Lisette-Anne

30/08/2026

Stel je voor: je staat rustig te genieten van je koffie. Iemand stoot tegen je aan. De koffie vliegt eruit, over je favoriete witte bloesje.

Hoe kwam het dat die koffie eruit vloog? Meest logische antwoord: iemand stootte tegen me aan. Maar er vloog koffie uit je beker omdat er koffie in zat, en geen thee. Had er thee in gezeten, dan was er thee uitgevlogen.

De stoot was de trigger. Maar de stoot bepaalde niet wat eruit kwam. Dat werd al bepaald door wat er al in zat.

Vertaal dat naar jezelf. Iemand zegt iets, er gebeurt iets, en er komt iets uit jou. De vraag is niet wie er tegen je aan stootte. De vraag is: wat zat er al in mijn beker, voordat dit gebeurde?

In deze video uit de LAV Academie, waarvan hier een clip, leer je w...

30/08/2026

Stel je voor. Je staat rustig te genieten van je koffie. Iemand stoot tegen je aan. De koffie vliegt uit je mok, gloeiend heet, recht over je favoriete witte bloesje.

Vraag: hoe kwam het dat die koffie eruit vloog?

Het meest voor de hand liggende antwoord is: iemand stootte tegen me aan. Logisch, toch? Als niemand tegen je aan was gestoten, was er ook geen koffie uitgevlogen.

Het antwoord dat alles verandert

Maar wat als het net iets anders zit? Er vloog koffie uit je beker, niet omdat lees verder:

https://lisetteanne.com/het-is-niet-de-ander-het-is-wat-er-al-in-je-zat/

29/08/2026

Je voelt je afgescheiden. Niet van iets specifieks, van alles. Je trekt je terug. Moeite om jezelf te verbinden met anderen, met de natuur, met het grotere geheel.

In plaats daarvan leef je meer vanuit je ego. Minder compassie voor anderen, minder zelfvertrouwen, een onderliggend gevoel van angst en twijfel over alles wat er gebeurt, in je leven en daarbuiten.

En dan het meest herkenbare teken: de slachtofferrol. Het wordt moeilijk om dingen te accepteren zoals ze zijn. Je zoekt de reden voor wat er gebeurt buiten jezelf, nooit binnenin.

Dat is geen karaktertrek. Het is een signaal dat dit specifieke chakra op dit moment niet in balans is.

In deze video uit de LAV Academie, waarvan hier een clip, leer je d...

29/08/2026

Het universele chakra, het twaalfde in de reeks, gaat over verbinding. Met het grotere geheel, met het collectief, met iets voorbij je eigen ego. Wanneer dit chakra in balans is, voel je je rustig, vredig, verbonden. Inspiratie komt vanzelf binnen. Je hoeft niks te verzinnen, alleen te zijn en te ontvangen.

Maar wat gebeurt er als het uit balans is?

Afgescheiden voelen

Het eerste teken is een gevoel van afscheiding. Niet van één specifiek iets, maar van alles. Je trekt je terug. Je hebt moeite om jezelf te verbinden met anderen, met de natuur, met het grotere geheel, met wat je ook maar het goddelijke noemt.

In plaats daarvan handel en leef je lees verder:

https://lisetteanne.com/tekenen-van-een-geblokkeerd-universeel-chakra/

28/08/2026

Als ik bij mijn ouders ben, maak ik de badkamer schoon, was ik mijn moeders haar, knip ik haar teennagels, masseer ik haar benen, kook ik de vriezer vol. En dan ga ik naar huis met twee dagen gillende koppijn.

De vraag die ik mezelf uiteindelijk stelde: moet ik dat allemaal dragen? Eigenlijk niet. Mijn ouders kunnen hulp inhuren. Ze willen het alleen niet. Mijn moeder wil geen vreemde mensen in huis.

Ik kán het dragen. Dat betekent niet dat het bij mij hoort te liggen, alleen omdat ik het kan.

Ik gaf ooit een webinar met deze titel: ik ben ik, en jij bent jij. Meeleven mag. Meelijden niet.

In deze video uit de LAV Academie, waarvan hier een clip, leer je h...

28/08/2026

Als ik bij mijn ouders ben, maak ik de badkamer schoon. Ik maak de wc schoon. Ik verschoon het bed. Ik knip mijn moeders haar en was het. Ik knip haar teennagels. Ik masseer haar benen. Ik geef haar reiki. Ik kook de vriezer vol. Ik draai alle was.

En dan ga ik naar huis. En dan heb ik twee dagen lang echt gillende hoofdpijn. Zo erg dat ik mijn eigen hartslag voel bonzen.

De vraag die ik mezelf uiteindelijk stelde

Moet ik dat allemaal dragen?

Het eerlijke antwoord is: lees verder:

https://lisetteanne.com/meeleven-mag-meelijden-niet/

27/08/2026

Ik heb ooit een relatie gehad waarin ik continu de temperatuur aan het opnemen was. Hoe moe komt hij thuis? Kan ik al iets zeggen, of wacht ik nog even? Is hij nog chagrijnig? Moet ik hem met rust laten?

Dat voelde als zorgzaamheid. Het was iets anders. Zorgzaamheid is: je merkt af en toe dat iemand een moeilijke dag had, en geeft daar ruimte voor. Wat ik deed was continu inschatten, aanpassen, corrigeren, nog voordat er iets gezegd was.

Dat kost geen incidentele energie. Dat kost al je energie, de hele dag door, op de achtergrond.

In deze video uit de LAV Academie, waarvan hier een clip, leer je h...

27/08/2026

Ik heb ooit een relatie gehad waarin ik, zonder dat ik het zo noemde, de hele tijd de temperatuur aan het opnemen was.

Hoe hangt de vlag erbij vandaag? Hoe moe komt hij thuis? Kan ik al iets tegen hem zeggen, of wacht ik nog even? Hoe lang moet hij eerst slapen voor ik het eten kan serveren? Is hij nog moe? Moet ik hem nu met rust laten, of is dit een goed moment?

Dat klinkt misschien zorgzaam. Het voelde ook zo, destijds. Maar het was iets anders.

Het verschil tussen zorgzaam zijn en constant aftasten

Zorgzaam zijn is: je merkt dat iemand een moeilijke dag heeft gehad, en je geeft daar ruimte voor. Dat gebeurt af en toe, het kost je niet veel, en het komt voort uit aandacht, niet uit angst.

Wat ik deed, was iets anders. Ik was continu aan lees verder:

https://lisetteanne.com/hoe-hangt-de-vlag-erbij-is-geen-manier-van-leven/

26/08/2026

Een paar maanden geleden zat ik op het erf van een boer, ik was mijn aanhangerrijbewijs aan het oefenen op een onverhard pad vol kuilen, met mijn vader naast me. Achteruit rijden met een aanhanger is, zo ontdekte ik, compleet tegen je intuïtie in. Wat je hoofd denkt dat je moet doen, moet je juist niet doen.

Op dat hobbelige pad kon ik niet gewoon vrijuit rijden. Elke keer dat de aanhanger door een kuil ging, moest ik corrigeren. Koppeling intrappen, stukje naar achteren, tegensturen, koppeling weer laten opkomen. En dat, keer op keer op keer, de hele lange landweg door.

Wat ik niet doorhad, was dat mijn koppeling daar continu half werd ingehouden. Niet volledig ingetrapt, niet volledig losgelaten. Gewoon: hangend, corrigerend, hangend, corrigerend. Tot mijn auto uiteindelijk begon te stinken, te sputteren, en de koppelingsplaat compleet verschroeid bleek te zijn.

Wat me dat leerde

Over het algemeen lees verder:

https://lisetteanne.com/de-koppeling-die-het-uiteindelijk-niet-meer-trok/