carlabloemen.nu

Met een heerlijk koffietje op mijn gemak al die lieve felicitaties in ontvangst genomen. Dank jullie wel!
Het deed mij denken aan een spreuk die ik deze week las:''Vriendelijke woorden kunnen kort zijn en gemakkelijk worden uitgesproken maar hun echo duurt eeuwig voort."
Moeder Teresa

Om mee te nemen in jouw vakantie bagage:
"Van jezelf houden is geen gevoelskwestie.
Het is een commitment om die dingen te doen
die goed en noodzakelijk zijn voor jou,
ongeacht de mening van iemand anders daarover.
John Roger".
Een mooie thuiskomst gewenst!!!!

Vandaag is de jongste column van onze nestor Harri M. Vermunt, “wakker zijn én dromen!” gepubliceerd in de Coronakrant.
Je kunt die lezen via onderstaande link.
Omdat de Coronakrant gaat stoppen in de huidige vorm, is dit daarmee ook zijn laatste column via dit platform.

Wakker zijn én dromen! | Coronakrant.nl Zoomborrels vervangen het babbelen in de kroeg. De elleboogstoot deed zijn intrede als troosteloze vervanger van knuffel.

Vandaag is de jongste column van onze nestor Harri M. Vermunt, “Niet normaal.” gepubliceerd in de Coronakrant.
Je kunt die lezen via onderstaande link.
Fijn als je de column wilt liken of delen, zodat de Coronakrant zoveel als mogelijk onder de welverdiende aandacht wordt gebracht.

“Niet normaal!” | Coronakrant.nl Ik zit in mijn corona-schuilplaats (lees onze woonkamer) bij het haardvuur, met een vers kopje espresso en een machtig mooi pianoconcert. En denk na. Waarover? Over een ‘imposante tekst’ die ik afgelopen dagen meerdere malen hoorde in een straatinterview van slechts enkele minuten.Die tekst luid...

Vandaag is de jongste column van onze nestor, harri m. vermunt 🔥, "Een ongeluk zit in een klein hoekje!” gepubliceerd in de Coronakrant.
Je kunt die lezen via onderstaande link.
De Coronakrant is een online ontmoetingsplek over de gevolgen van het coronavirus voor Nederlandse werkgevers en ondernemers. Het doel? “Elkaar niet infecteren, maar inspireren”!
Fijn als je de column wilt liken of delen, zodat de Coronakrant zoveel als mogelijk onder de welverdiende aandacht wordt gebracht.

Een ongeluk zit in een klein hoekje! Dit is een zin, die we allemaal wel eens gehoord hebben. En die zin lijkt een soort spreekwoordelijke vanzelfsprekendheid in

Vandaag is de jongste column van onze nestor,
harri m. vermunt 🔥onder de titel “Leef jij een vurig leven?”, gepubliceerd in de Coronakrant.
Je kunt die lezen via onderstaande link.
De Coronakrant is een online ontmoetingsplek over de gevolgen van het coronavirus voor Nederlandse werkgevers en ondernemers. Het doel? “Elkaar niet infecteren, maar inspireren”!
Fijn als je de column wilt liken of delen, zodat de Coronakrant zoveel als mogelijk onder de welverdiende aandacht wordt gebracht.

Leef jij een vurig leven? Iedereen die me een beetje kent weet dat ik van vuur houd. Mijn geheugen vertrouwend, weet ik dat ik vanaf

Vandaag is de jongste column van onze nestor harri m. vermunt 🔥,“het wordt nooit meer zoals het was”, gepubliceerd in de Coronakrant.
Je kunt die lezen via onderstaande link.
De Coronakrant is een online ontmoetingsplek over de gevolgen van het coronavirus voor Nederlandse werkgevers en ondernemers. Het doel? “Elkaar niet infecteren, maar inspireren”!
Fijn als je de column wilt liken of delen, zodat ook de Coronakrant zoveel als mogelijk onder de welverdiende aandacht wordt gebracht.

Het wordt nooit meer zoals het was! Langzaam lijkt het gewone leven weer op gang te komen. Lijkt! Want de treinen lopen nog niet vol. Menig kroeg

Vandaag is de jongste column van onze nestor Harri M. Vermunt, “Binnenkort word ik 65”, gepubliceerd in de Coronakrant.
Je kunt die lezen via onderstaande link.

Binnenkort word ik 65 Waarom? Het meest eenvoudige antwoord is natuurlijk: omdat mijn ouders ooit besloten dat ik er zou komen en ik sedertdien

Harri, de nestor van onze ecologie, heeft weer een column geschreven. Natuurlijk beveel ik die van HARTe aan!
Ga er maar even lekker voor zitten!
“Doe nou’s normaal!!”
Hoe vaak ik dat zinnetje, als kleuter, kind, puber en volwassen man te horen heb gekregen? Uitgedrukt in de vorm van een wens, als hoop, als opdracht, als desperaat verlangen?
Geen idee!
Wat ik wel weet, is dat als ik voor elke keer dat ik “doe nou’s normaal” te horen kreeg een dubbeltje en veel later een tien-eurocent muntje gekregen had, dan was ik in goed Brabants “al lang binnen” (lees: dan had ik mijn schaapjes al lang op het droge).
In zijn persconferentie van 7 april 2020 sprak premier Mark Rutte voor het eerst over ‘het Nieuwe Normaal’.
En dat leverde mij een -historisch gewortelde- kramp in mijn maag op.
Dacht ik me, net voor mijn 65e verjaardag, te hebben bevrijd van het Oude Normaal komt Hij aanzetten met het Nieuwe Normaal.
Alsof ik weer helemaal vooraan zou moeten beginnen.
Gelukkig herinnerden enkele hersencellen in mij zich de zin die we in ons werk dagelijks bezigen: “Je moet niet alles geloven wat je zelf denkt!”.
Erg behulpzaam!
En daardoor kon de vraag zich ontvouwen: “wat is normaal?”
Die vraag gesteld aan Google leverde vooral als antwoord op: “rockband uit Twente; grondleggers van de Dialekt-pop.”
Dan maar een ander medium:
De alom vertrouwde Dikke van Dale.
Die wijdt ongeveer anderhalve pagina superkleine lettertjes aan dit
-kennelijk- belangrijke onderwerp.
Ik citeer enkele strofen:
“Overeenkomstig de regel. Regelmatig. Niets bijzonders of verontrustends. Als norm dienend. In het profiel passend.”
Zie daar de bron van veel -collectieve en individuele- ellende.
In onze praktijk van alle dag ervaren we deze “normaal-doen-eis” als een van de meest voorkomende bronnen van interne conflicten, burn-out, misverstanden, frustraties en ga zo maar door.
Waarom?
Normaal doen betekent maar al te vaak dat iets wezenlijks in ons er niet mag zijn. Althans niet in díe situatie.
En dat gaat wringen: normaal DÓEN terwijl we UNIEK zijn.
Zoals ik is er maar een.
Zoals jij is er maar een.
Wij is daarmee een optelsom van unieke wezens.
Het is kennelijk onze natuurlijke, onze wezenlijke en ingebakken opdracht om die uniciteit tot volle wasdom te brengen
én te VERBINDEN met andere unieke wezens!
De eerste paar jaar van ons leven mogen we nog bijzonder zijn.
“Het mooiste kind” van de wereld zijn. Zo is er maar één!
Maar die pret is slechts van korte duur:
die uniciteit gaat al snel over in normaal doen, alsof we vanaf dat moment niet meer onszelf, in onze oorspronkelijke vorm, mogen zijn.
Al snel moeten we ons aanpassen, meelopen op het pad, meelopen in het gelid, binnen de lijntjes kleuren, vooral niet moeilijk doen, vooral niet opvallen en ga zo nog maar even door.
Ik gebruik graag het spreekwoord: “onder een appelboom liggen geen peren!”
Dat wil zeggen dat als jij geboren en dus beDOELd bent als perenboom, dat het dan voor jóuw leven het meest NATUURlijk en vruchtbaar is, te zijn als perenboom.
Of je dat nou leuk vindt of niet.
Zelfs als jouw omgeving vraagt om appels voort te brengen.
Omdat dat zo hoort . . .
Omdat we uniek geboren zijn, zijn we dus niet “normaal” als bedoeld in “meer van hetzelfde”.
We kunnen alleen maar normaal doen.
Uniek zijn en tegelijkertijd normaal doen is naar mijn idee dé uniciteits- en daarmee ook de kwaliteitskiller bij uitstek!
Enorme spaarbekkens nog niet tot leven gewekte kwaliteiten liggen te wachten op de kus die hen doet ontwaken!!
Daarom is mijn diepste wens dat de Nieuwe Realiteit gaat bestaan uit het samenbrengen en in verbinding brengen van heel veel unieke en wezenseigen kwaliteiten.
En dat samenwerken gaat over het WAARDEren en inzetten van uniciteit.
En dat leiderschap gaat over het aanWAKKERen en verbinden van die individuele kenmerken ten behoeve van de organisatiedoelstellingen.
Mijn diepste wens gaat dus over dat we het normaal doen, tegelijk met het Oude Normaal, achter ons laten.
En dat in de aanbrekende Nieuwe Realiteit, meer dan ooit, ruimte ontstaat voor het vrijmaken van nog niet geleefde kwaliteiten.
En dat er ruimte ontstaat voor meer wezenseigen verschillen die, in verbinding met elkaar, tot een mooiere manier van samenwerken en samenleven gaan leiden.

Vandaag is, mede met het oog op 75 jaar bevrijding,
de jongste column van onze nestor Harri M. Vermunt
“De Tontelklep”, gepubliceerd in de Coronakrant.
Je kunt die lezen via onderstaande link.
De Coronakrant is een online ontmoetingsplek
over de gevolgen van het Coronavirus voor Nederlandse werkgevers en ondernemers.
Het doel? “Elkaar niet infecteren, maar inspireren”!
Fijn als je de column wilt liken of delen,
zodat de Coronakrant zoveel als mogelijk onder de welverdiende aandacht wordt gebracht.

Tontelklep! Mijn grootvader noemde mij al vroeg een “tontelklep”. Dat vraagt natuurlijk om een toelichting. Mijn grootvader is geboren in 1889