24/12/2022
“Het heeft toch allemaal geen zin.” Dat hoor ik veel om me heen in deze tijd van klimaatcrises, woningnood, oorlog en pandemieën. Het lijkt mij als je jong bent ook niet makkelijk om nu te leven, met voor je een zeer onzekere toekomst.
Ik ben opgegroeid in de slipstream van de opbouw na de oorlog (ik ben van 1955) met de gedachte dat alles steeds beter, groter en mooier zou worden. En dat is ook lang zo geweest. Nu lijkt het alsof de film wordt terug gedraaid.
En dan denk ik aan Nomvula, een 11 jarig meisje uit Johannesburg. In die stad worden elke week de zwerfhonden opgepakt en verzameld in een asiel. Op vrijdag krijgen ze allemaal een spuitje. Nomvula staat op vrijdag om 5.30 op en loopt naar het hondenasiel. Daar omhelst ze een voor een de honden. Ze slaat haar armen om ze heen, fluistert lieve woordjes in het Zulu en heeft ze even lief.
Elke vrijdag, voordat ze de dood worden ingejaagd, omhelst Nomvula álle honden.
Aan Nomvula denk ik als de crises onverslaanbaar lijken, als ik de zin in het leven weer eens zoek, als ik denk dat de aarde naar de verdommenis wordt geholpen.
Maar zelfs al zou de wereld er aan gaan, we kunnen, zoals Nomvula dat ook doet, altijd liefhebben.
Liefhebben zelf geeft het leven zin.
Laten we dat vooral doen, uitbundig, veel en vaak.
Ik omhels jullie en wens je een mooie, liefdevolle kerst!
ps. Groetjes van Abby (hond van Suzanne van Schaik) die net zo lang mag blijven leven als ie wil!
📷: Stefan Witte
