23/01/2021
Marleen werd elke dag bozer en opstandiger. Ze leek een muur om zich heen te bouwen, en gedroeg zich afstandelijk.
Uiteindelijk besloot moeder om een afspraak te maken voor een coaching uurtje bij de paarden.
Terwijl ik met Marleen praat, houdt zij zich enorm op afstand; zowel lichamelijk als in het gesprek.
Ik zie dat de paarden vanaf een afstand nieuwsgierig naar haar kijken en langzaam dichterbij komen, stapje voor stapje.
Ik merk dat Marleen bang wordt. Wat is er aan de hand, vind je de paarden eng?
Nee, maar ze hoort elke dag het nieuws op de radio, corona is gevaarlijk en je kunt er dood aan gaan, en daarom moet zij afstand houden van iedereen.
Terwijl ze aan het vertellen is, stapt 1 dappere kleine pony toch op haar af, en komt heel dichtbij haar.
‘Ga weg’ zegt Marleen, maar de pony blijft voor haar staan.
Ik vraag haar wat zij wilt; zullen wij weglopen van de pony of durft ze het aan om hem te aaien?
Vragend kijkt ze me aan. Mag dat wel? Ik moedig haar aan om dit te doen.
Ze doet het héél voorzichtig, en ik hoor de pony snuffen… als ik opzij kijk zie ik dat de snufjes ook van Marleen komen, en met tranen
over haar wangen, opent ze haar armen en geeft de dappere pony een superdikke knuffel.
