Veelgoeds

31/08/2026

26/08/2026

Een heilige relatie

Potverdorie… wat kan het mij soms ineens overdonderen. Ik hoorde de voordeur dichtgaan. Zij ging waarschijnlijk even naar buiten met het hondje. En terwijl ik daar stond, gebeurde er iets wat me zomaar overspoelde. Dankbaarheid. Niet een klein beetje, maar zo’n diepe, warme stroom die door mijn lijf en hoofd trok. Dankbaarheid voor haar. Voor ons. Voor alles wat er tussen ons is geweest en nog steeds mag zijn.

We zeggen meestal dat we elkaar nu zo’n twee jaar kennen. Maar als ik eerlijk ben, weet ik het niet eens meer precies. Misschien zijn het er wel elf. Onze eerste ontmoeting was op het Lorelei vrouwenfestival. En als ik terugkijk, lijkt het alsof we in die tijd verschillende levens hebben afgelegd. Het heeft gevlamd en gefikt. Het is soms ijzig geweest. Er zijn momenten geweest waarop we elkaar waarschijnlijk liever even niet hadden aangekeken. En toch zijn we gebleven.

We kunnen schuren. Soms zelfs alsof we al veertig jaar samen zijn. Maar misschien is juist dat schuren wel een van de mooiste dingen die een relatie kan brengen. Want waar het schuurt, ontstaat uiteindelijk g***s. Waar de splinters zichtbaar worden, kunnen ze verdwijnen. Waar iets pijn doet, wordt iets aangeraakt wat gezien wil worden. En dat is misschien wel wat ik zo bijzonder vind aan ons. We zijn niet alleen elkaars vriendinnen, mede-ondernemers en metgezellen. We zijn ook spiegels. Soms zijn we voor elkaar de meest liefdevolle spiegel die er bestaat. En soms is die spiegel ronduit confronterend.

Dat is ook wat ik in familie opstellingen zo vaak zie. Een relatie raakt zelden alleen maar aan wat er tussen twee mensen gebeurt. We nemen onze geschiedenis mee. Onze ouders, onze kinderen, onze eerdere verbindingen, onze loyaliteiten, onze overtuigingen en soms zelfs lasten die helemaal niet van onszelf zijn. Het systeem spreekt mee. En soms staat er ineens iets tussen twee mensen in waarvan je denkt: waar komt dit toch vandaan? Dan blijkt het niet eens alleen over vandaag te gaan.

Misschien is dat ook waarom een relatie soms zo veilig kan voelen en op een ander moment ongelooflijk onveilig. Niet omdat de liefde verdwenen is, maar juist omdat nabijheid zoveel zichtbaar maakt. Een bijzondere oefening die wij daarin gebruiken is de Buddha to Buddha-oefening. Een eenvoudige, maar soms wonderlijk diepe manier om weer bij jezelf te komen. Je spreekt uit wat jij voelt, wat jij verlangt, wat er in jou leeft. En de ander hoeft daar helemaal niets mee. Geen oplossing. Geen verdediging. Geen reactie. Geen maar ik bedoelde het anders. Alleen luisteren.

Het mooie is dat je daarmee de verantwoordelijkheid voor je eigen binnenwereld weer terugneemt. En soms gebeurt er iets bijzonders: terwijl de één zijn of haar proces doorloopt, begint ook bij de ander iets te bewegen. Niet omdat je de ander hebt veranderd, maar omdat je jezelf weer bent gaan ontmoeten.

Misschien is dat wel een van de grote lessen van een heilige relatie. In Een Cursus in Wonderen wordt gesproken over speciale relaties en heilige relaties. De speciale relatie zoekt vaak iets buiten zichzelf. Bevestiging, veiligheid, erkenning, liefde, gelijk krijgen. Alsof de ander iets moet geven waardoor ik compleet word. De heilige relatie begint ergens anders. Daar wordt de ander niet langer gebruikt om mijn leegte te vullen, maar wordt onze ontmoeting een plek waarin we samen mogen leren. Waarin we mogen zien wat nog niet vrij is. Waarin we elkaar niet hoeven te redden, maar elkaar wel mogen herinneren aan wie we werkelijk zijn.

En misschien is dat precies wat ik steeds meer begin te begrijpen. Een heilige relatie is niet per se een relatie waarin nooit meer wordt geschuurd. Misschien is het juist een relatie waarin we bereid zijn om het schuren aan te kijken. Om niet weg te lopen zodra het moeilijk wordt. Om niet de ander verantwoordelijk te maken voor wat er in onszelf geraakt wordt. Om soms te zeggen: dit gaat eigenlijk over mij. En soms ook heel eenvoudig: ik weet het even niet.

Dat vraagt moed. Want hoe gemakkelijk is het om in een relatie te denken dat de ander moet veranderen? Hoe verleidelijk om te denken dat het leven gemakkelijker zou zijn als die ander maar net iets anders zou reageren, voelen, praten of doen. En toch ligt daar steeds weer die prachtige uitnodiging: Kijk naar binnen. Niet om jezelf te veroordelen, maar om jezelf te ontmoeten. En daar, precies daar, ontstaat vrijheid.

Als ik naar Yvonne kijk, zie ik hoeveel we samen hebben afgelegd. Niet alleen in ons privéleven, maar ook in Veelgoeds. Zij als mijn mede-ondernemer, mijn metgezel onder hetzelfde dak, mijn spiegel, mijn soms irritante spiegel, mijn zachte spiegel, mijn rake spiegel. Zonder haar zou ik niet staan waar ik nu sta. Dat weet ik.

En daarom wil ik vandaag een diepe buiging voor haar maken. En eigenlijk tegelijkertijd voor mezelf. Want ook dat is onderdeel van een heilige relatie: erkennen wat we samen hebben opgebouwd én erkennen wat het mij heeft gekost, wat het mij heeft geleerd en wat ik zelf heb mogen dragen.

Een buiging voor haar. Een buiging voor mij. Voor alle keren dat we elkaar vonden. Voor alle keren dat we elkaar even kwijt waren. Voor de vlammen. Voor het ijs. Voor het schuren. Voor de g***s die daardoor ontstond. Voor de splinters die langzaam mochten verdwijnen. En voor de liefde die niet altijd zacht is, maar wel echt.

Misschien is dat wel waar ik vandaag zo dankbaar voor ben. Dat ik niet hoef te geloven dat liefde betekent dat alles altijd gemakkelijk moet zijn. Dat liefde ook kan betekenen dat twee mensen bereid zijn om elkaar werkelijk te ontmoeten. Steeds opnieuw. Met alles wat er is.

En misschien was dat wat er gebeurde toen ik die voordeur hoorde dichtvallen. Heel even stond alles stil. En wist ik het weer.

Potverdorie… wat bof ik toch.

Met haar. Met ons. En met het wonderlijke, soms ondoorgrondelijke pad waarop we elkaar zijn tegengekomen.

Een heilige relatie. Niet omdat we het goed doen. Maar omdat we bereid zijn haar aan te gaan.

18/08/2026

Code rood, code oranje… mogen we zelf nog kijken?
Code rood. Code oranje.
De kleuren verschijnen op onze schermen en vertellen ons wat we moeten doen.
Blijf binnen. Pas je plannen aan. Wees voorzichtig. Onderneem actie. En eerlijk gezegd: soms denk ik dat we daar best een beetje een ongemakkelijke vraag bij mogen stellen.
Willen we werkelijk dat er voor ons wordt bepaald wanneer iets gevaarlijk is?
Natuurlijk begrijp ik dat waarschuwingen nuttig kunnen zijn. Bij extreem weer kan informatie levens redden. En het is fijn dat we geïnformeerd kunnen worden wanneer er daadwerkelijk iets bijzonders aan de hand is.
Maar ik zou graag iets anders terugzien.
Meer eigen regie. Net als vroeger. Het doet me denken aan toen we klein waren. “Niet op de weg!” “Blijf op de stoep.” “Niet zo hoog klimmen.” “Voor het donker thuis.” “Pas op, straks val je!”
Onze ouders bedoelden het goed.
Ze wilden ons beschermen.
En als kind hadden we die bescherming ook nodig.
Maar ergens onderweg kan er iets gebeuren.
We kunnen leren dat de wereld vooral vol gevaren zit.
Dat hoog klimmen riskant is.
Dat onbekende dingen beter vermeden kunnen worden.
Dat je eerst moet weten of iets veilig is voordat je het probeert.
En langzaam ontstaat er een soort glazen plafond.
Niet omdat iemand zegt: jij mag niet groeien.
Maar omdat we zelf steeds eerder denken:
Dat zal wel niet verstandig zijn. Ik zou graag wat meer vertrouwen willen. En daar zit voor mij precies het punt. Ik zou graag willen dat we als volwassenen weer wat meer vertrouwen krijgen in ons eigen vermogen om te kijken, te onderzoeken en keuzes te maken.
Dat we niet bij iedere kleurcode automatisch in de stand “gevaar!” schieten. Dat we informatie krijgen, maar vervolgens zelf kunnen bepalen wat we ermee doen.
Misschien wil ik wel naar buiten. Misschien wil ik mijn fietstocht aanpassen. Misschien besluit ik thuis te blijven.
Misschien wil ik eerst even kijken wat er precies aan de hand is. En misschien open ik daarvoor zelf een app. Omdat ík wil weten wat er speelt. Niet omdat ik voortdurend verteld hoef te worden dat ik moet oppassen.
Van waarschuwing naar informatie Misschien kunnen we de rollen ook een beetje omdraaien. Niet: “Code oranje. Pas op!”

Maar: “Er is sprake van mogelijk extreem weer. Dit is de informatie. Kijk zelf wat voor jou van toepassing is.”
Dat lijkt misschien een klein verschil.
Maar voor mij zit daar iets wezenlijks in.
Het verschil tussen betuttelen en informeren.
Tussen iemand klein houden en iemand serieus nemen.
Tussen zeggen: “Wij weten wat goed voor jou is.”
en: “Hier is de informatie. Jij kunt zelf kijken, voelen, afwegen en beslissen.” Want risico hoort ook bij leven
We kunnen natuurlijk niet alle risico's uitsluiten.
Sterker nog: misschien moeten we dat ook helemaal niet willen.
Kinderen leren lopen door te vallen.
Ze leren fietsen door een keer uit balans te raken.
Ze leren klimmen door zelf te ontdekken hoe hoog ze kunnen.
En ook als volwassenen groeien we vaak juist daar waar we iets proberen waarvan we nog niet precies weten hoe het zal gaan.
Een andere baan. Een nieuwe liefde. Een eigen bedrijf.
Een moeilijke keuze. Een gesprek dat spannend is. Een grens die we eindelijk uitspreken. Als we ieder risico vooraf proberen uit te bannen, blijft er uiteindelijk misschien een heel veilig leven over.
Maar ook een heel klein leven. Eigen regie vraagt verantwoordelijkheid Meer eigen regie betekent voor mij overigens niet: “Laat iedereen het zelf maar uitzoeken.”
Integendeel.
Eigen regie betekent juist dat we verantwoordelijkheid nemen.
Dat we leren kijken.
Dat we informatie opzoeken wanneer dat nodig is.
Dat we leren inschatten wat we aankunnen.
Dat we luisteren naar ons lichaam en onze intuïtie.
Dat we hulp vragen als we het niet weten.
En dat we soms ook gewoon zeggen:
“Dit risico neem ik niet.”
Maar dan omdat ik dat zelf heb afgewogen.
Niet omdat een kleur op mijn scherm mij automatisch heeft verteld wat ik moet doen. Misschien zijn we hier wel aan toe
Voor mijn gevoel zijn we enorm toe aan een beetje meer vertrouwen in de mens.
Vertrouwen dat we kunnen leren.
Dat we kunnen onderzoeken.
Dat we soms verkeerde keuzes maken en daarvan kunnen leren.
Dat we niet voor ieder mogelijk gevaar beschermd hoeven te worden.
En dat we prima zelf een app kunnen openen wanneer we willen weten wat het weer gaat doen.
Misschien hoeven we de waarschuwing dus niet af te schaffen.
Misschien mogen we vooral iets anders terugbrengen:
de keuze. De mogelijkheid om zelf te kijken.
Zelf te voelen. Zelf informatie te verzamelen. Zelf af te wegen.
En vervolgens zelf te besluiten: Ga ik? Blijf ik? Pas ik mijn plan aan?
Of vind ik het risico het waard?
Want misschien is volwassen worden uiteindelijk niet dat iemand anders steeds beter voor ons zorgt.
Misschien is volwassen worden juist:
dat we steeds beter voor onszelf leren zorgen.
En dat begint misschien wel met een simpele vraag: “Wat vind ík hiervan?” Niet alles hoeft code groen te zijn.
Niet alles hoeft code rood.
En misschien mogen we zelfs weer leren dat een beetje oranje soms gewoon betekent: kijk eens goed.
Niet: laat je leven bepalen. Maar: ontdek zelf wat voor jou klopt.
Dat is voor mij eigen regie. En daar mogen we wat mij betreft best wat meer van terugkrijgen. https://open.spotify.com/album/7rAcfvWvZUEPezw9b08nzh?si=0zvBf-xpST6b1vKDmk8FUw

14/08/2026

Ja ja lieve mensen, zeven keer, zeven chakra's en zeven theetjes geef je op ga mee in de rust. [email protected]

13/08/2026

Als je wil kun jij je ook nog opgeven

12/08/2026

Veelgoeds op de markt in Schagen

Aanstaande zondag zijn wij te vinden op het gezellige marktje bij Natuurlijk Ast in Schagen!

We nemen onze heerlijke theetjes, olietjes en kruidenzalfjes mee — fijne, natuurlijke producten om jezelf thuis net dat beetje extra aandacht en verzorging te geven.

Maar natuurlijk komen we niet alleen met onze spulletjes!
We vinden het minstens zo leuk om je te ontmoeten, mee te denken en goede tips en informatie te geven.

Benieuwd naar wat Veelgoeds nog meer doet? We vertellen je graag over onze systemische begeleiding, re-integratietrajecten, persoonlijke ontwikkeling en andere mogelijkheden.

Dus: kom gezellig even langs, snuffel tussen de kruiden, stel je vragen en maak kennis met Veelgoeds.

Zondag bij Natuurlijk Ast in Schagen – graag tot dan!
Veelgoeds – voor lichaam, hoofd en hart.
Natuurlijk AST

09/08/2026

Hobbelen door het leven
Er zijn van die liedjes waarvan je denkt
Wie heeft dit bedacht?
Waarom blijft dit in mijn hoofd zitten?
En… waarom zing ik het nu zelf?!
‘Hobbelen’ van Wesly Bronkhorst is er zo eentje.

Een ongelooflijk flauw liedje.
En toch… ergens ook briljant.
Want laten we eerlijk zijn: het leven is soms al serieus genoeg.
We moeten van alles.
Plannen maken.
Doelen stellen.
Patronen doorzien.
Grenzen aangeven.
Onze innerlijke kindjes omarmen.
En natuurlijk ook nog een beetje werken aan onze persoonlijke ontwikkeling.
Pffff…Je zou er bijna van gaan hobbelen.
En misschien is dat helemaal niet zo verkeerd.
Want wie zegt eigenlijk dat we altijd zo keurig recht vooruit moeten?
Misschien mogen we soms ook gewoon een beetje hobbelen door het leven.Een beetje links.
Een beetje rechts.
Soms vooruit.
Soms een klein stukje achteruit.
En soms gewoon totaal geen idee hebben waar we mee bezig zijn.
Dat is óók leven.
Bij Veelgoeds houden we van diepgang. Van voelen. Van stilstaan bij wat er werkelijk speelt. Van systemisch kijken naar de patronen die we soms al generaties met ons meedragen.
Maar…
we houden óók van een beetje luchtigheid.
Want persoonlijke ontwikkeling betekent wat ons betreft niet dat je de rest van je leven bloedserieus met je innerlijke kompas onder je arm hoeft rond te lopen.
Soms is een ijsje gewoon een ijsje.
Een dansje gewoon een dansje.
En een ontzettend flauw liedje gewoon precies wat je nodig hebt.
Dus deze zomer:
Zet de ramen open.
Zet de muziek wat harder.
Gooi je planning een uurtje overboord.
Trek je schoenen uit.
Ga naar buiten.
En als niemand kijkt…
hoppel. Of hinkel. Of dans.
Of doe iets waarvan je normaal denkt: dat doe ik toch niet.
Want misschien zit er wel iets bevrijdends in niet altijd zo netjes op je levenspad te blijven.
Een beetje hobbelen kan geen kwaad. Sterker nog…

misschien kom je al hobbelen precies daar uit waar je eigenlijk moest zijn. En mocht je deze zomer even helemaal kwijt zijn waar je naartoe moet?
Geen paniek. Bij Veelgoeds weten we inmiddels:
Je hoeft niet altijd de weg te kennen.
Je mag hem ook een beetje hobbelen.

Fijne zomer!

Veelgoeds

Call now to connect with business.