Miranda Staring - Gids bij rouw en verlies, Hoofddorp (2026)

20/11/2025

Ik zal er niet omheen draaien. Sinds het overlijden van Erwin, mijn ouders en Fem, vind ik december de moeilijkste maand van het jaar. Ondanks dat het al jaren geleden is.

De herfst red ik nog prima. Ik hou van de natuur met zijn mooie warme kleuren, het knusse binnen met kaarsjes en zo. Maar zodra november richting het einde gaat, krijg ik een knoop in mijn buik.

Het eerste jaar na alle verliezen waren de feestdagen nog te doen, vooral omdat iedereen om ons heen zelf ook zo verdrietig was. We waren geen moment alleen. We hebben nog nooit met zóveel mensen kerst en oud en nieuw gevierd.

De dagen eromheen hakten erin. Rick en Anouk hadden het heel moeilijk en zelf wist ik ook niet waar ik het zoeken moest. Ik zat pas nog even terug te lezen in mijn dagboek en had moeite om het droog te houden. Zoveel pijn en verdriet. We deden ons best, maar po*******ie wat was het moeilijk! 💔

December was een maand waarin we keihard geconfronteerd werden met het feit dat Erwin er niet meer was. En dat deed verrekte veel pijn.
Sinterklaas zonder papa. Met zijn drieën naar de vuurwerkshow. De kerstboom die ik in mijn eentje rechtop in de standaard moest zien te krijgen. Rick die kampioen werd met voetballen, zonder zijn grootste supporter langs de lijn. Wat een ellende.

Toch merk ik nu dat er ook iets is om naar uit te kijken.
In Zweden ligt op dit moment sneeuw en alleen daarvan word ik al blij. Onno en ik hopen dat we volgende week even die kant op kunnen.
Een week of 2 rust en (hopelijk witte) stilte, houtkacheltje aan. Even samen. 🥰

In Zweden ga ik verder werken aan Zacht door December, de adventskalender vol kleine lichtpuntjes om de donkere decembermaand draaglijker te maken.
Ik merk zelf hoe hard ik ze nodig heb.

Als jij ook met vermoeidheid, gedoe, gemis, donkerte of gewoon overweldiging in december zit… misschien is het fijn om het samen te doen. 💛

We beginnen 1 december.
Als je mee wilt doen: aanmelden kan via de link in mijn bio.

Liefs,
Miranda ✨

14/11/2025

Elk jaar maakten we begin december kerststukken bij het accountantskantoor waar ik toen werkte.
Het was een vaste traditie: een van de collega’s had een grote schuur achter haar huis, waar we bij elkaar kwamen. Zij maakte een voorbeeld kerststuk en zorgde voor alle materialen. Een mannelijke collega, die fantastisch kon koken, verzorgde de hapjes.

Het was altijd zó gezellig
Kerstmuziek, goede wijn, veel lol, en aan het einde van de middag ging iedereen naar huis met een prachtig kerststuk.
Ik ging altijd samen met mijn beste vriendin.

Ook dat jaar.
Ik had er zo naar uitgekeken, maar het lukte gewoon niet.
Ik stond maar wat takjes in de oase te steken en het boeide me voor geen meter.
En toen vond ik het zó stom dat het niet lukte, dat ik zin kreeg om een potje te gaan janken.
Mijn vriendin had het wel door, zei ze.

Wat me vooral raakte, was dat niemand vroeg hoe het met me ging.
Behalve de vrouw van een collega.
Aan een collega die net was bevallen werd het wél gevraagd.
Aan mij niet.
Blijkbaar was het lastig om iets te zeggen tegen iemand die net haar man was verloren.
Zelfs voor mensen waarvan ik dacht dat ze het wel zouden snappen.

Die avond kwam ik thuis met een kerststuk dat er prima uitzag, maar ik had er niks mee.
Normaal was Erwin degene die mijn kerststuk bewonderde.
Nu waren het mijn moeder en de kinderen.
Het klopte niet. En ik miste Erwin meer dan ooit.

Misschien herken jij dat ook.
Dat iets wat ooit zo vanzelfsprekend was, ineens zo anders voelt.
Dat je doet wat je altijd deed, maar dat de ziel eruit is.

Juist daarom maak ik Zacht door december.
Elke dag deel ik via Telegram een klein lichtpuntje om jou te helpen de maand door te komen. Op jouw manier.

We beginnen op 1 december.
Wil je meedoen? Meld je dan aan via de link in mijn bio.

Liefs,
Miranda ✨

11/11/2025

Over een paar weken is het weer december.
Voor velen dé feestmaand vol lichtjes, cadeautjes en gezellig samenzijn.
Maar als je iemand moet missen, kan december juist donker en zwaar voelen.
Alsof het licht overal schijnt, behalve bij jou.

Sinds Erwin, mijn ouders en Fem zijn overleden, heb ik een haat-liefde verhouding met december.
Juist in deze maand word ik extra herinnerd aan wat we zijn kwijtgeraakt.
Hoe gezellig het vroeger altijd was, toen ze er alle vier nog waren.

Toen vond ik het heerlijk om het huis te versieren en de kerstboom op te tuigen.
Nu schiet ik meteen in de weerstand als Onno het onderwerp kerstboom noemt.
Natuurlijk maken we het nu ook gezellig, met cadeautjes en zo, maar het is niet hetzelfde.
En als ik eerlijk ben, ben ik altijd blij als het weer januari is.

Ik weet zeker dat ik daarin niet de enige ben.

Voor iedereen die ook opziet tegen december heb ik iets moois gemaakt.
Iets wat niet draait om feestelijkheid of vrolijkheid, maar om zachtheid.

Ik noem het 'Zacht door december'. ✨

Vanaf 1 december tot aan kerstmis ontvang je elke dag een momentje voor jezelf.
Een beetje troost.
Een vleugje verbinding.
Kleine lichtpuntjes die je helpen december door te komen.
Op jouw manier.

Omdat rouw niet stopt in december, maar liefde gelukkig ook niet. 💛

Wil je meedoen? Meld je dan aan via de link in mijn bio.

Liefs,
Miranda

13/10/2025

Soms weet je niet eens wat je nodig hebt. Alleen dat het anders mag. Dat het lichter mag.

Je draait rondjes in je hoofd, probeert sterk te blijven, maar ergens vanbinnen is het stil geworden. Misschien denk je dat je het zelf moet doen. Of dat het te lang geleden is. Of dat jouw verdriet ‘wel meevalt’ vergeleken met anderen.

Maar rouw kent geen tijd. En je hoeft jouw verdriet niet te vergelijken met dat van een ander. Het is geen wedstrijd.

Wat ik keer op keer zie bij de vrouwen die ik begeleid: ze weten diep vanbinnen al wat ze voelen - ze hebben alleen even iemand nodig die naast ze gaat zitten. Zonder oordeel. Zonder te pushen. ✨

Daarom noem ik mijn kennismaking dan ook geen 'intake', maar gewoon: ‘Even samen zitten’. Drie kwartier waarin jij mag praten, huilen, lachen of stil zijn. Waarin we samen kijken wat jij nu nodig hebt.

Geen beloftes en al helemaal geen verplichting. Gewoon even echt contact - omdat jouw rouw dat verdient.

Wil je ervaren hoe dat voelt? Plan dan een moment in via de link in mijn bio. Je bent meer dan welkom. 💛

Liefs,
Miranda x

08/10/2025

“Je doet het zó goed. Ik vind het echt knap hoe je dit allemaal draagt.”

Ze zeggen het met bewondering. En ergens ben je er ook dankbaar voor dat ze niet doorvragen.

Maar ondertussen voelt het alsof je iedereen voor de gek houdt.

Want ja, je redt het.
Je zorgt. Je regelt. Je komt opdagen.
Je zegt “ja hoor, het gaat goed” op de automatische piloot.
Je doet wat moet. Elke dag weer.

En intussen denk je dag en nacht aan degene die je bent kwijtgeraakt.
Je vraagt je af waarom je zo moe bent, waarom je de simpelste dingen vergeet, waarom het soms allemaal te veel is. Je mist je geliefde zo erg, dat het pijn doet. En je voelt je zó alleen, dat je niet weet waar je het zoeken moet.

Maar dat ziet de buitenwereld niet. Die ziet alleen de ‘sterke’ jij.

Weet je wat het is? Sterk zijn is waardevol, maar het mag niet ten koste gaan van wat jij nodig hebt. Je kunt niet oneindig blijven volhouden op wilskracht alleen.

Ik weet hoe het is om te denken: "Laat maar, ik red me wel."
Totdat je merkt dat je niet leeft, maar vooral óverleeft.
En ergens diep vanbinnen weet je: zo wil ik niet verder. 💛

Ik begeleid vrouwen die dat herkennen.
Die aan de buitenwereld laten zien dat het goed gaat, maar vanbinnen voelen dat het schuurt. Die niet voor eeuwig verdrietig willen blijven en verlangen naar licht, rust en richting.

Wil jij niet alleen dóór, maar verder op jouw manier? Plan dan een moment om ‘Even samen te zitten’. Dan kijken we samen wat jij nu nodig hebt. Je vindt de link in mijn bio.

30/12/2024

🎆 Dit is jouw laatste kans om 2025 écht goed te starten! 🎆

Hoe vaak neem je je voor om ‘het dit jaar anders te doen’? Om meer voor jezelf te kiezen, meer rust te pakken of eindelijk die droom waar te maken? En hoe vaak glipt het tóch weer door je vingers?

Niet dit jaar. Dit jaar doen we het anders. Dit jaar begin jij met 31 dagen voluit jij – een maand waarin jij jezelf op #1 zet. ❤

Wat kun je verwachten?

🔥Een frisse start in januari: Begin het nieuwe jaar goed en voel hoe lekker het is om écht voor jezelf te kiezen.
🔥31 dagen lang inspiratie: Elke dag een momentje voor jezelf.
🔥Dagelijks inspirerende opdrachten waarmee je stap voor stap ontdekt wat écht belangrijk voor je is, en die je meteen kunt toepassen.
🔥Thema’s die raken zoals grenzen stellen, zelfliefde, balans vinden en dromen realiseren.

Waarom meedoen?

💛Omdat het leven te kort is om te wachten op het ‘perfecte moment’.
💛Omdat je het waard bent.
💛Omdat je klaar bent met uitstellen.
💛Omdat je weer wilt voelen wat écht belangrijk voor je is.
💛Het is helemaal gratis!

We starten 1 januari. Dit is jouw moment. Doe je mee? Meld je aan op mirandastaring.nl/31-dagen-voluit-jij of klik op de link in mijn bio ❤

01/08/2024

Ik draag je bij me tot ik je weer zie ✨

De afgelopen dagen voelde ik weer de leegte. Dat gevoel van gemis wat er nooit niet is, maar wat ik rond deze tijd altijd sterker voel dan anders. Vandaag is het 16 jaar geleden dat Erwin overleed.

Dat gevoel van gemis hoort bij mij, het is onderdeel van mijn zijn. Ik zeg altijd dat er een leven voor, en een leven na 1 augustus 2008 is. Dat klinkt misschien zweverig en dramatisch, maar zo is het wel voor mij. Mijn leven met Erwin is mijn basis. Het fundament waarop ik verder kon bouwen toen hij er niet meer was.

Ik heb een hele fijne jeugd gehad en Erwin was mijn grote liefde. Ik was 15 (en hij 18) toen we verkering kregen en 39 toen hij overleed. 24 jaar lief en leed hebben we gedeeld, we kenden elkaar van binnen en van buiten. We zijn samen volwassen geworden en hebben samen ons eerste (en later nog een tweede) huis gekocht. Door de komst van Rick en Anouk werden we een gezin en was ons geluk compleet.

Toen Erwin ziek werd draaide alles om ons gezin. Alle tegenslagen die we te verwerken kregen, tot aan de grootste klap dat Erwin niet meer beter zou worden. Het verdriet dat we niet samen oud zouden worden en dat Erwin Rick en Anouk niet zou zien opgroeien. Het moment dat Erwin overleed. Alles hebben we met elkaar beleefd.

Ik ben er nog steeds trots op hoe we het als gezin hebben gedaan. Alles is gezegd en besproken. We hebben gelachen, gehuild en geknuffeld. Er was heel veel liefde. Toen Erwin overleed waren wij er klaar voor om zonder hem verder te gaan.

Ik ben niet meer dezelfde Mier. Nou ja, in de basis natuurlijk wel, maar ik sta steviger in mijn schoenen. Heb geleerd om voor mezelf te kiezen en keuzes te maken die voor mij werken. Ik kon ook niet anders. Het was de enige manier om verder te kunnen gaan met mijn, met ons, leven. Om een nieuwe stevige basis te leggen voor de jaren die nog komen.

Het leven is te mooi om voor altijd verdrietig te blijven en zo stond Erwin er ook in. Hij is er altijd bij. Hij leeft voort in ons hart. En als er iets leuks of belangrijks geb***t komt hij even kijken. Dan fladdert er ineens een Atalanta vlinder voorbij. En dan weten we dat het goed is. ❤

30/08/2023

Doe jij HHH of WWW?

We zijn allemaal neurobiologisch bedraad om ‘erbij te horen’. Dat vinden we belangrijk, omdat we niet buiten de boot willen vallen. We willen graag bij een groep horen en gewaardeerd en erkend worden. Dus passen we ons aan en doen we Hoe Het Hoort (HHH). Dat doen we thuis, maar ook op school, op ons werk, enz.

Zo ben ik van huis uit bescheiden opgevoed. Vooral niet je kop boven het maaiveld uitsteken , want ‘wat zal een ander er wel niet van denken’. Ik verwijt mijn ouders helemaal niets hoor, want zij gaven simpelweg aan ons door wat zij van hun ouders hadden geleerd. Zo gaat dat meestal.

Lange tijd werkte HHH prima, alhoewel ik steeds vaker moeite had met alle ‘moetjes’ die ons al van jongs af aan waren opgelegd, vooral toen Rick en Anouk waren geboren. Van mij mocht het wel wat losser. Ik wilde mijn eigen keuzes maken.

En toen werd Erwin ziek. Van de ene op de andere dag was het bye bye HHH en hallo WWW. Wat Werkt Wel. We zaten in onze eigen bubbel. Alles draaide om Erwin en ons gezin. We maakten keuzes die voor ons werkten en hielden ons helemaal niet bezig met wat een ander daar wel niet van zou vinden. Erwin had zelf de touwtjes in handen tijdens zijn ziekbed en was heel duidelijk in wat hij wilde en vooral ook wat hij niet wilde.

Ik ben ermee doorgegaan toen Erwin er niet meer was. Want we moesten door, ondanks het grote verdriet, en mijn focus lag bij mijn kinderen en mezelf. Ik koos weer voor wat voor ons werkte. Er was niet altijd begrip en ik krijg nog steeds weleens verwijten over keuzes die ik toen maakte. Ik kan me er niet al te druk om maken. Het gaat heel goed met ons en dat is voor mij het allerbelangrijkste.

En ja, ik vind het soms nog steeds spannend wat een ander van mijn keuzes vindt (die ‘niet met je kop boven het maaiveld’ mentaliteit is er nog niet helemaal uit), maar ik laat me er niet meer door tegenhouden. Want wat voor mij werkt, hoeft niet voor jou te werken. En dat is helemaal oké.

Herken jij je hierin en vind je het moeilijk om te rouwen op jouw manier, zonder rekening te houden met wat een ander daarvan vindt? Laat mij je dan helpen. Samen zoeken we naar jouw WWW, zodat je weer verder kunt.

📸 Prisca Visser

25/06/2023

“Zijn jullie al helemaal hier?”

De NLP trainer keek ons om de b***t ernstig aan.

Ik moest er een beetje om gniffelen, maar de vraag waar hij de dag mee startte, was een echte eye-opener. Want zeg nou eens eerlijk: hoe vaak ben jij écht in het moment? Is er tijd en ruimte voor alleen jou en verder niks of niemand? Zit je in een heerlijke bubbel waarin niets moet en niksen mag?

Nou?

Ik denk dat ik het antwoord wel weet.

Stel je nou eens voor:
• Dat je eindelijk weer eens tijd hebt om écht te genieten
• Dat je kiest voor jezelf en wat goed voor je is
• Dat je een paar dagen vrij hebt van alle moetjes
• Dat alle focus en aandacht bij jou is
• Dat je tijd hebt om aan jezelf te werken
• Of eindelijk eens die knoop door te hakken
• Dat je rustig bij kan komen na een moeilijke tijd
• Of iets anders…

Hoe lekker zou dat zijn?

Het kan allemaal in Zweden, tijdens het Lagom Retreat.

Wat krijg je:
• 4 dagen rust en ruimte om op te laden, bij te komen, te bezinnen, en doorgeprikt te worden met diepzinnige vragen
• 5 nachten in de B&B van onze buurvrouw Anna
• Alle maaltijden en tussendoortjes
• Mijn TLC: ik ben er voor je als je het nodig hebt, laat je met rust als je even alleen moet zijn, en alles ertussenin
• Een programma afgestemd op wat jij nodig hebt
• Nu voor een exclusieve pilotprijs van € 749 (inclusief BTW)

De reis naar Zweden regel je zelf, maar ik kan je daar natuurlijk wel bij helpen/adviseren over de handigste routes.

Voel je een YES! als je dit leest? Vanaf 10 juli zijn wij weer 7 weken in Zweden. Je bent harstikke welkom.❤

Zie ik je daar?

19/04/2023

Op 1 augustus 2008 overleed mijn grote liefde Erwin aan kanker. Een week later op de voet gevolgd door mijn vader. Mijn kinderen waren op dat moment 6 en 9 jaar oud. Ga er maar aanstaan.

Toch ben ik nooit ingestort, zoals je vaak hoort. Ook niet na alle s**t, die er in de jaren erna achteraan kwam. Het zit niet in mijn aard. Ik kan flink piekeren hoor. En ik heb het echt weleens moeilijk. Maar ik ben vooral van het doorpakken en positief blijven.

Ik ben trots op hoe we het als gezin hebben gedaan. We hebben de laatste maanden met Erwin heel intens beleefd. Alles is gezegd en besproken. We hebben gelachen, gehuild en geknuffeld. Er was heel veel liefde. De kinderen waren altijd als eerste op de hoogte als we weer een rotbericht hadden gekregen en we zaten met zijn drieën naast Erwin toen hij overleed.

In de jaren erna hebben we geleerd om te gaan met het verlies. Er zijn nog steeds moeilijke momenten, maar die zijn niet meer zo pijnlijk als in het begin. Het leven is te mooi om voor altijd verdrietig te blijven en Erwin en de anderen zijn er op de achtergrond altijd bij.

Waarom vertel ik dit?

Ik had al jaren de wens om mensen te begeleiden die door een rouwproces heen gaan, maar het was nooit het goede moment. Er was altijd wel iets waardoor ik niet tot actie overging.

Tot vorig jaar. Ik zat in de auto en dan heb ik altijd alle tijd om na te denken. Ineens wist ik het zeker. Ik voelde tot in mijn tenen dat ik mijn verhaal en ervaringen met jullie wilde delen. Het was tijd!

Positivity is a choice. Ook al stort je wereld in op het moment dat je afscheid moet nemen van iemand waar je van houdt. Er komt een dag dat je terugkijkt en trots kan zeggen dat je het hebt overleefd. Soms lukt je dat alleen, en als het niet lukt ben ik er.

Ik wil er voor de mensen zijn die dit meemaken, en een schouder om op te leunen, een gids in een moeilijke tijd en een shot positiviteit nodig hebben. Via welke weg dan ook, voor jou komt ook de dag dat je kunt zeggen dat je er doorheen bent. Dat beloof ik je!

Ben je geraakt door mijn verhaal of zou je graag eens met iemand willen praten die weet wat je meemaakt? Neem dan contact met me op.

Miranda Staring - Gids bij rouw en verlies

20/11/2025

14/11/2025

11/11/2025

13/10/2025

08/10/2025

30/12/2024

01/08/2024

30/08/2023

25/06/2023

19/04/2023

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen