Marjolijn Geenen rouwbegeleiding

22/03/2026

Daar sta ik dan, ineens op een maandagochtend. De nachtzak van de katheter van mijn moeder leeg te laten lopen in de wc.

Weer een stukje zelfstandigheid kwijt voor mijn moeder, weer een stukje zorg erbij voor ons. Want door de dementie lukt het haar niet meer om te leren hoe ze zelf de katheter loskoppelt en weer vast koppelt.

Weer een stukje verder op het pad van levend verlies. Zowel voor haar als voor ons. En waarschijnlijk gaat het pad nog wel even door. Een pad dat al een tijd door ons leven kronkelt. Waarin we steeds weer worden uitgedaagd om te doorvoelen wat het nieuwe verlies met ons doet.

En soms lukt dat ook niet en kijk ik even weg. Ook dat mag. Soms is het simpelweg te veel. Gelukkig kan ik leunen op vele schouders. Maar wat moet het voor iemand lastig en zwaar zijn als je dit pad alleen moet bewandelen. Alleen het verdriet draagt van alles dat steeds anders wordt.

Levend verlies brengt een vorm van rouwen met zich mee waarin er steeds meer verloren gaat. Het is je, iedere keer weer opnieuw, te leren verhouden tot een nieuwe realiteit, waarin een geliefde (of naaste) steeds iets minder kan. Of een toekomstperspectief waarin stukjes hoop verder afbrokkelen.

Deze vorm van verlies treft zoveel mensen en tegen al deze mensen wil ik zeggen: wees zacht voor jezelf, het pad is soms al hard genoeg.

27/01/2026

Het is nooit meer stil.

Levend verlies met tinnitus. Leren omgaan met constant geluid in je oor. Nooit meer een kamer inlopen en stilte kunnen ervaren. Maar ook leren omgaan met de angst dat het erger kan worden. En wanneer er stilte om je heen is wordt het geluid in je oor nog harder. Alsof het ineens wilt concurreren met de afwezigheid van extern geluid.
Mijn tinnitus begon ongeveer 10 jaar geleden. Het was geen overbelasting aan geluid maar van stress. Ik weet nog precies wanneer het begon. Ineens was het er, een piep die niet meer weg ging. Zomaar midden op de dag. Het gevoel dat dit niet meer weg zou gaan bekroop mij al.
En helaas is het niet meer weg gegaan. Soms wordt het erger bij verhoging van stress. Vaak heb ik zelf niet direct in de gaten wanneer ik bloot wordt gesteld aan teveel stress, en dan is mijn tinnitus er. De piep wordt luider.
Het is leren omgaan met deze piep. Met constant geluid. Het is aanpassen. Want ik moet er ook echt voor zorgen dat het niet erger wordt, door bijvoorbeeld harde muziek. Met feestjes, concerten en carnaval altijd oordopjes bij me hebben. Door de oordopjes kan ik mensen niet goed verstaan. Kan ik de muziek ook niet echt goed horen. Ook met oordopjes die gemaakt zijn om een goede muziek beleving te hebben mis ik toch een stuk van de ervaring.
Het is een constant proces van leren, geluid horen, vertrouwen hebben en ook teleurstelling voelen.
In Nederland zouden er tussen de 1 en 2 miljoen mensen last hebben van tinnitus, ik vind de schatting wel erg grof.
Heb jij ook tinnitus? Of ken jij iemand met tinnitus? Deel dan in je comments hoe jij ermee omgaat, wat jou helpt om hiermee om te gaan. Hopelijk leest een ander dit en draagt het bij aan bewustwording, voorkoming en herstel.

01/12/2025

Het is tijd om verder te gaan...

Al 3,5 jaar zit ik met mijn praktijk in Het Bloeinest in Helden. Een fijne plek om aanvankelijk te beginnen. Een laagdrempelige plek om als startende ondernemer te beginnen. Inmiddels ben ik uit mijn jasje gegroeid en merkte ik dat ik meer behoefte had een rustigere omgeving.
Al langer was ik aan twijfelen om te verhuizen maar omdat mijn beide ouders ziek bleken te zijn had ik het uitgesteld. Een verhuizing kon ik er niet bij hebben.
Afgelopen donderdag werd het heel duidelijk dat het écht tijd was om te gaan. En alles viel op zijn plek. Er was een fijne plek vrij bij het businesscenter Leudal in Roggel, en ik kon meteen komen kijken. Even wat schuiven in mijn agenda, maar ook dat ging soepel. En mijn ongelooflijk dierbare vriendin Nicole Joostene Joosten had ook ineens plek in haar agenda en kon met mij mee gaan kijken. Alle seinen stonden ineens op groen.

Lang verhaal kort: mijn kerstvakantie wordt opgeofferd om te verven, vloertje te leggen en te verhuizen.

16/10/2025

Verlies en verdriet woont in het hele lijf.

Je hele lijf kan missen, verlangen... Zo groot, dat het pijn doet.
Het missen, het verlangen naar die ander, die er niet meer is..

Je handen missen het om die handen vast te houden.
Je oren verlangen naar het stemgeluid van de ander.
Je ogen missen het om die ogen te zien.
Je mond ontbeert het om werkelijk te spreken met de ander.
Je armen missen die omhelzing,
die alleen gegeven kon worden door diegene die er niet meer is.
Er is een huidhonger geboren bij het overlijden, bij het afscheid.
Wees maar geduldig met het missen, het verlangen..
Laat het er zijn.
Want het zegt alles over de liefde.

07/07/2025

Ik geef je terug aan de wind

Misschien is het niet aan mij

En is het niet iets om te geven

Maar toch, ik gun je gefladder

De wind in je zeilen

De zon tijdens je reis

Een frisse start

En vooral een warm welkom

Liefdevolle armen, een vol hart

Onvoorwaardelijk voor jou

En als je dan de wind weer voelt

Denk dan eens aan mij

Het ga je goed pap, waar je ook bent...

22/05/2025

Namens het Expertisecentrum Omgaan met Verlies mag ik op 3 juni van 20.00 tot 21.30 uur een lezing geven over rouw en verlies na een relatie breuk.
Lees er alles over via

Gemeente Heeze-Leende plaatst functionele cookies voor het anoniem bijhouden van statistieken om de website continue te kunnen verbeteren. Daarnaast willen wij cookies plaatsen zodat wij je persoonlijke content kunnen aanbieden. Hiervoor vragen wij je akkoord..

03/05/2025

Ik was op tv... l1 benaderde mij of ik als professional iets meer wilde vertellen over het bewaren van berichten van dierbare overledene.

Een WhatsApp-gesprek met een overleden dierbare krijgt voor veel mensen een bijzondere betekenis. Steeds vaker worden deze chat histories gezien als digitale monumentjes die helpen bij het rouwproces.

02/05/2025

Ik kom op vandaag! Vanavond (2 mei) om 17.30 uur op tv en vanmiddag tussen 14.00 uur en 16.00 uur op de radio. Ze kwamen mij interviewen over het bewaren van Whatsapp berichten nadat een dierbare is overleden. Over hoe dit kan helpen in de rouwbeleving, of het "gezond" is en hoe vaak ik het zie in mijn praktijk.

18/03/2025

Ik had een plan.... een totaal onuitvoerbaar plan....

Ik had al een plan gemaakt. Als Zohra (onze hond) zou komen te overlijden zou ik kalm zijn. Ik zou lieve woordjes fluisteren en haar vasthouden.
Want het boeddhisme leert ons dat tijdens het moment van overlijden het als verstorend ervaren kan worden wanneer wij huilen, het bemoeilijkt de ziel om los te laten. Het is beter om kalm te zijn, om zo de overgang voor de overledene makkelijker te maken. Onze tranen hechten hen nog aan ons.
Maar het lukte me niet. Ineens ging ze zo snel achteruit. Daar op de behandeltafel piepte ze er ineens tussenuit. Angst, paniek en verdriet greep om zich heen in mij. Een niet te stoppen stroom van tranen. Ja, het vasthouden lukte. Maar de rest van mijn plan om rustig aanwezig te zijn viel in duigen.
En nu kan ik eindelijk voelen dat die tranen er mogen zijn. Dat bij afscheid nemen tranen horen, en dat dit normaal is. Het zegt alles over de liefde, toewijding en het gemis.
Heel misschien als de dood niet zo ineens was gekomen dat het me dan wel was gelukt. Maar dit was kennelijk ons pad. Ze mocht voelen hoeveel ik van haar houdt. En hoe graag ik had gewild dat ze nog niet was gegaan.

08/03/2025

Als je vecht tegen jezelf, wie verliest er dan als je wint?

Deze zin trof mij een tijdje geleden. Anne Marsman deelde hem, en ik heb hem maar " even geleend".
Wat mij hierin trof is dat ik het zo herken. In de strijd met jezelf. Teleurgesteld zijn over bepaalde patronen en manier van reageren. Steeds weer terugkijken en dan zien: ja, wat had ik dan anders verwacht? Daarna denken: de volgende keer lukt het me wel. Om mijzelf vervolgens weer af te straffen als het (weer) niet lukt. En ik had hem nog nooit zo bekeken... Want als ik dan met mezelf vecht, wie verliest er dan als ik win? Of beter gezegd: welk deel in mij verliest er dan?
In mijn begeleiding zie ik het ook vaak. De worsteling van het zijn. Het toestaan van de nieuwe delen in jezelf die zijn ontstaan na een verlies. Het element strijd eruit halen. Kijken of het lukt om dat wat zich aandient er mag zijn, en het liefst ook zonder oordeel. Vaak strijden mensen ook met de nieuwe realiteit die is ontstaan na een betekenisvol verlies. Het is ook een opgave om te accepteren, om toe te staan, om neer te storten om vervolgens weer door te gaan.
Dus kijk eens of het lukt om het element strijd eruit te halen, dat ben ik ook aan het proberen....

13/02/2025

Verdriet is verdriet... het is missen...

Verdriet is missen.
Het verlangen naar wat was.
Kon het nog maar even.
Een keer vasthouden, ruiken, koesteren.
Verdriet is al een reiziger door het lichaam.
Blijft niet op dezelfde plek.
Soms duidelijk aanwezig.
Dan stilletjes op de achtergrond.
Verdriet is welkom.
Net als geluk, tevredenheid en liefde.
Het maakt dankbaar.
De vormen, gezichten en kleuren van verdriet.
Verdriet kan diep zijn.
Groot als de poolster.
En zacht als een donsveer.
Ze laat haar tekens achter.

Wat is verdriet eigenlijk niet?

10/01/2025

Ik sta mezelf toe om in mezelf te investeren.

De komende tijd zal het in mijn privéleven spannend worden. Beide ouders met een pittige diagnose en zelfs op dezelfde dag onderzoeken hebben. Een flinke uitdaging voor mijn zenuwstelsel.
En toch wil ik me ook focussen op mijn werk, daar zit ook een stuk herstel voor mij. Ik zie ook dat die balans kwetsbaar is, dus blijf ik goed kijken naar wat het me kost en wat het me brengt.
Ik had me voorgenomen om in mezelf te blijven investeren, indirect (misschien wel direct) investeer ik zo ook in mijn cliënten. Zo ga in ik maart bij het omgaan met verlies de 2-daagse training levend verlies bij ouders van een kind met een beperking volgen. Weer een verdieping in mijn vak, ik kijk er ontzettend naar uit.
En in april en mei ga ik via dialogue instituut deel 2 van hun opleiding tot voice dialogue facilitator volgen. Dit is breder dan "alleen" rouwbegeleiding, maar in mijn begeleiding zie ik altijd dat er zich zo veel meer aandient dan het stuk waarmee iemand komt.
Wat ook bij de opleiding tot voice dialogue facilitator hoort is een individueel leertraject volgen. Hiervoor heb de begeleiding van Leys gekozen. Ze is warm, betrokken, ontzettend kundig en heeft een scherp oog. We gaan samen aan de slag met de delen in mij. Zeker in de huidige tijd is dit voor mij heel belangrijk.
Van de ene kant kijk ik halsreikend uit naar de tijd die gaat komen, maar het zal eerst nog even spannend worden. En alles wat er is mag er zijn, althans, dat probeer ik....