Medium Jeltsje

Vandaag zou Freerkje, mijn moeder, haar verjaardag vieren. Een dag met een randje, maar dit jaar schijnt er een heel bijzonder licht op.

Toen mijn dochter Luna drie jaar oud was, schreef mijn moeder haar trouw briefjes. Prachtige, handgeschreven woorden die ik destijds aan Luna voorlas. Elke brief sloot ze steevast af met hetzelfde, liefdevolle woord: Tút.

Inmiddels is Luna 22 en doet ze haar internship in Reykjavik, op IJsland, bij het internationale filmfestival. Juist daar, ver van huis maar zo dicht bij haar eigen kracht, heeft ze een prachtig eerbetoon aan haar beppe laten zetten. De afsluiting van de briefjes van toen, staat nu voor altijd op haar arm getatoeëerd. In het exacte, eigen handschrift van mijn moeder.

Het woord Tút. Een Friese kus, voor altijd dichtbij.
Generaties die op deze manier met elkaar verbonden blijven, over de grenzen van het leven en de wereld heen.

Tút, foar altyd tichby.

Eindelijk is het zover: een hele maand de tijd om te landen, te vertragen en op te laden. Na de diepe inzichten van de afgelopen tijd voel ik aan alles dat ik deze ruimte nodig heb.

Ik ga op zoek naar de verborgen krachtplekken van dit prachtige land. De plekken waar de energie stroomt en waar ik weer helemaal bij mezelf kan komen. Vorig jaar stak de Sahara-hitte daar nog een stokje voor, maar dit jaar is de missie duidelijk: rust, herstel en heel veel Italiaanse zon (maar dan wel met een fijn briesje!)

We gaan samen helemaal landen in dit prachtige land.

Ruimte maken voor jouw eigen koers

Soms dwingt het leven je letterlijk tot stilstand om je te laten luisteren. Dat overkwam mij deze maan. Ik ging door mijn rug, precies op de plek van mijn creërende kracht. De spieren die zorgen voor rotatie en beweging blokkeerden volledig.

Natuurlijk speelt mijn fysieke conditie na Post-Covid een rol, maar ik geloof ook in de taal van het lichaam. Is dit een teken dat ik nog meer mag leren meebuigen met de stroom van het leven? Benader ik het schrijven van mijn tweede boek teveel als een projectplan?

Het is geen toeval dat dit gebeurt in de fase van deze maancyclus. Een periode om niet méér te doen, maar juist om los te laten wat ons niet langer dient.

In de komende weken richten we onze blik naar binnen. Het wordt helder of er nog:

* Familiesystemen zijn die aandacht vragen.
* Oude loyaliteiten zijn die je onbewust belemmeren.
* Overlevingsstrategieën zijn die je nu eigenlijk in de weg zitten.

Wat kost het jou?
Ik stel mezelf vaak de vraag: wat kost het eigenlijk om trouw te blijven aan iets dat je allang bent ontgroeid?

Het doel van deze maanfase is bewustwording. Door verborgen patronen die je uit evenwicht brengen aan het licht te brengen, creëer je ruimte. Ruimte voor balans, voor jouw eigen kracht en voor een nieuwe start. Over twee weken mag je jezelf de vraag stellen: wat neem ik echt mee van deze cyclus naar de volgende?

Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.
Ik leer op dit moment weer even om zacht te zijn voor mezelf en mee te bewegen met wat mijn lichaam aangeeft. Dat brengt rust en nieuwe inzichten.

Herken jij dit?

Laat het me weten in de reacties, ik lees graag met je mee!

We bewegen naar een krachtige volle maan, met als thema: vertrouwen in jezelf en in je doelen.

In mijn eerdere berichten heb ik gedeeld over mijn vrouwenlijn en mijn zoektocht naar waar het soms stokt. Wat ik daarin steeds helderder zie is hoe diep we onterecht loyaliteit kunnen laten ankeren in onszelf.

We blijven vaak trouw aan wat ooit was, aan wie we ooit waren, aan verbindingen die allang veranderd zijn. We eren vaak het oude dat ons niet meer voedt.
Ik herken dit uit mijn eigen leven. Na mijn scheiding bleef ik lange tijd loyaal aan de normen en waarden die binnen die relatie waren ontstaan. Ik hield vast aan een “wij” dat in werkelijkheid niet meer bestond.

Tot ik begon te zien dat die loyaliteit mij langzaam van mezelf verwijderde. Mijn vader was daarin een belangrijke spiegel voor mij. In momenten van groei liet hij mij zien waar ik mezelf nog vasthield. En pas toen ik het missende stuk doorvoelde en doorwerkte, kwam er ruimte. Ruimte om terug te keren naar mijn eigen zielsenergie.

En daar ontstond iets anders: vrijheid in denken.

Wat ik nu ook zie, in mijn eigen proces en in de inzichten die ik terugkrijg van de mensen die mijn boek hebben gelezen, is hoe we binnen familieverbanden rollen aannemen. Rollen die ons ooit hebben geholpen, maar die ons ook kunnen beperken. Zeker in tijden van chaos, verlies of afscheid. Wanneer verwachtingen wegvallen en er eerst alleen leegte en ongeloof overblijft.

En in die leegte kan iets nieuws ontstaan. Fragiel contact, grenzen neerzetten, niet onszelf verliezen. En dat opent juist weer een andere verbindingsmogelijkheid. Hoe prachtig is dat!

Misschien is het in deze wassende maan-tijd ook goed om jezelf eens af te vragen:
Waar blijf jij uit loyaliteit… terwijl je diep vanbinnen voelt dat het tijd is om te gaan?

Natuurlijk mag je dat altijd met me delen, ik zal je bericht altijd lezen en beantwoorden.

Afgelopen weken voelde ik het heel duidelijk. Niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk: ik ben door mijn rug gegaan. En wel op een manier die ik de afgelopen 18 jaar niet gevoeld heb. Wat was er energetisch aan de hand?

Ik merkte dat ik bleef hangen in oude patronen.
Dat ik uit loyaliteit vasthield aan verbindingen en situaties die eigenlijk niet meer klopten. Niet omdat ik het écht wilde, maar omdat het vertrouwd was.

En misschien herken je dat wel…
Dat stemmetje dat zegt: “ik kan dit toch niet zomaar loslaten.”

Tijdens deze nieuwe maan werd het me helder.

Ik zag dat mijn grootste blokkade loyaliteit aan het oude is. Het oude dat niet eens meer bestaansrecht heeft.

En dat inzicht kwam binnen.

Want wat gebeurt er als je blijft terwijl iets niet meer goed voelt?
Dan verlaat je jezelf.

Dus ik heb een keuze gemaakt.

Ik kies ervoor om te vertragen.
Om te luisteren naar wat er écht in mij leeft.
En om los te laten wat niet meer past—hoe spannend dat soms ook is.

Niet half.
Maar bewust.

Ik open de deur.
Ik stap naar buiten.
Ik kies voor mijn groei.

Misschien is dit ook jouw moment.
Om eerlijk te kijken: waar blijf jij nog uit loyaliteit, terwijl je eigenlijk al voelt dat het tijd is om te gaan?

Je hoeft het niet in één keer groots te doen.
Maar één kleine, eerlijke stap… kan alles in beweging zetten.

Fijne periode naar de komende volle maan!

, ,

“Natuurlijk ligt het niet aan mijn moeder… ze deed haar best.”

Een zin die ik vaak hoor wanneer ik kijk naar vrouwenlijnen. En een zin die ik ook vaak uitspreek. En ja — dat klopt. Onze moeders deden wat ze konden, met wat zij hadden. Net zoals hun moeders dat deden.

Er is geen schuld.

Maar er is wél verantwoordelijkheid.

Iedere generatie draagt iets wat aangekeken wil worden. Dat is geen fout, dat is evolutie. Zo ontstaat groei. Zo ontstaat verandering.

En precies daar zitten we nu.

Vrouwen hebben vandaag de dag veel verworven: vrijheid, rechten, autonomie.
En toch zie ik dat het ergens stokt.

We vinden het lastig om volledig te gaan staan.
Om ons leiderschap te belichamen.
Om onze waarde écht te voelen en ernaar te handelen.

We maken onszelf soms kleiner.
Of we stappen in een manier van leiden die niet werkelijk van ons is.

En dat heeft niets te maken met tekort.
Dat heeft te maken met oude lagen in de vrouwenlijn die nog door ons heen bewegen.

De waarheid:
Het is niet aan onze moeders om dit op te lossen.
Het is niet aan mannen om dit te dragen.

Het is aan ons.

De plek waar dit verandert, is in je zonnevlecht, Jouw centrum van wilskracht, eigenwaarde en zelfleiderschap.

Daar maak jij de keuze.
Om niet langer te dragen wat niet van jou is.
Om niet langer te wijzen naar waar het vandaan komt.
Maar om op te staan in wie jij bent.

Eer je vrouwenlijn.
Zie wat er was.

En kies dan… voor jezelf.

Want op het moment dat jij gaat staan,
verandert niet alleen jouw leven
maar beweegt de hele lijn met je mee.

Medium Jeltsje

Oh ja, die dikke wangen op de foto dat ben ik. :-) Wat vinden jullie van de kniekousjes en sandaaltjes?