15/03/2026
Deze week besloot ik, na bijna 1,5 jaar (deels) ziektewet, mij hersteld te melden. Niet omdat ik 100% hersteld ben. Verre van zou ik haast willen zeggen. Want bijna niets is zoals het was voordat ik een acute hernia met caudasyndroom complicatie kreeg en in de ambulance lag om met spoed geopereerd te worden. Er is blijvende zenuwschade en dat is pijnlijk en moeilijk en hard.
En toch; het is nu 1,5 jaar later ook al véél beter dan het was!
Het klinkt misschien raar, of zweverig of gek maar het besluit me hersteld te melden en uit mijn ‘verhaal’ te stappen, helpt.
In allerlei opzichten. Het helpt me te omarmen wie ik nu ben (want ik ben gewoon nog dezelfde, toch?).
Het helpt me duidelijk te voelen én aan te geven wat ik nodig heb om m’n werk (aangepast) te kunnen doen. Het helpt me om me te richten op wat weer wél lukt ipv wat (nog) niet of niet meer.
En dat alles bij elkaar sterkt me. Want wie kan nou eigenlijk wel altijd maar doorgaan? En als je dat kan; hoe gezond is dat dan eigenlijk. Want ik kon het, en het bracht me hier. Dus dingen mogen anders. Milder, liefdevoller, rustiger, zachter en vooral bewuster.
Gister was ik met m’n liefsten bij . De vertaling van het verhaal van Erik Hazelhoff. Hij schreef deze woorden. En het raakte me in mijn kern. Niet omdat onze verhalen op elkaar lijken. Wel omdat we allemaal onze uitdagingen krijgen in het leven. Het is niet de vraag óf we die krijgen. Het is de vraag hóe we ermee omgaan.
❤️