03/09/2026
“Je zei eindelijk ‘nee’. En je voelde je er slechter door, niet beter.”
Dat is niet wat je zou verwachten. Een grens stellen hoort opluchting te geven.
Maar je voelde vooral schuld. Alsof je iemand teleurstelde, terwijl je eigenlijk gewoon voor jezelf koos.
Dit is een bekend patroon bij een overbelast zenuwstelsel. Grenzen stellen voelt niet als veiligheid, maar als gevaar. Alsof je iets riskeert door voor jezelf op te komen.
Dat komt niet uit het niets. Als je jarenlang hebt geleerd dat ‘ja’ zeggen veiliger is dan ‘nee’, dan reageert je systeem nog steeds volgens die oude regel. Ook als je hoofd inmiddels weet dat het anders mag.
Het schuldgevoel na een ‘nee’ is dus geen teken dat je iets fout deed. Het is een oud alarm dat nog niet weet dat de situatie veranderd is.
Als craniosacraal therapeut zie ik dit patroon vaak in mijn praktijk. Mensen die eindelijk grenzen stellen, en zich daar juist onrustiger door voelen in plaats van sterker.
Wat helpt om dat schuldgevoel te verzachten? 👇
🤎 Weet dat het gevoel oud is, niet actueel
🤎 Blijf bij je ‘nee’, ook als het ongemakkelijk voelt
🤎 Zie de onrust als een systeem dat nog moet wennen, niet als een fout
🤎 Vier kleine momenten waarop je wél voor jezelf koos
Herken jij dit: eindelijk grenzen stellen, en je toch schuldig voelen? 🤎
Wil je hier eens rustig over praten? Boek een gratis rust & balans gesprek via de link in mijn bio.
