31/07/2023
DE BIJZONDERE WAARDE VAN DE SPIRITUELE PUNTEN
IN JE HOROSCOOP: De Zwarte Maan, Zwarte Zon/Diamant.
'Je bent wat je zoekt'.!
Mijn zoektocht naar de essentie van (het) leven.
De belangrijkste vraag in mijn leven vanaf kleutertijd was: Wat is de Essentie of de zin van (het) leven? En later in mijn leven: Wat zijn wetmatigheden waar we (of we willen of niet) allemaal mee te maken hebben hier op Aarde?
Daar zal iedereen een ander antwoord op geven. Wat ik met zekerheid kon zeggen is dat alles geboren wordt, een leven heeft (kort of lang) en uiteindelijk weer sterft. Dat leek zo zinloos! En, dat alles hier op Aarde bestaat uit dualiteiten.
Wat me ook opviel is dat er op een of andere manier steeds een zoektocht naar ‘iets’ is, wat we niet echt kunnen benoemen. De een noemt het Liefde, de ander Vrijheid, of Waarheid, Thuisgevoel.
Ikzelf ervaarde ook vanaf mijn kleutertijd: “Dit kan het toch niet zijn? Er moet toch meer zijn? Is het leven dan bedoeld om van alles mee te maken, en uiteindelijk dood te gaan? Het gaf me paniek en angst, maar maakte daardoor ook dat er een zoektocht op gang kwam naar dat ‘iets’ waarvan ik het gevoel had dat ik het kwijt was. Maar hoe kon ik ‘iets’ kwijt zijn, als ik niet eens wist wat dat was? Immers: iets wat je niet kent, kun je ook niet missen? Dus innerlijk moest een herkennen, of weten zijn wat dat ‘iets’ dan was. Ook al kon ik er niet bij.
Het niet meer in contact zijn met dat ‘iets’ gaf - als ik me maar diep genoeg ermee verbond - een gevoel van angst, alleen zijn, in de steek gelaten, niets zijn, nergens bij horen, niet geliefd te zijn. Mijn ervaring in 30 jaar als therapeut te werken is, dat als je doorvraagt, bij bijna iedereen steeds dezelfde essenties, dezelfde soortgelijke ervaringen en gevoelens omhoog komen. Of het nu gaat om een relatie die niet loopt, het werk wat niet wil, niet geliefd zijn door een ander, er niet bij horen, financieel/materieel gezien wat niet loopt… steeds weer als ik doorvraag: Wat is het erge aan het missen van die prins op het witte paard, of wat is er zo erg om dit te ervaren? Voel het eens echt in de diepte, dan komen deze dingen omhoog die ik net zei. De angst ‘niets’ te zijn, of totale zinloosheid, er ‘niet zijn’, er niet bij horen, enz.
Om deze pijn niet te voelen hebben we manieren uitgevonden om ermee om te gaan:
1. We gaan het zoeken in onze buitenwereld: in de ander, in werk, in carrière, enz. Daar ligt wat ik zoek en waar ik naar verlang. En nu maar hopen dat de ander, of het leven dit blijft geven in de vorm hoe ik het wil zodat ik niet mijn basispijn ga voelen.
2. Daar hebben we veel voor over: we passen ons aan, leren hard te werken, wenselijk gedrag te vertonen, juist rebels anders te zijn, of ons koest te houden en vooral geen last zijn voor een ander. Met andere woorden: we hebben maskers nodig die we op moeten zetten om ons ‘belang’ in die buitenwereld te vinden.
3. Als we niet krijgen/vinden wat we zoeken in de buitenwereld kan het dat we steeds meer en steeds andere maskers gaan opzetten om het toch voor elkaar te krijgen. En natuurlijk begint hier ook het thema verdringing en ‘schaduw’, want als boosheid oplevert dat mensen je niet meer moeten, dan moet je het maar binnenhouden. En kun je vanuit projectie de ander verwijten dat ie steeds boos is.
Met als gevolg: Inwendig gaan we voelen dat we steeds ‘onechter’ gaan worden. En dat kan voelen als ‘nep’. We voelen dat we een rol spelen. En het verlangen naar dat ‘iets’ wordt hierdoor alleen maar groter.
4. Hoe kan het toch dat we denken niet meer te vinden waar we naar op zoek zijn? Wie ben ik dan? En wat is het dat ik mis? Wat maakt dat werkelijke vervulling steeds niet hier op Aarde te vinden lijkt?
Alleen een tijdelijk gevoel van geluk of blijheid of liefde, oké… maar echt diepe blijvende vervulling en ‘thuis’gevoel… mhhh..
Dat was mijn eeuwige vraag.. en zoektocht.
Toen ik op het spoor kwam van het sjamanisme, en vooral oosterse wijze inspirators als Ramana Maharshi, Yogi Ramsuratkumar, Papaji, Mooji, Anandamaji Ma, Nisargadatta Maharaj en nog wat anderen, kwam voor het eerst antwoord op deze vraag: … Hun woorden wijzen steeds naar het zelfde: Je bent al wat je zoekt! Je ervaart alleen de illusie dat dat niet meer zo is… We zijn gaan geloven dat we afgescheiden losse deeltjes zijn die weer op zoek zijn naar de Heelheid… Maar de waarheid is dat we die Heelheid, compleet, volmaakt, nog steeds DAT zijn wat we zoeken, met nu een ervaring als mens in een lichaam, zodat je de kans krijgt om dat terug te herkennen, en je Zelf dit te realiseren.
Het beeld van de oceaan en de golven vind ik een prachtige metafoor hiervoor. We zijn nog steeds de oceaan.. maar tegelijkertijd met een ervaring van golf-zijn. Er zijn miljarden golven, en allemaal zijn ze anders.. Maar ze hebben 1 ding gemeen: ze komen op, hebben een leven, en vallen weer terug in de oceaan… En dat is ook de wetmatigheid van het leven: Alles heeft een begin, een midden en een einde, en weer opgaan in het geheel… Je zou het als de incarnaties of parallelle werelden kunnen zien. En ook naar de astrologie vertaald: De radix is de golf die ontstaan is, (de foto van jou energiepatroon, en dus jouw film die geleefd gaat worden) en de transits laten zien hoe de bewegingen zullen gaan voor jou als golf, om uiteindelijk weer op te gaan in de oceaan… En het wonderlijke is.. Wat de golven gemeen hebben: het is allemaal water.. Het is allemaal in essentie oceaan.. Alleen door ons te identificeren met de golf kan het niet anders zijn dat we een soort trauma oplopen: Door het geloof dat je alleen maar enkel de golf bent, weet je ook dat die golf, hoe hoog en mooi hij ook wordt, ooit weer neer zal vallen in de oceaan.
Dus ons aller geboortetrauma is tevens ook het weten dat we weer zullen sterven. Als je alleen maar gelooft dat je die golf bent, is dit inderdaad een angstig iets. Maar als je zou terug herkennen dat je tegelijkertijd ook nog steeds de oceaan bent, dan kun je relaxed genieten en kijken naar het spel van de golf, naar de loop van jou radix.
In het Oosten noemen ze het leven Maya, Leela, het spel van illusie… dat levens en levens door kan gaan. Tijdens die illusie en begoocheling van de overtuiging dat je enkel de golf bent, terwijl iets in jou ook nog steeds de oceaan is, maar het is vergeten, is het ook logisch dat je op zoek gaat naar de oceaan… De illusie is dat je, hoe hard je ook zoekt, die niet kunt vinden in welke andere golf of waar dan ook.. Simpelweg omdat je nog steeds de oceaan BENT. Je kunt niet vinden wat je bent.. Net zo goed als dat je geen mens kunt worden, want dat ben je al. Je bent er als golf/persoon uit ontstaan, en zult ook weer toeschouwen als de golf/persoon verdwijnt. De bron van waaruit alles ontstaat BEN je ZELF…
Het is ook logisch dat een golf niet de hele oceaan kan bevatten, waardoor het gemis in een golf van de oceaan een logisch feit is. De oceaan kan wel alle golven bevatten.
Wat heeft dit nou met de Zwarte Maan en Zwarte Zon/Diamant in je horoscoop te maken kun je denken.
De horoscoop zou je kunnen zien als de film van de golf, van jou als persoon. En hierin kun je meekijken wat voor film het gaat worden en je kunt ook meekijken waar de energiebeweging waarschijnlijk naar toe gaat bewegen. En elke horoscoop is uniek. Elke horoscoop wil geleefd worden hoe anders die ook lijkt ten opzichte van die van een ander. In die zin is er geen goed of fout… Er is enkel dat wat is.
Maar het wonder van een horoscoop vind ik, is dat er ook te zien is waar jou opening zit voor de verbinding met je ware natuur, je ware Zelf. En dit is niet iets wat je kunt ‘worden’ of ‘doen’ of ‘bereiken’.
Wij denken als persoon steeds in termen van groei, worden, ontwikkelen. Het denken wil steeds iets anders, verder, meer. En dat is prachtig. De film is prachtig.
Maar de Zwarte lichten gaan verder. Die laten je ervaren dat je al bent wat je zoekt.
Hoe kun je dit ervaren? Niet door te zeggen: Ja, ik ga mijn Zwarte Maan even inzetten. Zo werkt het niet. De persoon (wat vaak voornamelijk bestaat uit conditioneringen, overlevingspatronen, en opgebouwde (zelf)beelden) is juist dat, wat het ervaren van jouw essentie in de weg zit. Het vereist dat je je bewust wordt, wat de sluiers zijn, je maskers, je identificatie met iets wat je in essentie niet BENT, die verhinderen dat je je ware Zelf niet ervaart. En hiervoor is de horoscoop een prachtig instrument. Om inzicht te krijgen in je maskers, thema’s enz. In die zin vind ik de radix voorál een prachtig zelfonderzoek hulpmiddel om zicht te krijgen op ‘wie je niet bent’. Je bent het wel als tijdelijke manifestatie, maar bovenal ben je tegelijkertijd, dat wat eraan voorbij ligt. Dat wat totaal en heel van zichzelf heeft, dat wat voorbij de dualiteit is en wat altijd ‘thuis’ is, omdat het samengevallen is met zichZelf.
Je Zwarte Maan en Zwarte Zon kun je niet worden!
Je kunt het enkel ZIJN. Je bent het AL!
Bij de Zwarte Maan en Zwarte Zon ben je!
En daar ben je voorbij de dualiteit.
En dat is in die zin ook de pijn die ervaren wordt in de wereld waarin we hier leven. Je ‘weet’ dat het zo anders kan zijn.. maar het is hier niet te vinden. Sterker nog, zelfs jij als persoon kan het niet ‘leven’.
Daarom vinden mensen waar je Zwarte Maan of Zwarte Zon staat je wel heel aantrekkelijk (ze zien immers iets in je wat ook een deel van hun eigen ware Natuur spiegelt) maar wat ook tegelijkertijd afgekeurd wordt, omdat het op Aarde niet zo werkt.
Om toch een idee te krijgen wat dan de Zwarte Maan en Zwarte Zon is, zou je bijv. tijdens meditatie kunnen voelen hoe elk van de tekens/huizen ervaren zou worden als er geen dualiteit was. Als het de pure dualiteit-loze, vormloze essentie zou zijn. Hoe is onvoorwaardelijke liefde (7e huis) zonder belang, zonder tegenpool?
Liefde op Aarde heeft meestal een belang: als ik dit… dan moet jij… of liefde kan zomaar omslaan in haat of in lief doen, liefde geven of ontvangen.
Maar hoe is liefde als het niet ‘iets’ is wat je kunt vinden, of doen, of leven in je buitenwereld, maar als je ervaart dat je dit al BENT en nooit niet kunt zijn?
Net zoals de Zon niet zijn best hoeft te doen om te stralen en licht te geven, en dus ook niet op zoek hoeft buiten zichzelf om deze kwaliteiten te vinden. Zo zijn wij in essentie nog steeds volmaakt, heel, compleet. En is alle zoeken een illusie wat ons steeds verder weg laat verdwalen van deze essentie.
De plek waar jouw Zwarte Lichten staan laat zien hoe en waar jij je ‘opening’ hebt naar diepe vervulling. En dat gaat verder dan geluk want dat heeft een dualiteit in zich. De vervulling die je voelt als je de pijn van de Zwarte Lichten mag toelaten en de identificatie ermee of met de persoon los kunt laten, gaat voorbij geluk. Het voelt als Thuiskomen, omdat je weer samensmelt met dat wat voorbij de vorm altijd al heel is geweest en heel zal zijn.
Durf je weer in de pijn te stappen van waar je bent begonnen maskers op te bouwen omdat de illusie van denken een afgescheiden persoon te zijn en maakte dat je bent gaan overleven, je ware natuur bent gaan bedekken, vergeten, zodat de zoektocht er naar terug begon?
Een zoektocht die stopt, als je gaat zien dat ‘de zoeker’ zelf een illusie is.
Hieronder: Van de CD The Calling, Karuna.
Ingesproken tekst door Mooji:
“Before the heavens were made
and the stars were placed,
we were One, inside God’s own heart.
Don’t you remember?
Do you remember when we wondered
how it would be to walk on this great earth
having forgotten our true nature –
believing only in our dreamed selves?
How our Father would bring us together again
in Oneness, by awakening our minds to the Real.
How many times, we passed by each other
on this lonely planet,
asleep to our true selves and home.
But today things may be different.
O beloved, wake up,
wake up,
wake up!”
