17/08/2026
TOEN V.S NU
Lieve ikke,
Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik misschien eerder kunnen voelen wie ik was en wat ik nodig had.
Al vanaf jonge leeftijd zat ik in de overlevingsmodus. Niet omdat ik daarvoor koos, maar omdat ik niet beter wist.
Doorgaan. Sterk zijn. Aanpassen. En vooral niet stoppen.
Ook later bleef ik maar doorgaan. Mijn hele systeem was gericht op volhouden en overleven. Er was simpelweg weinig ruimte om mezelf echt te voelen, laat staan om mezelf op de eerste plek te zetten.
En dan al die gedachten:
Had ik maar eerder van mezelf gehouden.
Had ik maar eerder voor mezelf gekozen.
Had ik maar…
Maar in al die ‘had ik maar’ vond ik niet het antwoord dat ik nodig had.
Wat ik eigenlijk miste, was een arm om me heen. Een veilige plek. Een liefdevolle ouder die zei:
“Je hoeft het niet alleen te doen.”
“Ik zie je.”
“Je bent goed zoals je bent.”
Mijn ouders raakte ik al op jonge leeftijd kwijt. Dus de overlevingsmodus ging gewoon verder.
Tot ik begon te begrijpen dat ik mezelf nu mag geven wat ik toen zo nodig had.
Niet meer kijken met: had ik maar…
Maar met zachtheid zeggen:
Je wist toen niet wat je nu weet.
Je deed wat je kon met wat je had.
En misschien is dát wel het verschil tussen toen en nu.
Toen was ik vooral bezig met overleven.
Nu mag ik leren voelen wat ík nodig heb.
Nu mag ik weer verbinding maken met mezelf.
Nu mag ik accepteren dat ik eerst van mezelf mag leren houden.
Dat ik mezelf mag kiezen.
Dat ik mezelf veiligheid mag geven.
Dat ik mezelf niet langer hoef te verlaten om er voor een ander te kunnen zijn.
Niet omdat ik toen tekort ben geschoten.
Maar omdat ik nu eindelijk mag voelen wat ik toen nog niet kon voelen.
Toen moest ik mezelf sterk houden.
Nu mag ik mezelf liefde geven. 💜
Liefs van het kind in mij dat ik nog steeds mag vasthouden en liefhebben. 😍
