23/07/2025
Het is al lang stil op de socials van Pleque. Dit is wat erachter zit… ‘Ik vertrek’, zo lijkt het van buitenaf althans, onze verhuizing naar onze berg in Portugal. Van binnenuit is het meer een voltooing van een proces dat zich al langer in mij afspeelt. Het za**je werd geplant toen we in ‘21 met ons gezin een wandeltocht maakte in de bergen bij Monchique. Vrijwel gelijktijdig benoemden we een gevoel dat zich zo ineens in ons opdrong: het lijkt wel of we hier thuishoren. Er roept iets hier. Onze fantasie ging aan de haal en er ontstond een beeld van een Quinta op een berg voor ons gezin en onze beestenboel. Eenmaal thuis bleef die droom wel, maar het voelde ook ver weg en de dagelijkse routine nam het weer over. Pleque stroomde als nooit te voren, uitbreiding van de kudde, veel opdrachten en een superfijn netwerk. Dat was toch niet iets om achter te laten. In het voorjaar van ‘23 werd ik op een nacht wakker van wat leek een hartaanval. Druk op m’n borst, benauwd, gevoel weg te vallen. Het was enorm beangstigend. Ik werd nagekeken door de dokter en die verwees me naar het ziekenhuis. De dag voor de afspraak gebeurde het weer. Maar toen stond ik voor een groep van 28 politiemensen. Ze vingen me op en een van de mannen vroeg: heb je stress? ‘Ik? Stress? Nee joh, ik ben super gelukkig! Er is alleen iets mis met mijn hart…’ Er volgde een hele periode van paniekaanvallen, zo leerde ik dat dat het dus was. Constant dacht ik: ‘ik ga dood of ik moet worden opgenomen in de ggz en beide is vreselijk voor mijn kinderen…’ Ik probeerde uit alle macht om eruit te komen maar uiteindelijk tenmidden van mijn paarden ontstond de situatie dat ik me erin liet zakken. ‘Ga dan maar dood’ hoorde ik en toen onstond er een vrede in mij die ik nog nooit gevoeld had. Er is een versie van mij die mag afsterven. Ik had hier echt ruimte aan te geven. Mijn opdrachten gaf ik aan collega’s, mijn klanten belde ik dat ik ging stoppen, het een voor een afscheid nemen van mijn paarden begon. Onthechten, loslaten van de illusie dat je ooit iets vast hebt, zakken in de versie van mezelf die onder alle lagen altijd al was. Naar verloop van tijd kwam de roep van het Portugese land weer boven. We reisden wat af en zochten naar huizen. Onze wens bracht diepe gesprekken tussen ons en onze zoons, onze ouders en met vrienden. De zoektocht leverde geen huis op maar wel een heel nieuwe dimensie aan relaties om ons heen. Ergens dit voorjaar zei ik tegen Tim: ‘misschien hoeven we wel niet naar Portugal maar was dit proces nodig voor een innerlijk Portugal en ik denk dat ik daar nu ben, het is goed zo’. Een maand later diende zich een Quinta aan. Op een berg. Met ruimte voor ons en onze beestenboel. We mogen het een jaar huren, om te beginnen en om te ervaren hoe het is. Dan zien we wel verder. En nu, in een paar dagen reizen we af naar het zuiden met wat spullen in de aanhanger. In minder dan 8 weken hebben we alles geregeld. Dat is pas stress! Maar mijn hart is rustig en vol vertrouwen. Wat ga je daar doen? Vraagt iedereen. Ik vertel dan over ons gastenverblijf en de kudde paarden daar en wat daarmee mogelijk is. Maar diep van binnen voel ik: ‘ik heb nog geen idee, ik voel dat het zich wel aandient, alles is mogelijk…’
