Coaching - ikbenik

01/02/2026

Een mooi blog over communicatie; zó belangrijk om je in te verdiepen. Ik kan het helemaal onderschrijven.

Elkaar écht begrijpen kan gesprekken wonderlijk mooi maken. Maar hoe doe je dat? Met praktische gesprekstips én handige theorie.

10/01/2026

Hier kan ik me helemaal in vinden.

Zullen we het woord kinder-garten letterlijk nemen…

"𝐷𝑒 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑒𝑟- 𝑔𝑎𝑟𝑡𝑒𝑛/ 𝑘𝑙𝑒𝑢𝑡𝑒𝑟𝑠𝑐ℎ𝑜𝑜𝑙 𝑖𝑠 𝑙𝑒𝑡𝑡𝑒𝑟𝑙𝑖𝑗𝑘 𝑒𝑒𝑛 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑒𝑟 - 𝑔𝑎𝑟𝑑𝑒𝑛 / 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑒𝑟𝑡𝑢𝑖𝑛, 𝑒𝑒𝑛 𝑝𝑙𝑒𝑘 𝑜𝑚 𝑡𝑒 𝑔𝑟𝑜𝑒𝑖𝑒𝑛, 𝑡𝑒 𝑜𝑛𝑡𝑑𝑒𝑘𝑘𝑒𝑛 𝑒𝑛 𝑡𝑒 𝑙𝑒𝑟𝑒𝑛 𝑑𝑜𝑜𝑟 𝑡𝑒 𝑠𝑝𝑒𝑙𝑒𝑛. 𝑀𝑎𝑎𝑟 𝑖𝑛 𝑝𝑙𝑎𝑎𝑡𝑠 𝑑𝑎𝑎𝑟𝑣𝑎𝑛 𝑝𝑢𝑠ℎ𝑒𝑛 𝑤𝑒 𝑑𝑒 𝑐𝑜𝑔𝑛𝑖𝑡𝑖𝑒𝑣𝑒 𝑜𝑛𝑡𝑤𝑖𝑘𝑘𝑒𝑙𝑖𝑛𝑔 𝑑𝑖𝑒 𝑛𝑖𝑒𝑡 𝑝𝑎𝑠𝑠𝑒𝑛𝑑 𝑖𝑠 𝑏𝑖𝑗 𝑑𝑒 𝑙𝑒𝑒𝑓𝑡𝑖𝑗𝑑 𝑣𝑎𝑛 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒𝑛. 𝑊𝑎𝑎𝑟𝑑𝑜𝑜𝑟 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒𝑛 𝑣𝑎𝑛𝑎𝑓 ℎ𝑒𝑡 𝑏𝑒𝑔𝑖𝑛 𝑖𝑛 𝑒𝑒𝑛 𝑠𝑖𝑡𝑢𝑎𝑡𝑖𝑒 𝑔𝑒𝑝𝑙𝑎𝑎𝑡𝑠𝑡 𝑤𝑜𝑟𝑑𝑒𝑛 𝑣𝑎𝑛 𝑓𝑟𝑢𝑠𝑡𝑟𝑎𝑡𝑖𝑒 𝑒𝑛 𝑓𝑎𝑙𝑒𝑛. 𝐷𝑖𝑡 𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑚𝑖𝑗𝑛𝑡 𝑎𝑙 ℎ𝑒𝑡 𝑡𝑜𝑒𝑘𝑜𝑚𝑠𝑡𝑖𝑔𝑒 𝑙𝑒𝑟𝑒𝑛. 𝐸𝑛 𝑑𝑎𝑛 𝑔𝑒𝑣𝑒𝑛 𝑤𝑒 𝑑𝑒 𝑙𝑒𝑒𝑟𝑘𝑟𝑎𝑐ℎ𝑡𝑒𝑛 𝑑𝑒 𝑠𝑐ℎ𝑢𝑙𝑑 𝑣𝑎𝑛 ℎ𝑢𝑛 𝑝𝑟𝑜𝑏𝑙𝑒𝑚𝑒𝑛..."
Dr. Brad Johnson

Het hoofd wordt steeds zwaarder…nog even en de dunne beentjes kunnen het niet meer dragen…

Er gaat steeds meer aandacht naar doelen en producten, kennis om te kunnen testen, want meten is weten…

We leven in een ware kennismaatschappij, waarbij de meeste en bestbetaalde banen gaan naar die personen die er iets van weten, die kennis overdragen, die doelen stellen. Maar hoe zit het met de handen?

Kort gelden kwam mijn vriend thuis met het verhaal dat er de komende 20 jaar geen hoveniers meer bij zullen komen (zijn werk). Ook stond het al eens in de krant dat er een groot te kort is aan dakdekkers en dat dit niet lijkt te gaan verbeteren de komende 10 jaar.

De zorg schreeuwt om handen, het onderwijs bezwijkt bijna onder de druk omdat er een groot leraren te kort is. Ook de kinderopvang blijft maar vissen in dezelfde vijver, waar langzaam maar zeker geen medewerkers meer te vinden zijn die met hun handen willen werken.

Waar blijven al die jonge afgestudeerde mensen, de nieuwe arbeidskrachten… Ik zie ze steeds vaker verdwijnen achter de laptops, in een kantoor verscholen van de werkvloer in functies waarin ze de mensen op de werkvloer coachen, sturen, nieuwe doelenstellen, protocollen schrijven…

Toen ik nog in loondienst werkte zag ik het van dichtbij gebeuren. Op de werkvloer waren er steeds vaker kinderbegeleiders te kort en ondertussen bleef het ‘hoofd’ kantoor maar groeien met nieuwe functies. Een administratieve functie van dit, een administratieve functie voor dat, een functie om deze functies weer aan te sturen…

En zo zag ik het hoofd (kantoor) groeien en groeien en kwamen er vanaf het hoofd (kantoor) steeds vaker opgelegde doelen naar de werkvloer, nieuwe ideeën, nieuwe protocollen, nieuw beleid…

Het een nog ‘leuker en behulpzamer’ dan het ander, maar hoe groter het hoofd (kantoor) werd hoe leger de werkvloer… Geen handen meer om het uit te voeren, geen voeten meer om het hoofd te dragen…

Misschien moeten we de voeten, de romp en de armen weer een beetje meer body – mankracht - geven en het hoofd een beetje minder belangrijk maken.

Zo ook in het onderwijs, we kunnen wel volop cognitieve doelen stellen, maar het kind moet het wel kunnen dragen. Met alleen getrainde kennis komen we er niet.

Rudolf Steiner gaf het 100 jaar geleden al aan; de eerste zeven jaren van een kinderleven staan in het teken van opbouw van het lichaam de bewegingsuitrijping, zintuigelijke ontwikkeling en betekenis geven aan de wereld door nabootsing en spel. Wat het kind in deze periode opneemt, vormt de basis voor het cognitieve leren het denken, voelen en handelen.

Laten we de aandacht tussen het hoofd, het hart en de handen eerlijk verdelen.

07/01/2026

Heel mooi!
Wat is het vaak toch lastig om er 'gewoon' 'te zijn'. Maar o zo waardevol!!
Laten we elkaar zien en er voor elkaar zijn. Mede leven. Dat is vaak al voldoende.

"Knorretje?" zei Poeh.
"Ja?" zei Knorretje.
"Ik ben bang," zei Poeh.
Even was het stil.
"Wil je erover praten?" vroeg Knorretje, toen Poeh niets meer leek te zeggen.
"Ik ben gewoon zo bang," flapte Poeh eruit.
"Zo angstig. Omdat ik niet het gevoel heb dat het beter wordt. Sterker nog, ik heb het gevoel dat het misschien erger wordt. Mensen zijn boos, omdat ze zo bang zijn, en ze keren zich tegen elkaar, en er lijkt geen duidelijk plan te zijn om hieruit te komen, en ik maak me zorgen over mijn vrienden en de mensen van wie ik houd, en ik zou zo graag willen dat ik ze allemaal een knuffel kon geven, en oh, Knorretje! Ik ben zo bang, en ik kan je niet vertellen hoeveel ik zou willen dat het niet zo was."
Knorretje was in gedachten verzonken, terwijl hij naar het blauw van de lucht keek, dat tussen de takken van de bomen in het Honderd Bunderbos door piepte, en luisterde naar zijn vriend.
"Ik ben hier," zei hij eenvoudig. "Ik hoor je, Poeh. En ik ben hier."
Even was Poeh verbaasd.
"Maar... ga je me niet vertellen dat ik niet zo dwaas moet doen? Dat ik mezelf bij elkaar moet rapen? Dat het voor iedereen moeilijk is nu?"
"Nee," zei Knorretje heel beslist. "Nee, dat ga ik zeker niet doen."
"Maar - " zei Poeh.
"Ik kan de wereld nu niet veranderen," vervolgde Knorretje. "En ik ga je niet met dooddoeners geruststellen dat alles goed komt, want dat weet ik niet.
"Wat ik wel kan doen, Poeh, is ervoor zorgen dat je weet dat ik hier ben. En dat ik er altijd zal zijn, om te luisteren; en om je te steunen; en zodat je weet dat je gehoord wordt.
"Ik kan die Angstige Gevoelens niet echt laten verdwijnen.
"Maar ik kan je beloven dat, zolang ik adem in mijn lichaam heb... je die Angstige Gevoelens nooit alleen hoeft te voelen."
En het was een vreemd iets, want zelfs terwijl Knorretje dat zei, voelde Poeh dat sommige van die Angstige Gevoelens hun greep op hem begonnen te versoepelen en dat een of twee van hen de bos in begonnen te glijden, geïntimideerd door zijn vriend, die daar onverstoorbaar naast hem zat.
Poeh dacht dat hij nog nooit zo dankbaar was geweest om Knorretje in zijn leven te hebben.

20/12/2024

We kunnen ons soms misschien waardeloos voelen als er iets fout gaat (of 'niet zoals we wensen'), maar dat maakt ons als mens niet waardeloos. Het gaat alleen niet zoals we wensen. Dat gebeurt iedereen.

17/12/2024

Goed blijven doen is soms echt een uitdaging. Maar houd vol; eens zal je de vruchten plukken.

13/12/2024

Elke ouder wil het beste voor zijn kind, ook al zou je dat soms misschien niet denken. Ouders zijn echter beperkt en maken fouten; elke ouder. Laten we dus behulpzaam zijn in plaats van veroordelend.

10/12/2024

soms is de waarheid lastig te aanvaarden. Wat wijs is, is niet altijd leuk namelijk. Maar wel belangrijk.

06/12/2024

Zeg niet te snel iets over een ander; je kunt ook genoeg over jezelf zeggen. We zijn allemaal mensen die fouten maken.