Lucia de Boer

Lucia de Boer Lucia de Boer helpt je te ontdekken wat je echt wilt en hoe je dat kunt realiseren.

Dit is het moment waarop ik normaal zou verdwijnen.Ik hoorde vaak mensen zeggen: wees maar gewoon jezelf, dan komt alles...
17/02/2026

Dit is het moment waarop ik normaal zou verdwijnen.

Ik hoorde vaak mensen zeggen: wees maar gewoon jezelf, dan komt alles goed.

Jarenlang heb ik dat geloofd. Dat als ik maar gewoon mezelf was, het vanzelf zou kloppen.
Dat mijn werk zou lopen. Dat ik me rustig en blij zou voelen. Dat alles meer in de flow zou zijn.

Maar hoe meer ik probeerde mezelf te zijn,
hoe meer ik in de war raakte. Ik deed mijn best.
En toch ging het vaak helemaal niet lekker.

Dus begon ik me af te vragen: doe ik iets verkeerd? En wat betekent jezelf zijn eigenlijk, als je boos bent, verdrietig, onzeker of moe? Welk deel van mij neemt dan beslissingen?

De afgelopen jaren werd ik het diepe in gegooid. Niet omdat ik dat zo gepland had, maar omdat het leven zo liep. En juist daar, in momenten van twijfel, spanning en uitputting, ontdekte ik iets.

Wie ik ben als het moeilijk is. Wie ik ben als moeder, wanneer mijn kinderen me triggeren. Wie ik ben als ondernemer, toen ik tijdelijk stopte met werken.

En vooral: wie ik ben voor mezelf wanneer alles aan me trekt en mijn lichaam om rust vraagt.

Langzaam begon ik te zien dat ik mezelf vooral kende via rollen. Rollen waarin ik zorgde. Doorging. Het goed wilde doen. Er voor anderen was.

Maar wie blijft er over als je stopt met al dat doen?

Ik vond een antwoord dat ik niet eerder zo sterk had gevoeld, maar wel diep herkende:

Dat ik het waard ben om van te houden.

Niet omdat ik het goed doe. Niet omdat ik sterk ben. Niet omdat ik alles begrijp. Maar gewoon omdat ik er ben.

Lange tijd kon ik hier niets mee online. Dan trok ik me terug. Dacht ik: laat maar. Wie zit hierop te wachten? Ik hou mezelf wel klein, dan blijft het rustig.

Maar dit keer niet.

Ik voel de spanning.
Ik voel de neiging om te verdwijnen.
En ik blijf.

Dit is wat stevigheid voor mij betekent: niet weten hoe het verdergaat, en toch niet bij mezelf weggaan.

Misschien sta jij hier ook. Dat je voelt dat er voor jou iets niet klopt, ook al kun je het nog niet goed uitleggen.

Dat je al veel hebt nagedacht, gelezen of hebt geprobeerd, en toch merkt dat je iets anders zegt of doet als je spanning of twijfel voelt.

Als je je hierin herkent:
welkom, fijn dat je er bent.

Vrouwen die altijd flink zijn, het gaat zelden écht over kracht.Soms lijkt sterk zijn een keuze.Tot je voelt dat het ooi...
07/11/2025

Vrouwen die altijd flink zijn, het gaat zelden écht over kracht.

Soms lijkt sterk zijn een keuze.
Tot je voelt dat het ooit een overleving was.

“Ze was zó flink.”
Zo werd er over mijn oma gesproken.
En over mijn moeder ook.
En eerlijk gezegd… jarenlang ook over mij.

Flink zijn, het lijkt iets om trots op te zijn.
Je redt je wel. Je doet wat nodig is. Je houdt je groot.
Maar onder die flinkheid schuilt vaak iets anders.

Een kind dat ooit leerde dat huilen niet hielp.
Dat er geen ruimte was voor moe zijn, bang zijn, of voelen.
Dat de liefde veilig bleef als je sterk bleef.

En zo ontstond een familie van vrouwen die dóórgingen.
Vrouwen die het leven droegen,
maar zichzelf soms vergaten.

Tot iemand, vaak een dochter, een kleindochter, het niet meer kan.
Niet meer wíl.
En begint te voelen.

Zij breekt niet de lijn.
Zij heelt haar.

Want achter elke ‘flinke vrouw’ leeft een verlangen:
om gezien te worden zonder dat masker van kracht.
Om gewoon mens te mogen zijn.

Misschien ben jij die vrouw.
Misschien ben jij degene die de lijn van flink buigt naar zacht.

Niet om te oordelen over wat er niet goed is gegaan, maar om te zien wat er in jou leeft en waar jij naar verlangt.

Hoe zie jij dit in jouw familie?
Herken je het bij je moeder, je oma of andere vrouwen?

Laat hieronder ‘TIP’ achter, dan stuur ik je in de DM een persoonlijke tip hoe jij de beweging kunt maken van sterk naar vrij, op een manier die past bij jouw plek in de familie.

De vraag die ik de laatste tijd het vaakst hoor is:“Wat wil ik nog?”Vrouwen die doen wat ze leuk vinden. Een fijne relat...
31/10/2025

De vraag die ik de laatste tijd het vaakst hoor is:
“Wat wil ik nog?”

Vrouwen die doen wat ze leuk vinden. Een fijne relatie hebben, een mooi huis, lieve vrienden.
En toch dat stemmetje horen:

“Wat wil ik nog? Wat wordt mijn volgende stap, zonder mezelf voorbij te lopen?”

Er komt een moment waarop je alles hebt waar je ooit van droomde…
en toch voel je: het klopt niet helemaal meer.
Dat zachte stemmetje van: “Is dit het nou?”, het kost je meer dan je misschien beseft.

Want zolang je het negeert, blijft je energie weglekken in iets dat niet meer helemaal van jou is.

De logische reactie vanuit je hoofd is vaak:

“Ik ga nog eens kijken naar mijn talenten.”
“Misschien moet ik van werk veranderen.”
Of: “Ik heb gewoon een nieuwe uitdaging nodig.”

Maar dáár ligt het antwoord niet.

Je mag dieper kijken, onder de oppervlakte.
Naar wat er werkelijk in je leeft.
Waar je naar verlangt.
Betere vragen leren stellen (ja, echt!).

Want vaak zoek je niet een grote verandering,
maar juist één die grote impact heeft.

Meer vrijheid. Meer voldoening.
Minder moeten. Vaker reizen. 
Minder uren werken. Meer verdienen.
Of simpelweg weer voelen: dit klopt.

Helderheid komt niet van buitenaf, maar van binnenuit.

Ik ben benieuwd: herken je dat gevoel van:
“het past niet meer helemaal”?
Maar dat je ook nog niet weet wat je dan wél wilt?

Misschien heb je al met anderen gepraat, boeken gelezen, podcasts geluisterd,
en toch kom je steeds op hetzelfde uit.
Dezelfde adviezen, dezelfde woorden.
Maar geen nieuw inzicht.

Dan is het tijd om een laag dieper te gaan, voorbij wat je hoofd kan bedenken.

Voor vrouwen die voelen dat er iets mag verschuiven, maar nog niet precies weten wat, bied ik een gratis 1:1 Verheldersessie aan.

Dit is niet zomaar een sessie. Het is het moment waarin je ontdekt wat er onder de oppervlakte speelt en wat jouw volgende stap kan zijn.

Als je voelt dat het tijd is om helderheid te krijgen: comment RUST, dan stuur ik je de info. 

Liefs Lucia

Dit is zo'n post die me raakt. Omdat dit zó vaak terugkomt in de coachsessies die ik met vrouwen heb. Vrouwen die onmisb...
25/10/2025

Dit is zo'n post die me raakt. Omdat dit zó vaak terugkomt in de coachsessies die ik met vrouwen heb.

Vrouwen die onmisbaar zijn voor anderen, maar zich vanbinnen vaak alleen en onbegrepen voelen.

Ze is degene die altijd klaarstaat.
Die luistert, die helpt, die regelt.
Die alles draaiende houdt, op haar werk, thuis, in haar gezin.

Ze is betrouwbaar, sterk, onafhankelijk.
De vrouw op wie iedereen kan leunen.
Die het allemaal voor elkaar lijkt te hebben.

Maar wie ziet haar, als zij het moeilijk heeft?
Wie vraagt aan haar hoe het echt met haar gaat?
Wie ziet de vermoeidheid achter haar lach, de twijfel achter haar rustige blik?

Zelfs de sterkste vrouw heeft iemand nodig die háár ziet.
Niet om haar te redden, maar om haar eraan te herinneren dat ze niet alles alleen hoeft te dragen.

❤️

Had ik dit maar eerder geweten...Groei is ook: zacht leren zijn voor dat deel van jou dat ooit bang, alleen of niet gezi...
23/10/2025

Had ik dit maar eerder geweten...

Groei is ook: zacht leren zijn voor dat deel van jou dat ooit bang, alleen of niet gezien werd.

Dat deel leeft nog steeds in je.
Het verschijnt in je perfectionisme, je onrust, je "Ik moet dit oplossen"-modus en je behoefte om aardig gevonden te worden.

Onder de drukte, de verantwoordelijkheden, het "Ik red me wel", zit een jong deel van jou dat zich aanpaste.
Dat sterk moest zijn terwijl ze eigenlijk bang was.
Dat leerde dat je past liefde kreeg als je rustig, behulpzaam of lief was.

En nu?
Nu is ze volwassen. Ze heeft een bedrijf, vrienden, een fijn huis, een leven vol keuzes. Toch voelt ze zich de laatste tijd steeds vaker gefrustreerd.

Diep van binnen vraagt ze zich af: "Is dit nou het leven?" "Wat wil ik eigenlijk echt?"

Ze houdt alles draaiende, zorgt voor iedereen. Maar vergeet vaak zichzelf.

Totdat ze stil durft te staan en ontdekt: ik hoef niet harder te werken, ik mag eerlijk kijken.

Wanneer ik met klanten voorzichtig onder de oppervlakte ga, zonder oordeel, dan gebeurt er altijd iets bijzonders.

Een inzicht, een doorbraak.
Helderheid.

Je hoeft niet te zoeken naar je richting.
Je hoeft alleen maar te weten vanuit welk perspectief je kijkt.

Verandering begint niet bij meer doen, maar bij eerlijk durven kijken ❤️

________________________

Misschien vind je dit interessant:

In mijn mini-gids 'Je masker of je leven' lees je welke verschillende maskers er zijn. Wil je testen welke jij nog (onbewust) draagt?

Comment 'MASKER' voor de gratis mini-gids.

In een 1:1 Verheldersessie kijken we samen onder de oppervlakte speelt, zodat jij meer vertrouwen voelt in je volgende stap.

Comment 'RUST' en ik stuur je de info.

07/10/2025

Dit scheelt je weken, maanden twijfelen. Wil je niet meer in je eentje dubben over wat je nu eigenlijk wilt in je werk en leven, hoe je daar woorden aan geeft, hoe je meer voor jezelf kiest zonder schuldgevoel?

Vind je volgende stap!
Vrijdag 14 november, 13.00-16.00 uur

Twijfel kost energie.
Keuze geeft ruimte.

Ik kies bewust voor een kleine groep van 6 vrouwen. Dan is er voor iedereen aandacht en kan ik je echt helpen.

Klinkt dit interessant? Reageer hieronder of DM me 'Stap' en ik stuur je de info.

Ik ben zo ontzettend moe (ik hoor je!). Ik heb het idee dat ik vaak alles alleen moet regelen. Ik ben altijd voor andere...
02/10/2025

Ik ben zo ontzettend moe (ik hoor je!). Ik heb het idee dat ik vaak alles alleen moet regelen. Ik ben altijd voor anderen aan het zorgen. Maar ik heb bijna geen energie meer. Ik hou het zo niet vol.

Ik probeer het voor iedereen goed te doen, maar wie denkt er aan mij?

Herkenbaar?

Misschien voel je je schuldig als je vaker voor jezelf kiest, of ben je zelfs boos. Vraag je je af: waarom moet ik altijd alles doen? En doe je vervolgens toch weer waar je zo van baalt. Zie je niet hoe het anders kan.

Kom dit je bekend voor? Dan kan het zijn dat je vroeger vooral hebt geleerd om je af te stemmen op anderen en jezelf op de tweede plaats te zetten.

Mogelijk was er vroeger thuis weinig ruimte voor jouw behoeften, mocht jouw gevoel er vaak niet zijn of werd je niet serieus genomen. Moest je maar gewoon doorzetten als je het lastig had.

Met je voelsprieten voelde je al jong precies wat iemand nodig had en ging je voor anderen zorgen.

Nu herhaal je dit patroon als volwassene. Je omgeving is blij met je, want jij ziet wat nodig is en staat altijd klaar. Maar je merkt: het gaat ten koste van mezelf. En nu ben je steeds vaker moe, raak je uitgeput.

Heel begrijpelijk ook.

Vaak zijn we zo bezig met anderen, dat we vergeten voor onszelf te zorgen. Soms heb je iemand nodig die je eraan herinnert dat je jezelf ook dingen mag gunnen. Vandaag wil ik graag diegene voor jou zijn.

Je weet het vast:
Pas als jouw emmer met energie overloopt, kun je ook het beste van jezelf aan anderen geven.

Daarom: hoe zou het zijn als je de komende tijd ook vaker voor jezelf zorgt? Jezelf iets te gunnen waar je energie van krijgt, waarin je je creativiteit kwijt kan of jou helderheid geeft?

Waar verlang je naar?

Het kan iets kleins zijn, zoals een lekkere cappuccino. Of iets groters: een goed gesprek, een wandeling, warmte op je huid tijdens een massage, een dag voor jezelf.

Het verschil zit niet in groot of klein, maar in dat je het doet.

Waar zou jij nu echt zin in hebben? Wil je het met me delen? Ik begin wel, zie mijn reactie in de comments.

Lieve groet, Lucia

Veel van jullie vroegen me: hoe ging het verder na dat moment waarin ik dacht mijn zoontje alsnog te verliezen?Nadat hij...
25/09/2025

Veel van jullie vroegen me: hoe ging het verder na dat moment waarin ik dacht mijn zoontje alsnog te verliezen?

Nadat hij ophield met ademen, stormde het medisch personeel binnen. Maar in plaats van paniek, hing er een soort oorverdovende stilte. Iedereen wist precies wat te doen.

Opnieuw stond ik aan de zijlijn, machteloos. En toch voelde ik, na een paar minuten, een diep gevoel van dankbaarheid dat hij in goede handen was. Echt alles werd uit de kast getrokken.

Gelukkig heeft hij het gered.

Maar telkens als hij leek op te krabbelen, werd hij opnieuw ziek. Na de coronatijd leefden wij nog lange tijd in een bubbel. Hij kon niet naar een opvang, en ik kon maar één besluit nemen: ik blijf bij hem thuis.

Die hele ervaring gooide me in een nieuwe werkelijkheid. Alles wat ik dacht belangrijk te vinden (succes, hard werken, erkenning van anderen) voelde opeens leeg. Ik moest terug naar de kern. Terug naar mijn kern.

Sindsdien weet ik: waardevolle relaties en leven zijn onbetaalbaar. Voor mij draait alles om verbonden zijn. En mijn gezin staat altijd voorop. Dat is bij alles wat ik doe het beginpunt.

Door wat we hebben meegemaakt leerde ik: ondernemen vanuit innerlijke waarheid is geen luxe, het is een noodzaak. Je kunt namelijk niet bouwen op een fundering die niet van jou is.

Juist in die rauwe periode ontdekte ik:

Rust komt niet van buiten, maar van binnenuit. Boosheid, frustratie, jaloezie, ontevredenheid en angst zijn signalen dat er iets in jou gezien wil worden en aandacht vraagt. Heb er geen oordeel op, maar wees nieuwsgierig.

Richting ontstaat niet door meer te doen, maar door los te laten. Het verzet in jezelf op te geven. Te vertrouwen op wat het leven je brengt.

Leven en ondernemen kan pas echt licht voelen als je trouw bent aan jezelf. Als je weet wat klopt voor jou en je verantwoordelijkheid neemt voor jouw keuzes.

En dát is waarom ik nu vrouwen begeleid om hun koers te vinden.
Om helder te krijgen wat hun volgende stap is.
Om keuzes te maken die echt kloppen.

Nooit gedacht dat ik het zo zou zeggen, maar ik help je kiezen voor vrijheid, verbinding, rust en ruimte.

Voor leven en werken vanuit je hart, in plaats van je ego.

Ik ben benieuwd: wat herken je in mijn verhaal?

Ik deel iets met je wat ik tot nu toe vooral voor mezelf hield.Niet omdat ik het niet wilde delen, maar omdat ik er nog ...
12/09/2025

Ik deel iets met je wat ik tot nu toe vooral voor mezelf hield.

Niet omdat ik het niet wilde delen, maar omdat ik er nog niet aan toe was.

Maar ik voel dat het nu tijd is. Want dit heeft voor mij alles in mijn leven veranderd.

In 2021 werd ons zoontje geboren.

Tijdens het laatste stuk van de bevalling kwam hij vast te zitten.

Met veel trekken en drukken is hij uiteindeijk ter wereld gekomen. Hij was voor mij de mooiste en liefste baby van de wereld, maar zo slap als maar kon.

Al gauw bleek dat hij zuurstoftekort had. Niemand kon voorspellen hoeveel schade hiermee was aangericht.

Met gillende sirenes werd hij overgebracht naar het UMCG. Daar werd zijn lijfje 3 dagen afgekoeld naar 33 graden om verdere schade te voorkomen.

Die dagen waren de spannendste en moeilijkste voor mij ooit. Ik werd gefeliciteerd, maar voelde me intens verdrietig. Ik voelde me zó machteloos.

Na 5 dagen mocht ik hem eindelijk voor het eerst vasthouden. De langste knuffel ever. Ik weet nog dat ik in zijn kleine oortje fluisterde: "Mama laat je nooit meer los, blijf bij me lieverd."

Maar kort daarna kregen we slecht nieuws.
Uit een MRI bleek dat hij flinke hersenschade had opgelopen. Hij zou mogelijk niet kunnen lopen en praten, of erger.

De maanden daarna leefden we tussen hoop en vrees.
Ziekenhuis in en uit.

Toen hij drie maanden was zag ik steeds dat zijn ogen niet goed stonden. Ik werd alleen niet serieus genomen. Anderen zeiden dat ik weer vertrouwen moest krijgen na zo’n moeilijke start.

Maar mijn intuïtie was zo sterk, er klopte gewoon iets niet. Ik belde de huisarts en het ziekenhuis meerdere keren op. Uiteindelijk schreeuwde ik: "Er moet nú iemand naar hem kijken!"

Na een spoedecho bleek dat hij een cyste bij zijn hersenstam had, zo groot als een pingpongbal. Dezelfde nacht heeft hij een levensreddende hersenoperatie gehad.

Ik was opgelucht, maar de volgende ochtend ging het alsnog helemaal mis.

Ik stond naast zijn bedje. Hij was lijkbleek, had hoge koorts en...

ineens hield hij op met ademen.
Alles werd stil.

Mijn lijf voelde loodzwaar, en ik dacht: nu zijn we hem alsnog kwijt.

Toen besefte ik: dít is wat werkelijk belangrijk is, de rest is bijzaak.

Als je steeds in je hoofd zit en twijfelt is het lastig keuzes maken.Vraag jezelf dan eens af...Wat vraagt het leven nu ...
09/09/2025

Als je steeds in je hoofd zit en twijfelt is het lastig keuzes maken.

Vraag jezelf dan eens af...
Wat vraagt het leven nu van mij?

Is het tijd om milder te zijn voor jezelf?
Of om groter te dromen dan je ooit durfde?

Meer lef? Meer rust? Meer loslaten?

Wat vraagt het leven van jou, vandaag?

Dank je wel lieve .humandesign.yogi voor de inspiratie voor dit bericht ❤️

Ontdekken wat je wilt gaat niet over tijd, maar over een proces. Tegelijkertijd kun je jezelf helpen om makkelijker held...
04/09/2025

Ontdekken wat je wilt gaat niet over tijd, maar over een proces. Tegelijkertijd kun je jezelf helpen om makkelijker helder te krijgen wat je graag wilt. En dat scheelt vaak veel tijd :-)

Misschien heb je je veel aangepast in het verleden. Weet je niet goed meer waar je echt energie van krijgt.

Word dan heel eerlijk met jezelf:

Ben je echt bereid om te ontdekken wat je wilt?

Ja? Dan is het goede nieuws:

Je hoeft niet nog meer te doen, harder te werken.
Je hoeft niet de adviezen van vrienden of familie op te volgen.

Het gaat juist om minder.
Minder ruis. Minder energie weggeven. Minder frustratie.

Vaak gaat het vooral over herinneren. Herontdekken.

Dus: kom op. Neem geen genoegen met een leven wat 'wel leuk' is.

Leef. Straal. Volg je eigen pad, en voel je vrij.

Adres

Leek

Telefoon

0512 550200

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Lucia de Boer nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type