07/09/2026
Dit weekend sprak ik een vrouw. Ze vertelde haar verhaal en ergens halverwege noemde ik het: levend verlies.
Ze keek me aan. 'Is dat een ding?'
Ja, haha, het is een ding. Je kunt het niet vastpakken ofzo.
Er is geen kist, geen afscheid, geen rouwkaart. Maar je voelt het wel. In je lijf, in je keel, in die zwaarte die blijft hangen terwijl iedereen om je heen zegt dat het toch goed gaat.
Levend verlies is rouwen om iemand die er nog is.
Om de ouder die er lichamelijk wel is, maar mentaal niet meer.
Om de relatie die technisch nog bestaat, maar innerlijk al lang voorbij is.
Om het kind dat leeft, maar niet het leven leidt dat je voor ogen had.
Om de versie van jezelf die je kwijt bent geraakt terwijl je voor iedereen bleef zorgen.
Om een periode die je anders voor je had gezien.
Er is niemand die er een kaartje voor stuurt. Er is geen erkenning van buitenaf. En dus draag je het maar door.
Stil.
Alsof het niet mag tellen omdat er niemand is overleden.
Maar het weten dat het een naam heeft, doet iets. Ik zag het bij haar gebeuren. De eerste last viel van haar schouders. Niet omdat het verlies weg was, maar omdat ze het eindelijk mocht benoemen.
Erkenning is vaak de eerste stap naar ruimte.
Dus als jij ook iets of iemand mist terwijl diegene er nog gewoon is, je bent niet gek én je hoeft het niet alleen te dragen.
In oktober start een nieuw Wings Groepstraject. Max 3 vrouwen, samen 4 maanden, 5 live dagen. En al die tijd WhatsApp coaching.
Stuur me gerust een berichtje. Dan kletsen we even, gewoon, zonder druk.
Of kom naar een van de opstellingen events.
Mag het jou beter gaan? 🪽
