26/04/2025
Deze pagina 'Ik leer leren' wordt niet heel actief meer bijgehouden. Ik hou hem wel in de lucht, voor ouders in Hoofddorp en omgeving die op zoek zijn naar hulp voor hun kind. Ik help kinderen vanaf een jaar of 11 met het leren leren. Als voorbereiding op de middelbare school, of als ze al op het VO zitten en de cijfers vallen tegen.
Als je erop bent beland, zorg dan dat je mijn andere pagina Mariette Dietz Coaching volgt. Dan leer je me alvast wat beter kennen, krijg je tips voor jou als ouder, en lees je ook voorbeelden van sessies in mijn praktijk (uiteraard wat geanonimiseerd of met gewijzigde details voor de privacy van het kind), zoals het bericht bij deze foto.
Wil je me wat vragen, stuur me dan gerust een mailtje via [email protected]
“Hij is wel bang dat hij meer tijd nodig heeft om aan je te wennen, want hij vindt het spannend. Hij weet ook nog niet of hij meer keer wil komen”, mailden zijn ouders vooraf.
Ik loop vaak hard van stapel, wil graag dingen snel fixen, maar dit keer nam ik de hint ter harte. Rustig aan…
Hij kwam binnen, 11 jaar, met z’n moeder. Hij dook meteen op een rekensom aan de muur, waarin wat instinkers zaten. Met wat hints had hij snel het goede antwoord, dus ik gaf hem een boks.
Zijn moeder mocht naar de gang, dat was een goed teken. En ik zag hem op zijn telefoon met de stappenteller bezig. “Hee hoeveel heb jij al vandaag? Ik al meer dan 5.000”, en we vergeleken elkaars week in onze apps. Terwijl we zo aan het kletsen waren begon ik over waar hij goed in was, wat hij leuk vond, wat hij eng vond (best veel).
Hij wil op school alleen maar negens en tienen halen en alles in 1x goed doen, anders begint hij er niet aan. Samen lachten we erom, hoe onhandig dat is, want hoe kun je nu iets leren als je het in 1x goed moet kunnen? Ik pakte de Leerkuil erbij: het voelt gewoon niet lekker als je iets nieuws leert en het lukt niet meteen. Maar als je door dat nare gevoel heen gaat en oefent, zul je merken dat het steeds beter gaat en worden dingen ook makkelijker. Juist de mensen die dát kunnen, ondanks dat nare gevoel doorgaan, die komen verder.
We hadden het over zijn voetbalambities: in een lage klasse win je alles, in een hogere klasse verlies je meer. Wat is leuker? Waar leer je het meest? En hoe kun je dat met schooldingen ook zo gaan zien? Want jongen; als je straks inderdaad op het vwo komt, dan moet je ook wennen dat je geen negens en tienen meer haalt. “Heus wel”, zei hij stoer.
Uiteindelijk gaat het om je gedachten, of je in paniek raakt of niet: wat denk je dat een profvoetballer denkt voor hij op het WK de beslissende strafschop neemt? Hoe zorgt hij dat hij in de juiste focus blijft? Die gaat ook niet denken “niet missen niet missen”, want dan gaat het juist mis.
Sowieso ben jij een doorzetter, zei ik. Als je keeper bent, dan ben je echt speciaal. Want je krijgt de schuld als je verliest, en als je wint denken de aanvallers dat het door hun komt. En met je dyslexie ben je sowieso een doorzetter, want leuk is het niet als iedereen het makkelijker doet dan jij: dan ga je denken “huh hoe kan het dat zij het wel snappen?”.
Voor hij het wist was het uur om. Hij keek verbaasd naar de klok. Ik legde nog uit wat ik meestal doe om die angsten uit z’n lijf te halen: EFT of hypnose. Volgende keer mag hij kiezen wat het wordt.
Enthousiast liep hij de gang in naar z’n moeder. Dat hij graag nog een keertje komt.
