14/05/2025
Soms voel ik me een vastgelopen plaat.
Iedere keer als iemand vraagt: âHoe gaat het nou met je?â hoor ik mezelf iets mompelen als: âTja⌠ups en downs. Rommelt nog steeds met mân gezondheid.ââ¨En dat is al maanden zo. Of eerlijk? Jaren.
Al jaren gevangen in mijn lijf.
â¨Dat is hoe het voelt.
Het blijft bijzonder: sommigen zitten boordevol dromen, ambities en positiviteit om te delen, maar worden daarbij begrensd door hun eigen lichaam.
â¨En anderen beschikken over een topfit lijf â zonder de behoefte er iets mee te doen.â¨Ik blijf me daarover verbazen.đ
Om te zeggen dat mijn relatie met mijn lijf de afgelopen 5 jaar pittig is geweest zou een understatement zijn.
Tel daarbij ook nog eens externe stressfactoren op waar je letterlijk nul invloed op hebt, zoals bijvoorbeeld de gezondheid van de mensen om je heen. Tsja, dan is het zo nu en dan gewoonweg teveel.
â¨Toch blijf ik positief, langzaam vallen puzzelstukjes op hun plek en kom ik erachter wat er daadwerkelijk met mijn lijf aan de hand is. Het is gelukkig niets levensbedreigends en dat is het belangrijkste đ.
Alleen is het nog te vroeg om hier verder woorden aan te geven.
Ik zei het al eerder in mijn stories, maar herhaal het nog even: ik neem even pauze van alle social media.
â¨Niet omdat ik wil stoppen.
Maar omdat het gewoonweg niet anders kan.
Ik ben niet weg.â¨Ik ben aan het zorgen.â¨Voor mezelf, mijn gezin, en de mensen die me dierbaar zijn.
Zodat ik straks, als de mist is opgetrokken, met meer helderheid, kracht ĂŠn zachtheid kan terugkomen.
Want mijn missie blijft hetzelfde:â¨Jou helpen het mooiste leven te creĂŤren dat jij je maar kunt voorstellen.
En zodra dat weer kan, ben ik er weer. Volledig.
Dankjewel dat je er bent, lieve mama.â¤ď¸
â¨Tot gauw â in een andere energie.
Liefs, Ruby