Leef met plezier en gemak - bevrijd jezelf met hypnotherapie

13/10/2025

12/10/2025

24/01/2024

24 maart geef ik weer een workshop zelfhypnose, in opdracht van hatha yoga Mijdrecht

13/09/2023

Klein geluk

Yihaa, ze wast zich. Waar gaat dit over? Over mijn poes. En over mij.

Een week geleden plaatste een kennis een noodkreet op facebook. Wegens persoonlijke omstandigheden moest zijn poes weg en hij zocht een nieuw thuis voor haar. Ik miste al een tijd een poes in mijn leven en dit voelde als een match made in heaven. Dus ik riep ‘ja, ik wil’ en poes Kali werd gebracht.

Het liep niet helemaal zoals verwacht. Poes kroop onder de bank en bleef daar. Ze at niet, dronk niet… en waste zich niet. Ze had zichzelf bevuild tijdens de reis naar mij. Mijn poetspogingen met een vochtig washandje joegen haar nog verder de stress in en dat was het laatste wat ik wilde. En allemachtig wat een stem. Mauwen, mauwen, mauwen. Het ging door merg en been, soms uren aan één stuk door. Overdag en ‘s nachts.

Met veel liefde en geduld bood ik verschillende hapjes aan, ik kletste tegen haar, deed voorzichtige pogingen om haar te aaien. Ze moest er niets van hebben. Intussen struinde ik het internet af naar advies. Ik las: een kat die stress heeft gaat niet vanzelf eten. Alarmbellen in mijn hoofd. Straks gaat ze dood. Iemand geeft me vol vertrouwen zijn dierbare poes en straks gaat ze dood en dan is het mijn schuld.

Kortom, ik was niet meer zo rationeel. Ook niet meer zo gezellig… Ik voelde me gefrustreerd, teleurgesteld, verdrietig. Ik voelde me getriggerd door die rotkat. Na opnieuw een rusteloze nacht stond ik vanmorgen op met een pesthumeur. Snertkat, ik doe zo lief tegen je. Ik doe zo mijn best. Ik haal allemaal lekkere hapjes voor je. Waarom moet je me niet? Waarom krijs je tegen me? Mijn vorige poes kroop de dag dat ik haar kreeg al bij me op schoot. Ik hoorde mijn verongelijkte toon. Ik voelde mijn tranen branden. En toen stromen. En toen zat ik te snikken als een klein meisje.

Op dat moment besefte ik dat het niet om poes ging maar om mij. Mijn intentie was niet zuiver. Ik wilde haar wel aandacht en lekkers geven, maar er moest wel iets tegenover staan. En toen dat iets na vijf dagen nog niet kwam, raakte ik gefrustreerd. En zodra ik dat zag en zodra ik voor mezelf ging zorgen, ontspande ik en verdwenen mijn verwachtingen.

En dat was het moment waarop ze zich ging wassen. En eten…. op schoot is nog een stap te ver, maar ze komt wel uitvoerig kopjes geven.

08/04/2020

Hoe wil je je voelen vandaag?

Sta je daar wel eens bij stil, hoe je je wilt voelen? Ik nodig je uit om daar even over na te denken. Heel even ;-). Ik wil me vandaag vrolijk voelen, levenslustig en creatief.

Intentie stellen

Dan spreek je je intentie uit. Vandaag voel ik me vrolijk, levenslustig en creatief. Ik wordt er nu al blij van. Mooi begin van de dag, toch?

Zet het in je agenda

Een intentie stellen is je voornemen dat dit is wat er gaat gebeuren. Een afspraak met jezelf. Zoals iets plannen in je agenda. Myra, ga je nou echt plannen hoe je je voelt? Waarom niet? Wil je invloed? Of laat je het je liever overkomen?

Als het anders loopt

Betekent dat ook altijd dat het loopt zoals je wilt? Nee, niet echt. Soms lopen dingen anders. Hoe ga je daarmee om in je agenda? Dat is aan jou. Laatst bezeerde mijn jongste zoon zijn voet en moest hij naar de dokter en het ziekenhuis. Ik kon kiezen of ik dat zelf met hem ging doen, of hulp inschakelde. Ik kon kiezen om de dingen uit mijn agenda te schrappen, te herplannen of door iemand anders te laten doen. Er is geen goed of fout en alles is OK.

Met je aan de haal

Op emotioneel vlak gebeuren er ook dingen die je niet kan voorzien. En soms gaan je emoties dan met je aan de haal. Laat je je intentie dan volledig los en ga je mee op de golf? Of laat je het even op je inwerken en keer je terug naar je intentie? Ook hierin is er geen goed of fout. Wat wil je?

Dat kan je

Leuk Myra, maar zo makkelijk is dat niet. Misschien wel en misschien niet. Of soms wel en soms niet. Maar ook als het niet makkelijk is of niet vanzelf gaat, is het wel mogelijk. Je kunt van alles doen om bij je intentie te blijven. Of terug te keren naar je intentie.

Op die manier

Hier is een suggestie. Geef jezelf de ruimte om even helemaal te voelen wat er gevoeld wil worden, wat niet overeen komt met je intentie. Voel in je lichaam. Waar zit het? Accepteer het helemaal. Laat weerstand los. Adem er naar toe, net zo lang tot het verandert. Bedank de emotie en laat hem los. Wat was je intentie? Spreek hem nog een keer uit. Misschien is mijn blog gedachtenkracht ook interessant voor je.

Wanneer wel en wanneer niet?

Om dit verhaal in het juiste perspectief te plaatsen nog even dit. Als er een naaste onverwacht overlijd, dan raad ik niet aan om vast te houden aan de intentie om vrolijk te zijn. Als je je neerslachtig voelt, niet alleen nu maar al langere tijd, dan is een intentie zetten om je vrolijk te voelen geen oplossing. Maar als de kassiere in de supermarkt onaardig doet, of als mijn lief een pesthumeur heeft, als mijn kind niet luistert, dan wil ik wel graag bij mijn intentie blijven.

En jij?

Ik hoor heel graag wat jij hier van vindt. Dus als je een mening hebt, of een vraag, een reactie: laat het me weten.

Fijne dag,

Myra

14/03/2020

Vroeger dacht ik dat ik zou trouwen met een man die van me houdt, we zouden kindjes krijgen en dan een huisje met een boompje en een beestje. Die man kwam er en er kwamen ook kindjes, een huis en een hond. En nu voelen al die dingen die ik zo graag wilde; de hypotheek, de kinderen, de hond als een net waarin ik gevangen zit. Ik houd van ze, heel erg veel, maar ik wil niet continu zorgen, moederen, regelen. Diep van binnen wil ik vrijheid, reizen, me ontwikkelen. Maar ik wil er ook zijn voor mijn kids, ik wil niet de afwezige moeder zijn.

Dit is een verhaal dat ik heel vaak hoor van vrouwen. De tweestrijd, het verlangen, niet kiezen. En wat doet dat met jou, dat niet kiezen? Wat voel je? En wat neem je daarvan mee in de relatie met je lief en je kinderen?

Dat wil je niet! Weet je wat je wel wilt? Hoe zou het zijn als je een vraag zou stellen? Wat is er wel mogelijk? Wat is er nog meer mogelijk? Welke stapje kan je zetten in die richting van je verlangen?

Wil je daar eens over sparren? Ik kijk graag even met je mee. Dan geef ik je meteen een paar tips waarmee je direct aan de slag kunt. Mail me op [email protected].

03/03/2020

Gedachtenkracht

Wat was het mooiste moment van je leven? Een moment dat er voor mij uit springt is direct na de geboorte van mijn oudste zoon. Ik lag in bed in de kraamkamer van het ziekenhuis. Het was een steriele omgeving, witte tegels op de muren, gyneacologe en kraamverzorgster met witte jassen aan. Maar mijn man was bij me en mijn moeder. Ik had net de meest indrukwekkende prestatie van mijn leven geleverd en mijn zoon lag op mijn borst. Hij rook zoet, voelde zacht, hij lag daar, warm en nog een beetje vochtig, met zijn oogjes dicht, vol vertrouwen. Ik voelde me groots, krachtig en oneindig liefdevol. Het was magisch.

Wat was voor jou een magisch moment? Wat deed je ….. waar was je en met wie? Wat hoorde en zag, wat rook je? Welke kleding droeg je … of niet ;-) Ben je er al? Ben je terug in dat moment? Hoe voel je je nu?

En nu een minder moment, een moment dat je teleurgesteld was. Waar was je, met wie, wat deed je? Op welk moment van de dag was het, in welk jaargetijde? Wat zag, rook, hoorde je? Hoe voelde je je? En hoe voel je je nu?

Waarschijnlijk riep denken aan dat magische moment ook echt de emotie op van het moment. En denken aan de teleurstelling liet je weer even voelen wat je toen voelde. Emotie volgt de gedachte. Dat verklaart waarom verschillende mensen zich in exact dezelfde omstandigheden anders kunnen voelen. Ze denken anders over wat er gebeurt.

Dus wat je denkt bepaalt wat je voelt. En wat je aandacht geeft groeit.

25/02/2020

Toen mijn oudste zoon geboren werd, wilde mijn moeder graag één dag per week oppassen. Daar hebben wij dankbaar gebruik van gemaakt.

Ze kwam 's morgens voor wij naar ons werk vertrokken, ze gaf onze zoon de fles, badderde hem, kleedde hem aan, ging met hem naar het hertenkamp. Ze hadden samen ontzettend veel plezier. Als wij thuis kwamen had mijn moeder al gekookt. We aten dan samen en na het eten ging ze weer naar huis.

Die liefde en zorgzaamheid, de vanzelfsprekendheid. Wat zou het mooi zijn als meer vrouwen met jonge kinderen op hun omgeving konden terugvallen.