04/06/2026
Deze kaart trok ik vanochtend voor mezelf. En vooral in dat laatste woord schuilt een hele hoop waarheid.
Want 'controle/controleren' is de afgelopen jaren bewust en onbewust een rode draad geweest in mijn leven. Proberen om grip te krijgen en te houden in situaties die onzeker waren.
Het verlangen was er nog en was in de basis ook gewoon nog gelijk gebleven, maar het vertrouwen was in de onrust ondergesneeuwd geraakt.
Slim, verstandig en praktisch werden sleutelwoorden, mijn hoofd was aan zet. En eigenlijk werd alles wat te maken had met het deel van mijzelf van waaruit mijn coaching voortkwam naar de verste uithoeken van mijn zijn geduwd, waar het eigenlijk de afgelopen paar jaar - op een paar oplevingen na - stof heeft lopen vangen.
Zo af en toe won het verlangen het even van wat mijn hoofd praktisch vond en deelde ik weer iets. En steeds weer voelde ik dan tot in mijn tenen weer het enthousiasme als het koolzuur in een glas spa rood bruisen. Tot mijn hoofd zich ermee ging bemoeien en meteen begon over verdienmodellen, strategieën, aanbod, enzovoort. En baf, weg was het enthousiasme weer.
Het vertrouwen dat ik ooit iets van waarde in de wereld zou zetten zakte tot een dieptepunt (klinkt dramatisch, ik weet het, zo voelde het ook wel een beetje).
En dus verdween ik zag ik gisteren ruim een jaar van de radar op Facebook. Af en toe deelde ik nog wel eens wat op Instagram, maar ook dat was minimaal.
Tot ik gisteren toch weer die kriebel voelde EN die kriebel volgde. Want heus, de kriebel was er het afgelopen jaar wel vaker geweest, maar dan bleef het bij een paar regeltjes of alinea's in mijn journaling-doc (ook dat deed/doe ik amper meer).
Tot mijn grote verwondering waren er toch nog heel veel van jullie die mijn bericht wel in jullie timeline kregen. En nog leuker, ook reageerden!
En daar word ik dan zo blij van: me op jullie afstemmen en kaarten trekken vind ik ontzettend leuk om te doen, merken hoe passende ze dan vaak zijn en voelen wat dat betekent is nog leuker. En gewoon ook de interactie!
Dan merk ik ook meteen dat er weer ideetjes ontstaan: dit zou leuk zijn en dat zou ik wel willen doen, en hoe gaaf zou dit zijn?! Als een soort vloedgolf overspoelt het me dan, wat een soort schrikreactie oproept. Hop, deksel erop, deur dicht, dat gaat niet.
Ik had het daar met een vriendin over en die vroeg me wat ik daar dan in nodig had?
Dit was mijn antwoord:
"Toestemming van mezelf om het er gewoon te laten zijn en de broodkruimels te volgen zonder er meteen van alles aan te koppelen. Gewoon mijn nieuwsgierigheid en mijn intuïtie volgen, voor zover dat 'gewoon' is."
"Voor mij is dat heel gewoon hoor", zei ze. En ja, dat was het voor mij jaren terug ook. En waarom zou dat niet weer gewoon kunnen worden?
Ik verlang ernaar om weer de rust en ruimte in mezelf te voelen, te spelen en te delen. Ik verlang naar verbinding met gelijkgestemden - een soort community-gevoel, mijn oude vertrouwde hygge vibe, hier, met jullie.
Niet teveel nadenken en vooruitdenken, maar gewoon de broodkruimels volgen die ik op mijn pad vind. Vanuit het vertrouwen dat dat is wat ik te doen heb en nieuwsgierig naar wat er dan mag ontstaan.
En terwijl ik die laatste punt zet, voel ik dat ik zucht en dat mijn schouders zakken. Zo is het goed en we zien we wat er komt.
Hoe is het met jullie?
