21/07/2020
Opvoeden is geen trucje dat je kunt leren, het is een pad van zelfontwikkeling dat je samen met je kind bewandeld.
Er wordt verondersteld dat, wanneer een kind geboren wordt, je automatisch moeder bent. Wat er vergeten wordt, is dat je een moeder WORDT. Het gaat met vallen en opstaan. Je bent aan het leren. Het is een nieuwe rol die je, naast alle andere rollen die je al had, op je moet nemen. Er is een nieuw leven die de wereld via jou leert kennen en op jouw beurt leer je jouw kindje nog kennen.
Dit is een heel proces, waar naar mijn idee niet genoeg bij stilgestaan wordt. Het is allemaal te vanzelfsprekend geworden.
Waardoor er een groot taboe lijkt te ontstaan rondom hulp vragen en aangeven dat je het moederschap ontzettend zwaar vindt.
Vanaf zwangerschap(swens) tot en met de kraamweek is er ontzettend veel hulp voorhanden voor de (aanstaande) moeder/ouders. En daarna richt eigenlijk alle (reguliere) hulp zich op de (fysieke) gezondheid van het kind.
Pas wanneer je zelf aan de bel trekt als ouder (en vaak doe je dat pas als het echt niet anders kan), is er hulp voorhanden. En ook dan vaak nog gericht op het kind en de opvoeding.
Wat ik miste, ben ik zelf gaan doen. Ik bied begeleiding tijdens de tropenjaren van het opvoeden. De jaren waarin je kind nog puur reageert op de omgeving, op de energie die er is en de hele wereld nog aan het ontdekken is. Waar de reactie van je kinderen, jou als ouder heel diep kunnen raken, zonder dat je exact weet waarom. Waarin oude wonden en overtuigingen feilloos naar boven worden gehaald door jouw kind.
Ik help je die te begrijpen en jezelf te helen. Wanneer de energie van de ouder fundamenteel veranderd, zal het vaak als vanzelfsprekend ook beter gaan met het kind.
"Over de stenen die de ouders niet opruimen, struikelen de kinderen."
