
Hoe kun je in je eigen energie blijven? Je zielsmissie leven?

Er is constant afleiding en dat is de bedoeling.
Het is de bedoeling dat je verward raakt, in de angst meegaat, boos wordt en wordt meegesleurd in de polarisatie.

Hoe kun je zacht blijven in deze verharde maatschappij?
Hoe kun je blijven geloven in het Licht? In het goede van de mens?

Daar worstel ik mee de afgelopen tijd en jij misschien ook wel.
Ik wilde er in eerste instantie niet over schrijven, maar dat voelde niet goed. Ik wil mijn stem meer laten horen, ook al voel ik mij soms enorm beperkt.

Maar ik moet, omdat ik geloof dat we zacht kunnen blijven als we de hardheid niet ontkennen. Dat we het Licht kunnen zien, als we ook het donker toelaten. De schaduwkanten in onszelf leren omarmen.

Dat we in onze kracht kunnen blijven, als we kwetsbaar zijn.
Open en transparant. En ik moet, omdat ik moeder ben.
En ik wil blijven werken aan een mooiere wereld voor mijn kind. En daarbij denk ik aan al die kinderen die vreselijke dingen hebben moeten doorstaan. Alle kinderen die nog steeds vermist zijn.

We kunnen en mogen niet wegkijken.
En dat begint in de spiegel...

🤎 Liesbeth 🤎