07/09/2026
Misschien vraag je je soms af waarom ik de ene keer schrijf over vrouwen…De andere keer over moeders. En dan weer over meiden.
Maar voor mij hoort het allemaal bij elkaar.
Alles wat ik doe, gaat uiteindelijk over verbinding.
Verbinding met jezelf.
Verbinding met wie jij werkelijk bent.
Verbinding tussen moeder en dochter.
En de verbinding tussen de generaties voor en na jou.
Want een vrouw die zichzelf is kwijtgeraakt, staat niet los van de moeder die zij misschien is. En een moeder staat niet los van de dochter die zij ooit zelf was.
We nemen allemaal iets met ons mee.
Dingen die we hebben geleerd. Manieren waarop we zijn gaan omgaan met emoties.
Met liefde.
Met grenzen.
Met verdriet.
Met sterk moeten zijn.
Sommige dingen willen we doorgeven. Andere dingen misschien juist niet.
En toch gebeurt dat laatste soms, zonder dat we het doorhebben.
Niet omdat we geen goede moeder zijn, maar omdat oude patronen vaak dieper zitten dan alleen in ons hoofd.
Daarom kijk ik niet alleen naar de vrouw.
Of alleen naar de moeder.
Of alleen naar het meisje.
Ik geloof dat we soms moeten kijken naar wat er tussen hen gebeurt.
Naar wat wordt doorgegeven.
Naar wat iemand misschien al veel te lang alleen draagt.
Naar wat zachter mag.
Naar wat gevoeld mag worden.
Naar wat eindelijk niet meer hoeft.
Want ik geloof:** wanneer een vrouw thuiskomt bij zichzelf, verandert er iets.**
In haar.
Misschien ook in haar gezin.
In haar moederschap.
In de manier waarop zij verbinding maakt.
En misschien zelfs in wat zij doorgeeft aan de generaties na haar.
Daarom is mijn praktijk een plek voor vrouwen, moeders en meiden.
Niet omdat zij allemaal hetzelfde nodig hebben, maar omdat we allemaal onderdeel zijn van een groter verhaal.
Een verhaal dat soms al vóór ons begon. En waarin wij misschien iets mogen veranderen.
Met meer bewustzijn.
Meer zachtheid.
En meer verbinding. 🤍
Want uiteindelijk begint verandering niet bij perfect zijn. Wel bij thuiskomen bij jezelf.
moederdochter
